ឌុច បានប្រាប់អង្គជំនុំជម្រះថា អ្នករស់នៅក្នុងមន្ទីរស-២៤នោះមានសិទ្ធិនិងលក្ខណៈមួយចំនួនដូចគ្នានឹងសហករណ៍ក្នុងមូលដ្ឋានដែរ គឺមិនឋិតនៅក្រោមការសម្រេចផ្ទាល់ពីគណៈអចិន្រ្តៃយ៍មជ្ឈិមឬលេខាភូមិភាគគ្រប់ករណីទេ។
ក៏ប៉ុន្តែ ឌុច បញ្ជាក់ដែរថា ៖ «ស-២៤ ប្រមូលផ្តុំមនុស្សដែលមានស្លាកស្នាមរួចទៅហើយ។ ឯចំណែកសហករណ៍មូលដ្ឋាន គេប្រមូលផ្តុំមនុស្សទៅតាមវណ្ណៈដែលគេមិនជឿទុកចិត្ត។ ខុសគ្នាត្រង់ហ្នឹង។ ទីពីរខុសគ្នានៅស-២៤ ភាគច្រើនជាអតីតយុទ្ធជន យុទ្ធនារី របស់បក្សកុម្មុយនីស្តកម្ពុជា។ មិនសូវមានគ្រួសារចូលទៅនៅទីនោះប៉ុន្មានពេកទេ។ ឯចំណែកសហករណ៍មូលដ្ឋាន ភាគច្រើនគឺជាមនុស្សដែលមានគ្រួសារ»។
ឌុច បាននិយាយទៀតថា ការងារនៅមន្ទីរស-២៤ ព្រៃស គឺគ្រប់គ្រងផ្ទាល់ដោយកម្មាភិបាលឈ្មោះ មិត្ត នន់, ហ៊ុយ ហៅ, ហ៊ុយស្រែ និងមិត្ត ហ៊រ ដែលជាបុគ្គលិកមន្ទីរស-២១ដែរ។ រីឯមនុស្សដែលត្រូវបញ្ជូនទៅទីនោះជាអ្នកគេឲ្យឈ្មោះថាជាក្រុមសមាសភាព ដែល ឌុច ពន្យល់ថា ជាមនុស្សមានទោសពាក់កណ្តាល។
ចំពោះកាតព្វកិច្ចរបស់ ហ៊ុយ និង ហ៊រ ឌុច និយាយដូច្នេះ ៖ «ទាំងពីរនាក់ត្រូវធានាចំពោះមុខខ្ញុំ ក៏ដូចជាចំពោះមុខបក្សដែរ ធ្វើម៉េចកុំឲ្យពួកសមាសភាពនេះបះបោរបាន ធ្វើម៉េចកុំឲ្យសមាសភាពរត់រួច»។
ឌុច និយាយថា កំហុសធ្ងន់នៅមន្ទីរស-២៤មានពីរយ៉ាង។ ទីមួយ គឺមានផែនការរកបះបោរ និងការរករត់ចេញពីទីនោះ ហើយកំហុសមិនខ្នះខ្នែងក្នុងការងារជាកំហុសទីពីរដែលគេនៅអប់រំ បើមិនបានសម្រេចទេទើបគេសម្រេចកម្ទេច។
ឌុច អះអាងថា មិនមានការសម្លាប់មនុស្សនៅមន្ទីរស-២៤នៅព្រៃសទេ ព្រោះមនុស្សដែលមានកំហុសនៅទីនោះ ខ្លះត្រូវបញ្ជូនទៅមន្ទីរស-២១ និងខ្លះទៀតត្រូវបញ្ជូនទៅសម្លាប់នៅជើងឯកផ្ទាល់តែម្តង។
ចំពោះការបែងចែក ឌុច កំណត់ដូច្នេះ ៖ «អ្នកដែលត្រូវបញ្ជូនទៅជើងឯកផ្ទាល់ គឺពេលណាគេវិភាគឃើញថា មនុស្សនោះមិនមានសារសំខាន់សួរយកចម្លើយ ហើយចម្លើយក៏មិនមានវែងឆ្ងាយដែរទេ នេះគឺបញ្ជូនទៅជើងឯកផ្ទាល់។ មនុស្សណាដែលយើងខ្ញុំយល់ថា មានសារសំខាន់សម្រាប់យកចម្លើយ ហ្នឹងគឺបញ្ជូនមកភ្នំពេញដើម្បីយកចម្លើយសម្រាប់ស៊ើបការណ៍តទៅទៀត»។
ឌុច ទទួលស្គាល់ថា មានកុមារនៅមន្ទីរស-២៤ចំនួន១៦០នាក់ត្រូវបញ្ជូនទៅសម្លាប់នៅជើងឯក ព្រោះជាគោលការណ៍បក្សកុម្មុយនីស្តកម្ពុជា ខ្លាចកុមារកំព្រាទាំងនោះសងសឹក។
សូមជម្រាបដែរថា មន្ទីរស-២៤ គឺជាកន្លែងសម្រិតសម្រាំងមនុស្សមួយកន្លែងស្ថិតក្នុងសង្កាត់ព្រៃស ជាយក្រុងភ្នំពេញ ដែលជាសាខារបស់មន្ទីរស-២១ ស្ថិតនៅអតីតវិទ្យាល័យទួលស្វាយព្រៃដែលជាកន្លែងធ្វើទារុណកម្មសួរចម្លើយ និងតំបន់ជើងឯកគឺជាកន្លែងសម្លាប់អ្នកទោសតែម្តង៕