ពលរដ្ឋ​ក្រុង​ពោធិ៍សាត់​ជាង​១០០​គ្រួសារ ​ទាមទារ​ប្លង់​កម្មសិទ្ធិ​ដី​លំនៅឋាន

នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា បញ្ហា​ទំនាស់​ដី​ធ្លី​ជា​ច្រើន​រូបភាព បាន​កើត​ឡើង​នៅ​គ្រប់​ទិសទី​ក្នុង​ទូទាំង​ប្រទេស។

0:00 / 0:00

ជា​ទូទៅ​គេ​តែង​សង្កេត​ឃើញ​រូបភាព​ទំនាស់​រវាង​អ្នក​មាន​ប្រាក់ និង​អ្នក​មាន​អំណាច​ជាមួយ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ក្រីក្រ​ជា​ប្រភេទ​ទំនាស់ ដែល​មាន​លក្ខណៈ​លេច​ធ្លោ​ជាង​ប្រភេទ​ទំនាស់​ផ្សេងៗ ទៀត។ យ៉ាង​នេះ​ក្ដី នៅ​ឯ​ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់​មាន​រូបភាព​នៃ​ទំនាស់​ថ្មី​មួយ​បាន​កើត​ឡើង គឺ​ទំនាស់​ដី​ធ្លី​រវាង​រាស្ត្រ និង​រដ្ឋ។

ប្រជាពលរដ្ឋ​ជាង ១០០ គ្រួសារ នៅ​សង្កាត់​ផ្ទះ​ព្រៃ ក្រុង​ពោធិ៍សាត់​នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ទី​២៨ កក្កដា បាន​នាំ​គ្នា​មក​សាលា​សង្កាត់ ដើម្បី​តវ៉ា​ទាមទារ​ឲ្យ​អាជ្ញាធរ​ដែន​ដី​ជួយ​ជំរុញ​ឲ្យ​អាជ្ញាធរ​ជំនាញ ចេញ​ប្លង់​កម្មសិទ្ធិ​ដី​លំនៅឋាន​ឲ្យ​ពួក​គាត់។

យោធា​ពិការ​ឈ្មោះ សម សារឿន អាយុ ៥៥ ឆ្នាំ ជា​អតីត​អនុសេនីយ៍ទោ​នៃ​កងវរសេនាធំ​លេខ ៩២ ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់។ គាត់​បង្ហាញ​ស្នាម​របួស​ស្ទើរ​សុស​ខ្លួន​ក្នុង​ការ​ប្រយុទ្ធ ដើម្បី​បុព្វហេតុ​ការពារ​ជាតិ​មាតុភូមិ។

ដោយ​ដៃ​ដោះ​អាវ​បង្ហាញ​ស្នាម​របួស​បណ្ដើរ ហើយ​និយាយ​បណ្ដើរ យោធា​ពិការ​ឈ្មោះ សម សារឿន រៀបរាប់​ពី​ការ​អស់​សង្ឃឹម​របស់​គាត់ ចំពោះ​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត ដែល​មិន​ព្រម​ធ្វើ​ប្លង់​កម្មសិទ្ធិ​លំនៅឋាន​ឲ្យ​គាត់។ យោធាពិការ សម សារឿន បាន​ឲ្យ​ដឹង​នៅ​ព្រឹក​ថ្ងៃ​ទី​២៨ កក្កដា​ថា គាត់​មក​រស់​នៅ​ទី​នេះ កាល​ពី​ឆ្នាំ ១៩៩៣ បន្ទាប់​ពី​គាត់​ត្រូវ​បាន​រំសាយ​ពី​កងទ័ព។ គាត់​បន្ត​ថា ដី​ដែល​គាត់​សង់​លំនៅឋាន​នេះ គឺ​ខាង​អង្គភាព​យោធា​កាល​ណោះ​បាន​ចែក​ឲ្យ​គាត់ មិន​មែន​គាត់​ទៅ​ចាប់​យក​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ទេ។

លោក សម សារឿន៖ «ដី​នេះ​គេ​ចែក​ឲ្យ​យូរ​ហើយ ជា​របប​របស់​យោធា ដែល​អត់​មាន​ដី​ធ្លី។គេ​ចែក​ឲ្យ​ម្នាក់​មួយ​ប្រឡោះៗ ឲ្យ​គ្រួសារ​ទ័ព។ដល់​ឥឡូវ​គេ​អត់​ធ្វើ​ប្លង់​ឲ្យ​តើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សង្ឃឹម​អី​តែ​អត់​មាន​ប្លង់​កម្មសិទ្ធិ គឺ​គេ​ចង់​ដក​យក​ពេល​ណា​ក៏​បាន។ ខ្ញុំ​ខំ​តស៊ូ​ពី ៧៩ មក​ដែរ​ដល់​ឥឡូវ​បាត​ដៃ​ទទេ»។

អនុសេនីយ៍ឯក​ចូល​និវត្តន៍ និង​ជា​អតីត​នាយ​ការិយាល័យ​ទី​២ នៃ​តំបន់​ប្រតិបត្តិការ​សឹក​រង​ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់ លោក យឹម ហែន បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ដី​តំបន់​នេះ​ពី​មុន ជា​រោងចក្រ​អារឈើ​អាជីវកម្ម​យោធា​ខេត្ត។ ក្រោយ​មក​អាជីវកម្ម​អារ​ឈើ​យោធា​ខេត្ត បាន​ផ្លាស់​ទីតាំង​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង​ខាង​យោធា​ខេត្ត ក៏​សម្រេច​វាស់​ដី​នេះ​ឲ្យ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​រស់​នៅ តាំង​ពី​ឆ្នាំ​១៩៨៥ មក​ម៉្លេះ។ លោក​ថា គឺ​លោក​ផ្ទាល់​ជា​អ្នក​វាស់​ដី​នេះ ចែក​ជូន​ប្រជា​ពលរដ្ឋ ដែល​ភាគ​ច្រើន​ជា​គ្រួសារ​កងទ័ព​នៅ​ពេល​នោះ។ឯ​ការ​រស់​នៅ​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក ពុំ​មាន​នរណា​មក​ប្រាប់​ថា តំបន់​នេះ​ជា​ដី​របស់​រដ្ឋ​នោះ​ដែរ។ លោក​ថា មិន​គួរ​ណា​អាជ្ញាធរ​ដែន​ដី​មិន​ព្រម​ចេញ​ប្លង់​កម្មសិទ្ធិ​ជូន​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​នៅ​តំបន់​នេះ​សោះ។

លោក យឹម ហែន៖ «ខ្ញុំ​ពិនិត្យ​ឃើញ​ថា បើ​ដី​របស់​រដ្ឋ ម៉េច​ក៏​គេ​មិន​ឃាត់​យើង​តាំង​ពី​ផ្ទះ​ខ្ទម? ដល់​ឥឡូវ​យើង​នាំ​គ្នា​សង់​ផ្ទះ​ធំ​អស់​លុយ​ពី​ខ្លួន​ដល់​តែ​គេ​ថា គេ​មិន​ធ្វើ​ប្លង់​ឲ្យ​កាន់កាប់ តើ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ទៅ​នៅ​ឯណា​វិញ? ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​បំរើ​ជាតិ តាំង​ពី​សក់​ខ្មៅ​ដល់​ឥឡូវ​សក់​ស​ទៅ​ហើយ ដល់​អ៊ីចឹង​ទៅ​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​ឆ្អែត​ចិត្ត​ណាស់»។

ទាក់ទិន​ចំពោះ​ការ​ចោទ​ប្រកាន់​នេះ ចៅ​សង្កាត់​ផ្ទះ​ព្រៃ គឺ​លោក សៅ ម៉ុង មាន​ប្រសាសន៍​ថា ការ​ធ្វើ​ប្លង់​កម្មសិទ្ធិ​ជា​សមត្ថកិច្ច​របស់​អាជ្ញាធរ​ជំនាញ ពុំ​មាន​ពាក់ព័ន្ធ​ជាមួយ​អាជ្ញាធរ​ដែន​ដី​នោះ​ទេ។

លោក សៅ ម៉ុង៖ «យើង​អាជ្ញាធរ​ដែន​ដី​ចង់​ឲ្យ​តែ​គេ​វាស់វែង ចេញ​ប្លង់​ឲ្យ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ណាស់ តែ​វា​ជា​តួនាទី​របស់​អាជ្ញាធរ​ជំនាញ​របស់​ខេត្ត។ យើង​មិន​អាច​ជួយ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​បាន​ទេ»។

ប្រជាពលរដ្ឋ​ដែល​លើក​គ្នា​មក​តវ៉ា​នេះ​រួម​មាន​មក​ពី ៤ ចំណុច គឺ​ចំណុច​ខាង​ក្រោយ​សាលា​ខេត្ត​ចំណុច ខាង​ក្រោយ​មន្ទីរ​សុខាភិបាល​ខេត្ត ចំណុច​អតីត​វាល​យន្តហោះ និង​ចំណុច​ច្រមុះ​ជ្រូក ស្ថិត​ក្នុង​ឃុំ​ផ្ទះ​ព្រៃ ក្រុង​ពោធិ៍សាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​សរុប​ប្រមាណ​ជាង​មួយ​រយ​គ្រួសារ។ ការ​តវ៉ា​នេះ កើត​ឡើង​បន្ទាប់​ពី​មន្ទីរ​រៀបចំ​ដែនដី​នគរូបនីយកម្ម សំណង់ និង​សុរិយោដី ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង ចុះ​ទៅ​វាស់វែង ដើម្បី​ធ្វើ​ប្លង់​ដី​ជា​ប្រព័ន្ធ ជូន​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ក្នុង​សង្កាត់​ផ្ទះ​ព្រៃ តែ​មិន​ធ្វើ​ជូន​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​នៅ​ចំណុច​ទាំង ៤ នេះ។

ប្រជាពលរដ្ឋ៖ «ពួក​ខ្ញុំ​មាន​លិខិត​ស្នាម​គ្រប់គ្រាន់​ទាំង​អស់​ដូច​គេ​ឯង តើ​ហេតុ​អី​បាន​ជា​គេ​មិន​ចេញ​ប្លង់​ឲ្យ?»។

ឆ្លើយ​តប​ចំពោះ​ការ​ទាមទារ​របស់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ ប្រធាន​មន្ទីរ​រៀបចំ​ដែន​ដី នគរូបនីយកម្ម សំណង់ និង​សុរិយោដី​ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់ លោក ចេង ឡៃ មាន​ប្រសាសន៍​ថា មូលហេតុ​ដែល​មន្ទីរ​មិន​ចេញ​ប្លង់​ដី​ជូន​ប្រជា​ពលរដ្ឋ គឺ​មក​ពី​ចំណុច​ទាំង ៤ នេះ ជា​តំបន់​កំពុង​មាន​ទំនាស់​រវាង​រាស្ត្រ និង​រដ្ឋ។ លោក​ថា តាម​គោលការណ៍​នៃ​ច្បាប់ តំបន់​ដែល​មាន​ទំនាស់ គឺ​ត្រូវ​រង់ចាំ​ការ​ដោះស្រាយ​រួចរាល់​សិន ទើប​អាច​ចេញ​ប្លង់​កម្មសិទ្ធិ​បាន។

លោក ចេង ឡៃ៖ «តាម​គោល​នយោបាយ​នៃ​សារាចរ លេខ ០៣ នោះ ទី​១ គឺ​ឲ្យ​ពួក​គាត់​ចាក​ចេញ ដោយ​រក​ដី​ផ្សេង ដើម្បី​ជំនួស។ ករណី​ទី​២ គឺ​អភិវឌ្ឍន៍​នៅ​នឹង​កន្លែង។ ពោល​គឺ​បែងចែក​ដី​ឲ្យ​គាត់​តាម​លទ្ធភាព ដែល​អាច​ធ្វើ​បាន។ ករណី​ទី​៣ គឺ​ផ្ដល់​សំណង​សមរម្យ​ឲ្យ​គាត់​ចាកចេញ​តែ​មិន​ត្រូវ​បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​នោះ​ទេ»។

ក្រៅ​ពី​ការ​បញ្ជាក់​ពី​ការ​មក​រស់​នៅ​ខ្លះ​តាំង​ពី​ឆ្នាំ​១៩៨៥ និង​ខ្លះ​ទៀត ពី​ឆ្នាំ ២០០៣ មក​នោះ គេ​សង្កេត​ឃើញ​ថា លំនៅឋាន​ភាគ​ច្រើន គឺ​ជា​ប្រភេទ​លំនៅឋាន ដែល​សាងសង់​ពី​ថ្ម ដែល​មាន​គ្រឹះ​រឹងមាំ និង​មាន​ទាំង​ដំណាំ​ហូប​ផ្លែ​គ្រប់​ប្រភេទ ដូចជា ដូង ស្វាយ ជា​ដើម យ៉ាង​ច្រើន​ទៀត​ផង។

អភិបាល​ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់ លោក ខូយ សុខា មាន​ប្រសាសន៍​ថា ចំណុច​ទាំង ៤ ដែល​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​តវ៉ា ជា​ដី​ស្ថិត​ក្នុង​បញ្ជីសារពើភណ្ឌ​របស់​រដ្ឋ ឬ​ហៅ​ថា បញ្ជី​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​រដ្ឋ។

លោក ខូយ សុខា៖ «មិន​អាច​ចេញ​ប្លង់​ជូន​គាត់​បាន ព្រោះ​ដី​នេះ មិន​មែន​ជា​ដី​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ធម្មតា។ វា​ជា​ដី​ក្នុង​អាំងវង់ទែរ។ តែ​វា​មិន​អី​ទេ យើង​អាច​ធ្វើ​នៅ​ពេល​ក្រោយ​ក៏​បាន នៅ​ពេល​មាន​ឱកាស​យើង​នឹង​ពិចារណា​រក​វិធី​ដោះស្រាយ​រឿង​ហ្នឹង»។

ទោះ​យ៉ាង​នេះ​ក្ដី ប្រធាន​អង្គការ​សិទ្ធិ​លំនៅឋាន លោក សៀ ភីរម្យ មាន​ប្រសាសន៍​ថា តាម​ច្បាប់​ភូមិបាល កាល​ណា​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​មក​កាន់កាប់​ដោយ​អហិង្សា និង​មាន​ការ​ទទួល​ស្គាល់​ពី​អាជ្ញាធរ​ដែនដី មុន​ច្បាប់​ភូមិបាល​ចូល​ជា​ធរមាន កាល​ពី​ឆ្នាំ ២០០១ រយៈ​ពេល ៥ ឆ្នាំ នោះ​ការ​កាន់កាប់​របស់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ទាំង​នោះ នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ម្ចាស់​កម្មសិទ្ធិ​ស្រប​ច្បាប់ និង​ត្រូវ​ទទួល​បាន​ប្លង់​កម្មសិទ្ធិ​ដោយ​ស្វ័យប្រវត្តិ។

លោក សៀ ភីរម្យ៖ «ឬ​ក៏​អាច​សុំ​ប្លង់​កម្មសិទ្ធិ​បាន​ជា​ស្វ័យប្រវត្តិ។ហើយ​ប្រសិន​បើ​អាជ្ញាធរ​គាត់​មិន​ព្រម​ផ្ដល់​ប្លង់​កម្មសិទ្ធិ​ឲ្យ​គាត់​រស់នៅ ហើយ​មាន​បំណង​ចោទ​ប្រកាន់​គាត់​ថា កាន់កាប់​ដី​រដ្ឋ​ដោយ​ខុស​ច្បាប់​នោះ វា​គឺ​ជា​ការ​រំលោភ​លើ​ច្បាប់​ភូមិបាល និង​ច្បាប់​កំពូល គឺ​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ ក៏​ដូច​ជា​កតិកាសញ្ញា​ស្ដីពី​សិទ្ធិ​សេដ្ឋកិច្ច សង្គម​កិច្ច និង​វប្បធម៌ ហ្នឹង​គឺ​ថា រាជ​រដ្ឋាភិបាល ឬ​ក៏​អាជ្ញាធរ​ថ្នាក់​ក្រោម​ខ្លួន​ឯង​នោះ គឺ​ជា​អ្នក​រំលោភ​សិទ្ធិមនុស្ស​យ៉ាង​ធ្ងន់ធ្ងរ​ហើយ»។

ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ អភិបាល​ខេត្ត​ពោធិ៍សាត់ លោក ខូយ សុខា មាន​ប្រសាសន៍​ថា នៅ​ពេល​ខាង​មុខ អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​នឹង​ពិនិត្យ​ពិចារណា​ចំពោះ​ការ​តវ៉ា​ទាមទារ​របស់​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ចំណុច​ទាំង ៤ ដែល​មាន​ទំនាស់ ដោយ​ឈរ​លើ​គោលការណ៍​នៃ​ច្បាប់៕

កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។