ក្រៅពីនេះ អ្នកវិភាគកសិកម្មអះអាងថា ការនាំចេញអង្ករបានដោយជោគជ័យ គឺទាមទារឲ្យមានកិច្ចព្រមព្រៀងរវាងរដ្ឋាភិបាល និងរដ្ឋាភិបាល ចំពោះការធ្វើពាណិជ្ជកម្មអង្ករឲ្យបានគ្រប់ចំនួន ១លានតោនជាមុនសិន។
ផលិតកម្មស្រូវនៅប្រទេសកម្ពុជា បានកើនឡើងគួរឲ្យកត់សម្គាល់ ដោយសារតែផលិតភាពកសិកម្មប្រសើរឡើង ការពង្រីកផ្ទៃដីដាំដុះ រួមទាំងធាតុអាកាសអំណោយផលសម្រាប់ដំណាំស្រូវ។
អគ្គនាយកដ្ឋានកសិកម្មនៃក្រសួងកសិកម្មរុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ លោក ងិន ឆាយ មានប្រសាសន៍ថា ផលិតកម្មស្រូវរបស់កម្ពុជា បានកើនឡើងរៀងរាល់ឆ្នាំ។ ការប៉ាន់ស្មានផលិតកម្មស្រូវក្នុងឆ្នាំ២០១១ មានប្រមាណ ៨,៨លានតោន។
តាមរយៈសក្ដានុពលនេះ ប្រទេសកម្ពុជា សល់ស្រូវពីតម្រូវការប្រមាណ ៤លានតោន នៅក្នុងឆ្នាំ២០១១ ហើយបរិមាណនេះបានហូរចេញទៅក្រៅប្រទេស ដោយសារកម្ពុជា ខ្វះការកែច្នៃសម្រាប់នាំចេញ។ និន្នាការនេះ នាំឲ្យកម្ពុជា បាត់បង់តម្លៃបន្ថែមសម្រាប់ចូលរួមចំណែកសេដ្ឋកិច្ចជាតិ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីឆ្នាំ២០១០ ប្រទេសកម្ពុជា បានរៀបចំគោលនយោបាយនាំចេញអង្ករ ដើម្បីឆ្លើយតបទៅនឹងសក្ដានុពលស្រូវដែលប្រទេសកម្ពុជា ផលិតលើសពីតម្រូវការ។
លោក ងិន ឆាយ មានប្រសាសន៍បន្ថែមថា ប្រទេសកម្ពុជា បានដាក់ចេញនូវគោលនយោបាយនាំចេញអង្ករឲ្យបាន ១លានតោន នៅឆ្នាំ២០១៥ ប៉ុន្តែលោកបញ្ជាក់ថា ការសម្រេចបានគោលដៅនេះ គឺទាមទារថវិកាប្រមូលទិញស្រូវគ្រប់គ្រាន់ និងត្រូវមានចំនួនរោងម៉ាស៊ីនទំនើបប្រមាណ ១០០គ្រឿង រួមទាំងការរកទីផ្សារច្បាស់លាស់ សម្រាប់ការនាំចេញជាដើម។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទន្ទឹមនឹងកម្ពុជាខ្វះខាតម៉ាស៊ីនកិនស្រូវទំនើប ដើម្បីកែច្នៃអង្ករនាំចេញបានដោយគុណភាពខ្ពស់នោះ បរិមាណផលស្រូវដែលសល់ពីតម្រូវការបានហូរចេញទៅប្រទេសជិតខាង ដែលតាមការប៉ាន់ស្មាន ការហូរចេញបរិមាណស្រូវពីប្រទេសកម្ពុជាក្រៅផ្លូវការទៅវៀតណាម ជាមធ្យមមានប្រមាណ ១លានតោនរៀងរាល់ឆ្នាំ ហើយការហូរទៅប្រទេសថៃ មានប្រមាណ ៥០ម៉ឺនតោន។
លោក ងិន ឆាយ មានប្រសាសន៍បន្តទៀតថា ការលើកកម្ពស់ការសម្របសម្រួលពាណិជ្ជកម្ម ដូចជាបញ្ហាដឹកជញ្ជូន ការអភិវឌ្ឍហេដ្ឋារចនាសម្ពន្ធ កំពង់ផែ កន្លែងស្តុកទុកសម្រាប់នាំចេញ និងស្តុកស្រូវ រួមទាំងអភិវឌ្ឍការដឹកជញ្ជូនតាមរថភ្លើង ដែលជាច្រកចេញតែមួយគត់សម្រាប់ការនាំចេញអង្ករ ឲ្យបាន ១លានតោន នៅពេលខាងមុខ។
របាយការណ៍របស់សាជីវកម្មហិរញ្ញវត្ថុអន្តរជាតិប្រចាំនៅកម្ពុជា បានបង្ហាញថា នៅក្នុងដំណើរការនាំចេញ គេទាមទារឲ្យការរៀបចំគម្រោងជាមុន ដែលមានដំណាក់កាលជាច្រើន។ អ្នកនាំចេញ ចាំបាច់ត្រូវពិចារណាពីតម្រូវការឯកសារ និងបញ្ហាមួយចំនួន ដូចជាកិច្ចសន្យាលក់ លក្ខខ័ណ្ឌដឹកជញ្ជួនទំនិញ ឯកសារដឹកជញ្ជូនទំនិញ លិខិតអនុញ្ញាត អាជ្ញាប័ណ្ណ ពន្ធ និងវិញ្ញាបនបត្របញ្ជាក់ប្រភពដើមទំនិញជាដើម។
ក្រៅពីបញ្ហាប្រឈមទាំងនោះ អ្នកវិភាគកសិកម្មបានអះអាងថា ការធ្វើពាណិជ្ជកម្មអន្តរជាតិ ជាពិសេសការនាំចេញអង្ករទៅក្រៅប្រទេស គឺទាមទារឲ្យមានកិច្ចព្រមព្រៀងរវាងរដ្ឋាភិបាល និងរដ្ឋាភិបាល ប៉ុន្តែរហូតដល់ពេលនេះ ប្រទេសកម្ពុជា មិនបានធ្វើកិច្ចព្រមព្រៀងនេះបានគ្រប់ចំនួន ១លានតោននៅឡើយ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រទេសដែលមានតម្រូវការនាំចូលអង្ករខ្ពស់ គឺប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី បានចុះប្រកាសថា នឹងទិញអង្ករពីប្រទេសកម្ពុជា ប្រមាណ ១០ម៉ឺនតោននៅពេលដ៏ខ្លីខាងមុខ។
អ្នកវិភាគកសិកម្ម លោក ស្រី ចន្ធី មានប្រសាសន៍ថា ក្រៅពីប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី នេះ ប្រទេសកម្ពុជា ត្រូវបង្កើនការចុះកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយប្រទេសនៅតំបន់អាហ្វ្រិក (Africa) ដោយសារតែគុណភាពអង្កររបស់ប្រទេសកម្ពុជា ត្រូវនឹងតម្រូវការរបស់ប្រទេសនេះ។ ចំពោះអង្ករកម្ពុជា អាចនាំទៅប្រទេសនៅសហភាពអឺរ៉ុប ដោយមិនគិតបរិមាណកំណត់ ប៉ុន្តែប្រទេសនេះទាមទារគុណភាពអង្ករមានកម្រិតខ្ពស់។
លោក ស្រី ចន្ធី មានប្រសាសន៍ថា ការសម្រេចបានគោលនយោបាយនាំចេញអង្ករ ១លានតោននៅពេល ៣ឆ្នាំខាងមុខ គឺត្រូវបង្កើនការចុះកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយរដ្ឋាភិបាល និងរដ្ឋាភិបាល ដែលកត្តាអាចជួយសម្រួលកាន់តែច្រើនចំពោះបែបបទនៃការនាំចេញ ហើយកត្តាសំខាន់ទីពីរ គឺកិច្ចព្រមព្រៀងរវាងអ្នកនាំចេញ និងអ្នកនាំចូលរបស់ប្រទេសទាំងនោះ។
របាយការណ៍របស់អង្គការចំណីអាហារ និងកសិកម្មរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ (FAO) ដែលចេញផ្សាយនៅខែកក្កដា ឆ្នាំ២០១២ បានបង្ហាញថា ប្រទេសដែលនាំចូលអង្ករខ្ពស់ជាងគេលើពិភពលោក គឺប្រទេសហ្វីលីពីន ដែលត្រូវការប្រមាណ ១លានតោន ប្រទេសចិន ត្រូវការប្រមាណ ២លានតោន និងប្រទេសម៉ាឡេស៊ី ត្រូវការជាង ១លានតោន និងប្រទេសនៅតំបន់អាហ្វ្រិក ត្រូវការអង្ករជាង ១១លានតោន។ ប៉ុន្តែប្រទេសដែលនាំចេញអង្ករខ្ពស់ជាងគេលើពិភពលោក គឺប្រទេសថៃ នាំចេញបានប្រមាណ ៧លានតោន វៀតណាម ៦,៨លានតោន និងឥណ្ឌា ប្រមាណ ៤លានតោន។ ដោយឡែកប្រទេសកម្ពុជា នៅត្រឹមខែ៩ ឆ្នាំ២០១២ គឺការនាំចេញអង្ករជាផ្លូវការ សម្រេចបានជាង ១៣ម៉ឺនតោនប៉ុណ្ណោះ៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។