ម្ដាយពលការិនីធ្វើការនៅម៉ាឡេស៊ីអំពាវនាវឲ្យអាជ្ញាធរជួយសង្គ្រោះកូនស្រី

ការចរចាបង្កើតអនុស្សរណៈយោគយល់គ្នា ដើម្បីការពារសិទ្ធិពលករខ្មែរដែលទៅធ្វើការក្នុងប្រទេសម៉ាឡេស៊ី រហូតមកដល់ពេលនេះ ពុំទាន់អាចឈានដល់ការព្រមព្រៀងគ្នានៅឡើយ។

ដោយ មណ្ឌល កែវ
2012-10-23

h102212pb.mp3

អ្នកស្រី អែម សុខុម អាយុ ៦០ឆ្នាំ ម្ដាយរបស់ពលការិនី ឆឺយ សុភ័ណ្ឌ ផ្ដល់បទសម្ភាសន៍ដល់វិទ្យុអាស៊ីសេរី កាលពីថ្ងៃទី៤ តុលា ឆ្នាំ២០១២។

RFA/Mondulkeo

ករណីនេះ បានជំរុញអោយរដ្ឋាភិបាលបន្តការផ្អាកនាំពលករចេញទៅប្រទេសនេះជាបន្តទៀត។

ទន្ទឹមគ្នានេះ ពលករដែលកំពុងធ្វើការនៅប្រទេសនេះ បានប្រឈមនឹងការបង្ខិតបង្ខំអោយបន្តអាណត្តិការងារដោយពុំស្របច្បាប់។

នៅឯខេត្តពោធិ៍សាត់ ម្ដាយរបស់ពលការិនីម្នាក់ ដែលទៅធ្វើការជាជំនួយការមេផ្ទះនៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ី ជាង ២ឆ្នាំមកហើយ បានអំពាវនាវឲ្យអាជ្ញាធរមានសមត្ថកិច្ចជួយសង្គ្រោះកូនស្រី ព្រោះមានដំណឹងថា កូនគាត់កំពុងមានការលំបាក ដោយរងការធ្វើបាបខ្លាំងពីម្ចាស់ផ្ទះ។

ស្ត្រីអ្នកភូមិឈ្មោះ អែម សុខុម អាយុ ៦០ឆ្នាំ ជាប្រជាពលរដ្ឋនៅភូមិអូរត្រាវ សង្កាត់រលាប ក្រុងពោធិ៍សាត់ ជាម្ដាយបង្កើតរបស់ពលការិនីនៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ី ឈ្មោះ ឆឺយ សុភ័ណ្ឌ គាត់បានឲ្យដឹងនៅព្រឹកថ្ងៃទី២២ ខែតុលា ថា កាលពីថ្ងៃទី១៣ តុលា កន្លងទៅ កូនស្រីគាត់បានផ្ដាំតាមពលការិនីឈ្មោះ លឿង ញ៉ាញ់ ដែលធ្វើការជាមួយកូនគាត់នៅម៉ាឡេស៊ី ហើយទើបតែត្រឡប់មកដល់ស្រុកខ្មែរវិញនោះថា ឲ្យជួយយកនាងមកវិញផង ព្រោះថៅកែធ្វើបាបនាងខ្លាំងណាស់៖ «ដេញឲ្យកូនខ្ញុំចេញ កូនខ្ញុំអត់ព្រម វាអូសចេញ។ គេធ្វើបាបរហូតគេព្យាយាមបណ្ដេញកូនខ្ញុំចេញពីផ្ទះគេ ដើម្បីរួចពីការបង់លុយឈ្នួលឲ្យកូនខ្ញុំ។ ខ្ញុំឥឡូវបារម្ភពីកូនស្ទើរឆ្កួតទៅហើយ»។

ពលការិនីឈ្មោះ លឿង ញ៉ាញ់ មានទីលំនៅស្រុកត្រពាំងប្រាសាទ ខេត្តឧត្តរមានជ័យ ទើបតែត្រឡប់មកពីម៉ាឡេស៊ី កាលពីសប្ដាហ៍មុន នាងបានឲ្យដឹងនៅព្រឹកថ្ងៃទី២២ តុលា ថា ពលការិនីឈ្មោះ ឆឺយ សុភ័ណ្ឌ កំពុងរងទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង ហើយនាងចង់វិលត្រឡប់មកស្រុកខ្មែរវិញ តែថៅកែមិនព្រមឲ្យមក៖ «បង ភ័ណ្ឌ ហ្នឹង គាត់ធ្វើការដូចប្រុសអ៊ីចឹង។ គាត់លើកស្ករ លើកម្សៅ តែគេអត់គិតពីគាត់ទេ ឲ្យតែអីបន្តិច គេដេញគាត់ចេញពីផ្ទះ។ បង ភ័ណ្ឌ គាត់លុតជង្គង់អង្វរ ហើយគេនៅតែមិនព្រម។ ឲ្យតែកម្មករណាធ្វើអីខុស គេចេះតែទម្លាក់មកលើពីរនាក់ខ្ញុំ។ ប្រមាថរកទិញថ្នាំសម្រើបឲ្យពួកខ្ញុំលេប ដើម្បីឲ្យដេកជាមួយប្រុស ហើយបណ្ដេញឲ្យទៅផ្ទះវិញ។ ឥឡូវនៅតែបង ភ័ណ្ឌ ម្នាក់ឯងមិនដឹងជាយ៉ាងណាទេ គាត់ខ្លាចតែរឿងគេធ្វើអ៊ីចឹង»។

តាមឯកសារបញ្ជាក់ថា ពលការិនីឈ្មោះ ឆឺយ សុភ័ណ្ឌ បានចេញទៅធ្វើការនៅប្រទេសម៉ាឡេស៊ី នៅថ្ងៃទី១០ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០១០ តាមរយៈក្រុមហ៊ុនហ្វ៊ីលីម័រ (PHILIMORE Cambodia)។ រយៈពេលជាង ២ឆ្នាំនេះ ពលការិនី ឆឺយ សុភ័ណ្ឌ ធ្លាប់បានទូរស័ព្ទមកគ្រួសារបានពីរដង។ ម្ដង កាលពីឆ្នាំ២០១១ និងលើកចុងក្រោយនេះ គឺកាលពីថ្ងៃទី២៨ កញ្ញា ឆ្នាំ២០១២ ដែលនាងបានប្រាប់ពីការធ្វើបាបពីសំណាក់ថៅកែ ហើយសុំឲ្យម្ដាយនាងរកមធ្យោបាយជួយយកនាងត្រឡប់មកស្រុកខ្មែរវិញ។

ទាក់ទិនចំពោះបញ្ហានេះ ស្នងការរងនគរបាលខេត្តពោធិ៍សាត់ ទទួលបន្ទុកប្រឆាំងការជួញដូរមនុស្ស និងការពារអនីតិជន គឺអ្នកស្រី ក្ដាន់ សុផល បានជំរុញឲ្យគ្រួសារពលការិនីដែលកំពុងមានបញ្ហាបាត់ដំណឹង ឬទទួលរងការធ្វើបាបពីថៅកែនោះ មកដាក់ពាក្យបណ្ដឹង ដើម្បីអ្នកស្រីមានមូលដ្ឋានក្នុងការជួយសង្គ្រោះ៖ «ឲ្យគាត់មកដាក់ពាក្យបណ្ដឹងមកខ្ញុំ ដើម្បីស្រួលខ្ញុំស្រាវជ្រាវ។ ខ្ញុំធ្វើបែបបទរួចបញ្ជូនទៅអគ្គស្នងការនគរបាលជាតិ ខាងនាយកដ្ឋានប្រឆាំងការជួញដូរមនុស្ស និងការពារអនីតិជន។ អត់អីទេ ឲ្យតែស្គាល់ក្រុមហ៊ុន យើងអាចជួយគាត់បាន»។

ដូចគ្នានេះដែរ ប្រធានកម្មវិធីសិទ្ធិការងារនៃមជ្ឈមណ្ឌលអប់រំច្បាប់សម្រាប់សហគមន៍ លោក មឿន តុលា បានជំរុញឲ្យគ្រួសារពលការិនីរូបនេះមកកាន់ទីស្នាក់ការនៃមជ្ឈមណ្ឌលអប់រំច្បាប់ សម្រាប់សហគមន៍បំពេញបែបបទផ្សេងៗ ដើម្បីជាមូលដ្ឋានសម្រាប់មជ្ឈមណ្ឌលធ្វើសកម្មភាពជួយសង្គ្រោះ៖ «ម្ដាយឪពុក ឬក៏អាណាព្យាបាល គាត់មកជួបខាងខ្ញុំមក យើងនឹងជួយគាត់ក្នុងការដាក់ពាក្យបណ្ដឹង។ រួចយើងទាក់ទងជាមួយដៃគូយើងនៅម៉ាឡេស៊ី ហើយប្រសិនបើពលការិនីនោះត្រូវគេធ្វើបាបមែន ដៃគូយើងនៅម៉ាឡេស៊ី គេនឹងទាក់ទងជាមួយអាជ្ញាធរនៅម៉ាឡេស៊ី រួចគេចុះទៅជួយពលការិនីនោះតែម្ដង»។

លោក មឿន តុលា មានប្រសាសន៍ថា ក្នុងរយៈពេលដែលប្រទេសទាំងពីរពុំទាន់មានកិច្ចព្រមព្រៀងនេះ ពលករខ្មែរដែលកំពុងធ្វើការនៅក្នុងប្រទេសម៉ាឡេស៊ី បានជួបការលំបាកជាច្រើន ដែលកើតឡើងដោយសារការបង្ខិតបង្ខំអោយបន្តកិច្ចសន្យាដោយខុសច្បាប់។ លោកថា ពួកគេប្រឈមនឹងការទទួលទោសតាមច្បាប់អន្តោប្រវេសន៍របស់ប្រទេសនេះ ប្រសិនបើពួកគេយល់ព្រមបន្តកិច្ចសន្យាណាមួយនោះ៕

កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។