ប្រតិកម្មទាំងនេះ ធ្វើឡើងជាបន្តបន្ទាប់គ្នាតាមរយៈវិទ្យុ ទូរទស្សន៍ ដែលគាំទ្ររដ្ឋាភិបាល តាមបណ្ដាញសង្គមហ្វែសប៊ុក (Facebook) ព្រមទាំងគេហទំព័រនានាជាដើម។
ការគាំទ្រសម្ដីរបស់អ្នកធំ ឬវប្បធម៌ហៃអើ នៅក្នុងសង្គមខ្មែរ គេឃើញមានរូបភាពពីរជាសំខាន់ ទីមួយ សម្ដីនោះស្របនឹងឆន្ទៈអ្នកគាំទ្រ ទីពីរ ធ្វើឡើងគ្រាន់តែដើម្បីមុខមាត់ បុណ្យស័ក្តិ ឬលាភសក្ការៈផ្សេងៗ។
ទម្លាប់បែបនេះ កំពុងចាក់ឫសយ៉ាងជ្រៅ ក្នុងសង្គមខ្មែរជាច្រើនជំនាន់មកហើយ ហើយវាកាន់តែពង្រឹងខ្លាំងថែមទៀតនាសម័យថ្មីនេះ។
តាមរយៈគេហទំព័រវិទ្យុអាស៊ីសេរី អ្នកអានម្នាក់នៅភ្នំពេញ ដែលបង្ហាញរហស្សនាមថា "ហួសចិត្ត" បានសរសេរឆ្លើយតបថា ពាក្យបញ្ចើចបញ្ចើដូចសព្វថ្ងៃ គឺដើម្បីប្រយោជន៍ និងដើម្បីរស់ ពីព្រោះមេដឹកនាំយើងចូលចិត្តឱ្យគេលើកជើង តែចុងក្រោយគេនឹងសម្រាតយកខោហើយ។
អ្នកអានម្នាក់ទៀត បានសរសេរថា បើយើងនៅតែធ្វើអ៊ីចឹង បានន័យថា អាជ័យធ្លាក់ទឹកហៃអើៗ ដោយអត់នាំគ្នាជួយកែលំអនោះទេ ខុសក៏គាំទ្រ ត្រូវក៏គាំទ្រ បែបនេះជាពួកតាមស៊ីតាមផឹក។
ទាក់ទងនឹងបញ្ហានេះ ប្រធានក្រុមអ្នកនាំពាក្យឲ្យអង្គភាពព័ត៌មាន និងប្រតិកម្មរហ័សនៃទីស្ដីការគណៈរដ្ឋមន្ត្រី លោក កែវ រ៉េមី បានប្រតិកម្មថា អ្នកដែលកំពុងនិយាយនោះក៏ប្រាកដជាហៃអើដែរ។ លោកបន្តថា ពាក្យខ្មែរមិនចូលចិត្តឲ្យសរសើរទេ ប៉ុន្តែបើបង្អាប់ខឹង៖ «កាលណាធ្វើការត្រូវតែគោរពទៅតាមឋានានុក្រម សូម្បីតែសង្គមស៊ីវិល ក៏ត្រូវធ្វើការផ្គាប់ចិត្តម្ចាស់ជំនួយដែរ បើខ្លួនមិនធ្វើការទៅតាមម្ចាស់ជំនួយទេ ខ្លួននឹងបាត់បង់ជំនួយសម្រាប់ធ្វើកិច្ចការរបស់ក្រុមសង្គមស៊ីវិល ឬក្រុមខ្លួន បក្ខពួកខ្លួននោះដែរ ក្រុមហ៊ុនឯកជនក៏អ៊ីចឹងដែរ ឲ្យតែយើងប្រឆាំងនឹងគេ យើងប្រាកដជាខ្ទាតចេញហើយ»។
ប្រធានបណ្ដាញរួបរួមដើម្បីគណនេយ្យភាពសង្គម លោក សន ជ័យ លោកមានប្រសាសន៍ថា ការបន្ទរសរសើរអ្នកធំមិនដាច់ពីមាត់ ឬការបង្ហាញនូវការគោរពអ្នកធំនោះ ភាគច្រើនកើតមាននៅក្នុងក្រសួងស្ថាប័នរដ្ឋាភិបាល និងអង្គការសមាគមមួយចំនួន ដែលមាននិន្នាការគាំទ្ររដ្ឋាភិបាល៖ «ប៉ុន្តែ សង្គមស៊ីវិលដទៃទៀត ការដែលគេផ្តល់យោបល់ គេរិះគន់ហ្នឹង គឺមិនមែនប្រយោជន៍ដើម្បីកាន់អំណាចខ្លួនគេនោះទេ គេរិះគន់នេះ គឺដើម្បីផលប្រយោជន៍ប្រជាពលរដ្ឋនោះវិញទេ»។
ចំណែកអ្នកអានអត្ថបទនៅគេហទំព័រវិទ្យុអាស៊ីសេរី ម្នាក់ទៀត បានបង្ហាញរហស្សនាមថា "អាយខ្មែរ (I Khmer)" បានសរសេរឆ្លើយតបថា លោកមិនចង់គាំទ្រទេ តែគេចេញបែបបទអោយសរសេរតាម។ លិខិតគាំទ្រមានរូបភាពដូចគ្នាទាំងអស់ គ្រាន់តែចុះហត្ថលេខា (ស៊ីញេ) ទៅ វិទ្យុ ទូរទស្សន៍ គេផ្សាយអោយហើយ។ បើមិនចុះហត្ថលេខាទេ ច្បាស់ជាអស់តំណែងហើយ។
ដោយឡែក អ្នកអានអនាមិកម្នាក់ ជាអ្នកស្រុកបប៉ៃលិន និយាយថា ខ្ញុំដឹងថាគាត់ធ្វើមិនត្រូវ តែខ្ញុំគាំទ្រគាត់ ទោះបីដឹងថាខ្ញុំកំពុងក្បត់ឧត្ដមគតិខ្លួនឯងក៏ដោយ ហើយគាត់ជាអ្នកសរសេរមកនោះក៏ធ្វើមិនត្រូវដែរ។
អ្នកអានអនាមិកម្នាក់ទៀត បានសរសេរដែរថា ពិតណាស់ហើយ អ្នកប្រើពាក្យបញ្ជោរក៏ដើម្បីផលប្រយោជន៍ណាមួយរបស់ខ្លួន បើទោះបីមិនពេញចិត្តទាំងស្រុងក្តី ម្យ៉ាងទៀតគាត់អាចគិតយល់ពីចរិតម្នាក់ហ្នឹង ដែលចូលចិត្តភាពបញ្ចើចបញ្ចើនេះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពាក្យរិះគន់ត្រូវបានគេយកប្រើពីក្រោយខ្នង ជាលក្ខណម៉ាត់ចាបម៉ាត់ព្រាប ដើម្បីបន្ថយកំហឹងប៉ុណ្ណោះ ដោយសារអ្នកដឹកនាំយើងជាមនុស្សញាំជោរ។
អ្នកអានផ្សេងទៀត បានចាប់អារម្មណ៍ទៅលើពាក្យទំយើអ្នកធំ ដោយសរសើរថា គតិបណ្ឌិត ឬគតិព្រឹទ្ធបណ្ឌិតដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។ ប៉ុន្តែ ពាក្យ "ខ្ពង់ខ្ពស់" នេះលែងមានន័យអ្វីទៀតហើយ វាគ្រាន់តែជាពាក្យបញ្ជោរមួយ សម្រាប់មនុស្សស៊ីជោរប៉ុណ្ណោះ។
អ្នកអានអនាមិកម្នាក់ទៀត បានសរសេរចេញនូវទស្សនៈយល់ឃើញរបស់ខ្លួនដែរថា ពាក្យបញ្ជោរអ្នកមានអំណាច មានលុយ ដូចសព្វថ្ងៃនេះ ជាកំហុសឆ្គងមួយដែលអាចនាំមកនូវភាពរលំរលាយ ដែលយើងគួរខ្លាចខ្លាំងបំផុតនោះ គឺអ្នកដែលបង្កប់ខ្លួនក្នុងចំណោមរដ្ឋាភិបាល។ អ្នកទាំងនោះ ច្រើនតែញុះញង់ អែបអបលើកតម្កើង អុចអាលអ្នកដឹកនាំដែលចូលចិត្តស៊ីជោរ។
កន្លងមក ប្រទេសជាតិយើងរលំរលាយ ក៏ដោយសារល្បិចកលបែបនេះរាប់សតវត្សរ៍មកហើយ ប៉ុន្តែមិនសូវមានអ្នកណាខ្វល់ខ្វាយ ឬយកចិត្តទុកដាក់នោះឡើយ។
អ្នកសិក្សាពីបញ្ហាសង្គមមួយចំនួន បានបង្ហាញថា វប្បធម៌ហៃអើ ដែលមនុស្សមួយក្រុមគេតែងតែកៀងគរគ្នាគាំទ្រលើសម្ដីមេដឹកនាំប្រទេសទាំងពេញចិត្តក្តី ឬមិនពេញចិត្តក្តីបែបនេះ ជាការឆ្លុះបញ្ចាំងឲ្យឃើញពីការដឹកនាំសង្គមមួយជាលក្ខណៈបុគ្គលនិយម និងបក្ខពួកនិយម។ ការដឹកនាំរបៀបនេះ គេតែងតែរកលេះដើម្បីបំបិទសំឡេងអ្នកដែលមានទស្សនៈផ្ទុយពីបក្ស ឬក្រុមរបស់គេនោះ។
ការប្រើប្រាស់អំណាចបែបនេះ បានធ្វើឲ្យក្រុមមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន មិនហ៊ានពិភាក្សាផ្លាស់ប្ដូរយោបល់ ឬជំទាស់នោះទេ ផ្ទុយទៅវិញមានតែការភ័យខ្លាច ហើយមានតែវិធីម្យ៉ាងគត់ គឺគាំទ្រគំនិតរបស់មេធំ បើទោះបីជាការគាំទ្រនោះខុសក៏ដោយ ត្រូវក៏ដោយ។
អ្នកវិភាគយល់ឃើញទៀតថា បើសិនជាបញ្ហានេះកាន់តែរីកធំធាត់ទៅនោះ វាជាគ្រោះថ្នាក់មួយដល់ការអភិវឌ្ឍ និងការកសាងប្រទេសមួយប្រកបដោយនីតិរដ្ឋ និងមានលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យពិតប្រាកដ និងមិនមានតុល្យភាពនៃអំណាច ក្នុងសង្គមនោះឡើយ៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។