អ្នក​សិក្សា​ភាសា​បាលី​មាន​ការ​ថយ​ចុះ

ភាសា​បាលី​មាន​ការ​ធ្លាក់​ចុះ​នា​ពេល​បច្ចុប្បន្ន ដោយ​មូលហេតុ​ពុំ​សូវ​មាន​ការ​លើក​ដំកើង​ពី​សង្គម និង​អ្នក​ជំនាន់​ក្រោយ។ ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ទាំង​អស់ ទាំង​ប្រជាពលរដ្ឋ​សាមញ្ញ ទាំង​អ្នក​សិក្សា​ជ្រៅ​ជ្រះ សុទ្ធ​តែ​បាន​និយាយ​ភាសា​បាលី បើ​ទោះ​បី​ពេល​ខ្លះ​ពួក​គាត់​មិន​យល់​ពី​ខ្លឹមសារ​នៃ​ពាក្យ​នោះ ច្បាស់​លាស់​ក៏​ដោយ។
ដោយ វិជ័យ អានន្ទ
2012-06-15
អ៊ីម៉ែល
មតិ
ចែករំលែក
បោះពុម្ព
  • បោះពុម្ព
  • ចែករំលែក
  • មតិ
  • អ៊ីម៉ែល

បើ​ទោះ​បី​ជា​មាន​សាលា​ពុទ្ធិកសិក្សា ដែល​ជា​កន្លែង​សិក្សា​សង្កត់​ធ្ងន់​លើ​ទ្រឹស្ដី​ព្រះពុទ្ធសាសនា និង​ភាសា​បាលី ចាប់​ពី​ពុទ្ធិក​បឋម​សិក្សា រហូត​ដល់​ពុទ្ធិក​សាកលវិទ្យាល័យ​ក៏​ដោយ ចំនួន​អ្នក​ចេះ​ដឹង​ផ្នែក​ភាសា​បាលី​ពុំសូវ​មាន​ច្រើន​នោះ​ទេ។

សាស្ត្រាចារ្យ​ផ្នែក​ភាសា​បាលី នៃ​សាកលវិទ្យាល័យ​ព្រះសីហនុ​រាជ លោក សោ រង្សី មាន​ប្រសាសន៍​ថា ការ​ធ្លាក់​ចុះ​នៃ​ការ​សិក្សា​ភាសា​បាលី បណ្ដាល​មក​ពី​ពុំសូវ​មាន​អ្នក​សិក្សា ពុំសូវ​មាន​អ្នក​គាំទ្រ​អ្នក​សិក្សា ជា​ភាសា​ហួស​សម័យ។

លោក​ថ្លែង​បន្ត​ថា សមណ​សិស្ស សិស្ស មាន​ចំនួន​តិច ដែល​ប្រាថ្នា​រៀន​ជំនាញ​ភាសា​បាលី ក្រោយ​ពេល​ពួក​គេ​បញ្ចប់​ថ្នាក់​បាក់​ឌុប។ ព្រោះ​ពួក​គេ​យល់​ឃើញ​ថា ការ​រៀន​ភាសា​បាលី មិន​អាច​ជួយ​ឲ្យ​ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ការងារ​ល្អ​ធ្វើ​ឡើយ។ បើ​សិន​សិស្ស និស្សិត​ខ្មែរ រួម​ទាំង​ព្រះសង្ឃ​ផង មិន​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​សិក្សា​ភាសា​បាលី​ឲ្យ​បាន​ល្អ​ទេ វា​អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​ផល​ប៉ះពាល់​ដល់​អក្សរ​សាស្ត្រ​ខ្មែរ និង​ពុំ​អាច​ស្វែង​យល់​ស៊ី​ជម្រៅ នៃ​ទ្រឹស្ដី​ព្រះពុទ្ធសាសនា​បាន​ទេ។

ស្រដៀង​គ្នា​នេះ​ដែរ សាស្ត្រាចារ្យ​បង្រៀន​ទស្សនៈ​សាសនា នៅ​សាកលវិទ្យាល័យ​សីហនុ​រាជ ព្រះតេជព្រះគុណ ស៊ិន ភិនី មាន​ថេរ​ដីកា​ថា ការ​ធ្លាក់​ចុះ​នៃ​ចំនួន​អ្នក​រៀន​ភាសា​បាលី បណ្ដាល​មក​ពី​ពួក​គេ​មើល​មិន​ឃើញ​អត្ថប្រយោជន៍​ទូលំ​ទូលាយ​ដល់​ពួក​គេ ព្រោះ​ភាសា​នេះ​ជា​ភាសា​សម្រាប់​តែ​អ្នក​កាន់​ព្រះពុទ្ធសាសនា ដែល​ចង់​យល់​ដឹង​ទ្រឹស្ដី​ព្រះពុទ្ធសាសនា។

ម្យ៉ាង​ទៀត​ព្រះតេជព្រះគុណ​មាន​ថេរ​ដីកា​បន្ថែម​ថា ការ​ធ្លាក់​ចុះ​នៃ​ជំនឿ​លើ​ព្រះពុទ្ធសាសនា ក៏​ជា​កត្តា​មួយ ដែល​នាំ​ឲ្យ​អ្នក​រៀន​ភាសា​បាលី ថយ​ចុះ​ដែរ។ ព្រះតេជព្រះគុណ​ពន្យល់​ថា នៅ​ពេល​ពុទ្ធបរិស័ទ​មិន​សូវ​មាន​ជំនឿ​លើ​ព្រះពុទ្ធសាសនា ពួក​គាត់​ក៏​មិន​ចាំបាច់​សិក្សា​ភាសា​បាលី​ធ្វើ​អ្វី​ដែរ ព្រោះ​ពួក​គាត់​មិន​ត្រូវ​ការ​ចង់​ដឹង​ពី​ទ្រឹស្ដី​ជ្រៅជ្រះ របស់​ព្រះពុទ្ធសាសនា​នោះ​ឡើយ។

ដូច​គ្នា​នេះ​ផង​ដែរ សមណ​និស្សិត នៃ​សាកលវិទ្យាល័យ​ព្រះ​សីហមុនី​រាជា ព្រះតេជព្រះគុណ គង់ លី មាន​ថេរ​ដីកា​ថា ការ​គ្មាន​ទីផ្សារ​ការងារ​ជា​ផ្នែក​មួយ ដែល​នាំ​ឲ្យ​សមណ​សិស្ស​មិន​សូវ​ចាប់​អារម្មណ៍​រៀន​ភាសា​បាលី។ ព្រះតេជព្រះគុណ បំភ្លឺ​បន្ថែម​ថា សមណ​សិស្ស​មិន​មែន​សុទ្ធ​តែ​ប្រាថ្នា បួស​អស់​មួយ​ជីវិត​នោះ​ទេ សមណ​សិស្ស​ខ្លះ​រៀន គឺ​ប្រាថ្នា​ស្វែង​រក​ជំនាញ​ដើម្បី​រក​ការងារ​ធ្វើ ខណៈ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​សឹក​ទៅ​វិញ។

ម្យ៉ាង​ទៀត បណ្ឌិត​ផ្នែក​ទស្សនៈ​វិជ្ជា​ច្បាប់ លោក សួន ឱសថ សាស្ត្រាចារ្យ​ផ្នែក​ទស្សនៈ​វិជ្ជា​ច្បាប់ នៃ​សាកលវិទ្យាល័យ ព្រះសីហនុ​រាជ និង​ជា​ជំនួយ​ការ​ស្រាវជ្រាវ​ប្រធាន​រាជ​បណ្ឌិត​សភា មាន​ប្រសាសន៍​ថា ការ​មិន​បាន​រៀប​ចំ​ឲ្យ​មាន​ប្រព័ន្ធ​អប់រំ​ផ្នែក​ពុទ្ធិកសិក្សា​ថ្នាក់​មូលដ្ឋាន​ឲ្យ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ ជា​ផ្នែក​មួយ​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​អន់​ថយ នៃ​ការ​សិក្សា​ភាសា​បាលី​ដែរ។ លោក បញ្ជាក់​បន្ថែម​ថា ការ​បង្កើត​ឲ្យ​មាន​សាលា​ពុទ្ធិក​បឋម​សិក្សា និង​មាន​រចនាសម្ព័ន្ធ​គ្រប់​គ្រង​ត្រឹម​ត្រូវ តាម​វត្ត​អារាម វា​ជា​បុព្វហេតុ​ជំរុញ​ឲ្យ​សមណ​សិស្ស​មាន​អារម្មណ៍​ចង់​រៀន។

លោក សួន ឱសថ អះអាង​បន្ត​ថា ការ​មិន​សូវ​មាន​សមណ​សិស្ស​រៀន និង​អ្នក​ចេះ​ភាសា​បាលី អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​ផល​ប៉ះពាល់​ដល់​វប្បធម៌ ដោយ​មូលហេតុ​ថា ភាសា​បាលី​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​វប្បធម៌។ លោក អធិប្បាយ​ថា អ្នក​ប្រាជ្ញ​ខ្មែរ​ជាច្រើន សរសេរ​ពាក្យ​ទូន្មាន​កូន​ខ្មែរ ដោយ​ប្រើ​ភាសា​បាលី​ក្នុង​អត្ថបទ ដែល​បាន​ចង​ក្រង​ឡើង។ ដូច្នេះ បើ​សិន​ពួក​គេ​ទាំង​នោះ មិន​ចេះ​ភាសា​បាលី​ទេ ពួក​គេ​នឹង​មិន​អាច​សិក្សា​ឲ្យ​បាន​ស៊ី​ជម្រៅ នៃ​ពាក្យ​ទូន្មាន​ទាំង​នោះ​បាន​ឡើយ។

ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត អ្វី​ដែល​ប៉ះពាល់​កាន់​តែ​ធ្ងន់ធ្ងរ​ទៀត​នោះ គឺ​ព្រះពុទ្ធសាសនា បើ​សិន​អ្នក​បួស​មិន​បាន​សិក្សា​ភាសា​បាលី បព្វជិត​ទាំង​នោះ​មិន​អាច​រៀន​ឲ្យ​បាន​យល់​ជ្រៅជ្រះ នូវ​ទ្រឹស្ដី​ព្រះពុទ្ធសាសនា​ឡើយ។ លើស​ពី​នេះ ការ​មិន​ចេះ​ភាសា​បាលី​នាំ​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​វិស័យ​អក្សរ​សាស្ត្រ​ខ្មែរ ដោយ​សារ​ភាសា​នេះ​ជាប់​ពាក់​ព័ន្ធ​ជាមួយ​នឹង​ភាសា​ខ្មែរ​ជា​យូរ​មក​ហើយ។ ហើយ​ភាសា​នេះ ត្រូវ​បាន​ប្រជាពលរដ្ឋ​ប្រើ​ជិត ៥០% ឯណោះ។

ទាក់​ទិន​នឹង​ភាសា​បាលី​នេះ​ដែរ លោក សួន ឱសថ ឲ្យ​ដឹង​ថា ភាសា​បាលី​ហូរ​ចូល​មក​ក្នុង​សង្គម​ខ្មែរ តាំង​ពី​មុន​សម័យ​បុរេប្រវត្តិសាស្ត្រ​មក​ម្ល៉េះ។ លោក​ពន្យល់​ថា ការ​ហូរ​នៃ​ភាសា​បាលី​នេះ មាន​បី​ដំណាក់​កាល គឺ​ទី​១ ដើម​សម័យ​បុរេប្រវត្តិ ដែល​នាំ​ចូល​មក​ដោយ​ព្រះសង្ឃ​ពីរ​អង្គ គឺ​ព្រះសោណត្ថេរ និង​ឧត្តរត្ថេរ តាម​រយៈ​ការ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ព្រះពុទ្ធសាសនា។ ទី​២ សម័យ​ព្រះបាទ ហ៊ុន ទៀន ដែល​នាំ​មក​ដោយ​ព្រះបាទ ហ៊ុន ទៀន នៅ​ដើម​សម័យ​បុរេប្រវត្តិ និង​ទី​៣ សម័យ​អង្គរ ដែល​នាំ​មក​ដោយ​ព្រះរាជបុត្រ​នៃ​ព្រះបាទ​ជ័យវរ្ម័ន​ទី​៧ ដែល​បាន​ទៅ​សិក្សា​នៅ​ប្រទេស​ស្រីលង្កា៕

កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។

មតិ (1)
  • បោះពុម្ព
  • ចែករំលែក
  • អ៊ីម៉ែល

បូរ៉ាត

ពី ភ្នំពេញ

ភាសា​បាលី​គួរ​តែ​មាន​កម្មវិធី​ដាក់​លើ​វែបសាយ​ទៅ ដើម្បី​ចែក​រំលែក អ្នក​ដែល​ចង់​ចេះ​ផង។

Jul 14, 2012 03:25 AM