សហគមន៍​ទេសចរណ៍​ធម្មជាតិ​កោះ​ទ្រុង​អំពាវនាវ​រក​ជំនួយ​ដើម្បី​អភិរក្ស​សត្វ​ស្លាប

ការ​អភិរក្ស​ជម្រក​សត្វ​ជ្រឹង ក្នុង​សហគមន៍​ទេសចរណ៍​ធម្មជាតិ​នៅ​ដែន​កោះ​ទ្រុង ក្នុង​ខេត្ត​ក្រចេះ បាន​ក្លាយ​ជា​ផ្នែក​មួយ​ទាក់​ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​អន្តរជាតិ ទៅ​មើល​តំបន់​អភិរក្ស​សត្វ​ស្លាប និង​ដើម្បី​ស្វែង​យល់​ពី​ស្ថានភាព​ជីវភាព​រស់នៅ​របស់​អ្នក​ភូមិ ដែល​ពឹង​ផ្អែក និង​អាស្រ័យ​ផល​ដោយ​ធម្មជាតិ។
ដោយ ទេព សុរ៉ាវី
2012-08-17
អ៊ីម៉ែល
មតិ
ចែករំលែក
បោះពុម្ព
  • បោះពុម្ព
  • ចែករំលែក
  • មតិ
  • អ៊ីម៉ែល

បច្ចុប្បន្ន ប្រធាន​សហគមន៍​អភិរក្ស​សត្វ​ជ្រឹង អំពាវនាវ​រក​ជំនួយ​បន្ថែម​ពី​សប្បុរស​ជន ដើម្បី​អភិវឌ្ឍ​តំបន់​អភិរក្ស​នោះ​ឲ្យ​រីក​ចម្រើន ក្រោយ​ពី​ចំនួន​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​មាន​ការ​កើន​ឡើង​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១២ នេះ។

សត្វ​ជ្រឹង​មាន​សណ្ឋាន​ដូច​សត្វ​ប្រចៀវ តែ​វា​ធំ​ជាង​ប្រចៀវ។ ស្លាប​ទាំង​សង​ខាង​របស់​សត្វ​ជ្រឹង អាច​លាត​ត្រដាង​បាន​ជាង​កន្លះ​ម៉ែត្រ។ ពួក​វា​ស៊ី​ផ្លែ​ឈើ​ជា​អាហារ ជាពិសេស​ផ្លែ​ចេក និង​ត្រាច់ចរ​តែ​ពេល​រាត្រី​ប៉ុណ្ណោះ។ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ សត្វ​ជ្រឹង​ក៏​ដូច​ជា​សត្វ​ប្រចៀវ​ដែរ គឺ​នាំ​គ្នា​ដេក​រដូករណែល​នៅ​លើ​ដើម​ឈើ ដោយ​សំយុង​ក្បាល​ចុះ​ក្រោម។

ដោយ​រង​នូវ​ការ​ប្រមាញ់​មិន​ឈប់​ឈរ​ពី​អ្នក​ភូមិ យក​ទៅ​ធ្វើ​ជា​អាហារ​ដោយ​គ្មាន​វិធានការ​ទប់​ស្កាត់​ពី​អាជ្ញាធរ សហគមន៍​ទេសចរណ៍​ធម្មជាតិ​កោះ​ទ្រុង បាន​ផ្ដើម​គំនិត​បង្កើត​តំបន់​អភិរក្ស​សត្វ​ស្លាប​នៅ​តំបន់​ក្បាល​កោះ​ទ្រុង តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ទី​២៥ ខែ​ឧសភា ឆ្នាំ​២០០៨។

កោះ​ទ្រុង មាន​ផ្ទៃ​ក្រឡា​២២២​ហិកតារ ត្រូវ​បាន​ហ៊ុមព័ទ្ធ​ដោយ​ទឹក​ទន្លេ​មេគង្គ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​សង្កាត់​កោះ​ទ្រុង ក្រុង​ក្រចេះ មាន​ប្រជាពលរដ្ឋ​ចំនួន​៣៧៥​គ្រួសារ​ស្មើ​នឹង​១.៨៦០​នាក់ កំពុង​រស់នៅ​លើ​ដែន​កោះ​នោះ។ ទំនាក់​ទំនង​រវាង​អ្នក​កោះ ជាមួយ​អ្នក​ក្រុង​ក្រចេះ ភ្ជាប់​ដោយ​ការ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្លង​ទូក ប្រវែង​ប្រមាណ​ជាង​២​គីឡូម៉ែត្រ នៅ​ក្នុង​រដូវ​វស្សា ហើយ​វា​ជិត​ជាង​នេះ​នៅ​ក្នុង​រដូវ​ទឹក​ស្រក។

ប្រធាន​សហគមន៍​ទេសចរណ៍​ធម្មជាតិ​កោះ​ទ្រុង លោក ប៊ុន បាន ឲ្យ​ដឹង​ថា ដំបូង​ឡើយ​មាន​សត្វ​ជ្រឹង​ប្រមាណ​២៥​ទៅ​៣០​ក្បាល​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ហើរ​មក​រស់​នៅ​តំបន់​ក្បាល​កោះ​ទ្រុង កាល​ពី​ឆ្នាំ​២០០៨។ តែ​ក្រោយ​ពី​សហគមន៍​មាន​ចំណាត់​ការ​អភិរក្ស​សត្វ​ជ្រឹង​ជាង​៤​ឆ្នាំ​រួច​មក វា​បាន​កើន​ឡើង​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ រហូត​មាន​ជាង​មួយ​ពាន់​ក្បាល។

សហគមន៍​ដែល​កើត​ឡើង​ក្រោម​ការ​ជ្រោមជ្រែង​ពី​អង្គការ​អុកស្វាម​អង់គ្លេស និង​ក្រោយ​មក​អង្គការ​ខាដុក នោះ​មិន​ត្រឹម​តែ​អភិរក្ស​សត្វ​ជ្រឹង​តែ​មួយ​មុខ​នោះ​ទេ សហគមន៍​ក៏​មាន​ការ​អភិរក្ស​សត្វ​ត្រសេះ ដែល​ចង់​ពាយ​ទៅ​ហើយ​នៅ​កម្ពុជា សត្វ​សេក និង​សត្វ​ព្រាប​រាប់​ពាន់​ក្បាល ដែល​មក​ទុំ​ព្រៃ​ឫស្សី​ក្នុង​តំបន់​អភិរក្ស​នោះ។ ក្រៅ​ពី​នេះ ក៏​បាន​បង្កើត​ក្រុម​សហគមន៍​បន្លែ សហគមន៍​ក្រូចថ្លុង និង​សហគមន៍​ស្រែ​តាម​បែប​ប្រព័ន្ធ​ប្រពល​វប្បកម្ម​ដំណាំ​ស្រូវ (ប.វ.ស)។

លោក ប៊ុន បាន បន្ត​ថា សហគមន៍​បាន​កាត់​ដី​ទំហំ​៣​ហិកតារ ទុក​ជា​តំបន់​អភិរក្ស​សត្វ​ស្លាប។ តំបន់​នេះ​បាន​ដើរ​តួនាទី​យ៉ាង​សំខាន់​ក្នុង​ការ​ទាក់​ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ ជាពិសេស​ភ្ញៀវ​អន្តរជាតិ​ដែល​ចង់​មក​ទស្សនា​សត្វ​ជ្រឹង និង​ចង់​ស្វែង​យល់​ពី​ស្ថានភាព​រស់នៅ​របស់​អ្នក​ភូមិ​នៅ​លើ​កោះ៖ «មាន​ធ្វើ​ការ​អភិរក្ស​សត្វ​ស្លាប​ទុក​ធ្វើ​បទ​បង្ហាញ​សម្រាប់​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ជាតិ និង​អន្តរជាតិ ដែល​លោក​អញ្ជើញ​មក​លេង និង​ទស្សនា​នៅ​កោះ​ទ្រុង យើង​នឹង ហើយ​យើង​មាន​កន្លែង​សម្រាប់​ដាំ​កូន​ឈើ កន្លែង​សម្រាប់​អភិរក្ស​សត្វ​ស្លាប គឺ​មាន​ច្រើន​ប្រភេទ»

លោក ប៊ុន បាន បញ្ជាក់​ថា ដើម្បី​អភិរក្ស​សត្វ​ស្លាប ជាពិសេស​សត្វ​ជ្រឹង សហគមន៍​បាន​បង្កើត​គណៈកម្មការ​មួយ ដែល​មាន​សមាជិក​ចំនួន​៧​រូប ហើយ​ពួក​គាត់​បាន​ឆ្លាស់​វេន​គ្នា​ដើរ​ល្បាត​ពេល​ថ្ងៃ​ពេញ​មួយ​សប្ដាហ៍ និង​សហការ​ជាមួយ​សមត្ថកិច្ច​ប៉ុស្តិ៍​កោះ​ទ្រុង ដើម្បី​ឃ្លាំ​មើល​កុំ​ឲ្យ​មាន​ការ​បរបាញ់​សត្វ​ជ្រឹង​នៅ​ពេល​យប់។

ចំពោះ​ករណី​ដែល​អ្នក​ភូមិ​ណា​លួច​បរបាញ់ ហើយ​ត្រូវ​សមាជិក​គណៈកម្មការ ឬ​សមត្ថកិច្ច​ចាប់​បាន​នោះ សហគមន៍​នឹង​ដាក់​ទោស​ពិន័យ​ជា​ប្រាក់ ដោយ​បាញ់ ឬ​ចាប់​សត្វ​ជ្រឹង​មួយ​ក្បាល​ចំនួន​៥ម៉ឺន​រៀល ហើយ​ប្រាក់​ទាំង​នោះ​នឹង​តម្កល់​ក្នុង​សហគមន៍ សម្រាប់​ទិញ​ផ្លែ​ឈើ​ឲ្យ​សត្វ​ជ្រឹង​ជា​ចំណី​វិញ។ លោក​បាន​សម្ដែង​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ថា បើ​ទោះ​បី​ជា​បច្ចុប្បន្ន​ប្រជាពលរដ្ឋ​មាន​ការ​សហការ​ល្អ ក្នុង​ការ​អភិរក្ស​សត្វ​ជ្រឹង​ក៏​ពិត​មែន តែ​កត្តា​ធម្មជាតិ​ដូច​ជា​ករណី​ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុន នៅ​ជិត​ដែន​ជម្រក​អភិរក្ស បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​សត្វ​ជ្រឹង​ភ័យ និង​ហើរ​គេច​ទៅ​នៅ​លើ​កោះ​ជ្រែង ដែល​សហគមន៍​ខ្លាច​មាន​ការ​បរបាញ់ ដោយ​គ្មាន​ការ​អភិរក្ស៖ «ខេត្ត​ក្រចេះ យើង​ហ្នឹង គឺ​មាន​២​កន្លែង។ សត្វ​ស្លាប​យើង​ហ្នឹង គឺ​នៅ​មាន​កោះ​ជ្រែង មួយ​កន្លែង​ដែរ។ អ៊ីចឹង សត្វ​នៃ​វា​ហើរ​ពី​កោះ​ជ្រែង​មក​កោះ​ទ្រុង បើ​សិន​ជា​យើង​អុកឡុក​បំផ្លាញ​វា រំខាន​ដំណេក​វា វា​អាច​រត់​ពី​កោះ​ទ្រុង​ទៅ​កោះ​ជ្រែង​វិញ។ ឆ្នាំ​ទៅ ខ្ញុំ​មាន​បារម្ភ​ភ័យ​ដែរ ខំ​ដុត​ធូប​បន់​ទសបារមី​នៅ​ក្បាល​កោះ​ហ្នឹង សូម​ឲ្យ​សត្វ​ជ្រឹង​មក​វិញ ហើយ​អស់​រលីង​បណ្តោយ​បាត់​រយៈពេល​មួយ​ខែ មាន​ភ្លើង​ឆេះ​ព្រៃ មាន​ផ្សែង​ពុល​អ៊ីចឹង»

តាម​តួលេខ​ពី​អាជ្ញាធរ ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ដែល​មក​ទស្សនា​នៅ​តំបន់​កោះ​ទ្រុង មាន​ការ​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០១២ ដែល​គិត​ត្រឹម​រយៈពេល​៨ខែ ឆ្នាំ​នេះ មាន​ចំនួន​ជាង​៣ពាន់​នាក់ ខណៈ​ដែល​ឆ្នាំ​២០១១ មាន​ជាង​២ពាន់​នាក់ និង​ឆ្នាំ​២០០៩ មាន​មិន​ដល់​១ពាន់​នាក់​ផង។ ជា​មធ្យម មាន​ភ្ញៀវ​យ៉ាង​តិច​ណាស់​ចំនួន​៣០​នាក់ មក​ទស្សនា​នៅ​លើ​កោះ​នេះ។ ការ​កើន​ឡើង​នៃ​ចំនួន​ភ្ញៀវ​ទេសចរ ត្រូវ​បាន​ប្រធាន​សហគមន៍​ទេសចរណ៍​ធម្មជាតិ​កោះ​ទ្រុង បញ្ជាក់​ថា កោះ​នេះ​មាន​សក្ដានុពល​ខ្លាំង​ក្នុង​ការ​អភិរក្ស​សត្វ​ស្លាប និង​មាន​ថ្នាល​ដាំ​កូន​ឈើ​រួម​មាន​ឈើ​ទាល ឈើ​ក្រំ និង​ឈើ​បេង​ជាដើម ដែល​បច្ចុប្បន្ន​មាន​ចំនួន​១.៦០០​ដើម។ តំបន់​ធម្មជាតិ​នេះ ត្រូវ​បាន​ភ្ញៀវ​បរទេស​ចាប់​អារម្មណ៍ និង​ចង់​កំសាន្ត​ច្រើន។

លោក ប៊ុន បាន បញ្ជាក់​ថា តាម​គម្រោង​តំបន់​អភិរក្ស​សត្វ​ស្លាប គ្រោង​ពង្រីក​ជីក​ស្រះ​ទឹក​ដែល​មាន​ទំហំ​១០​ទៅ​១២​ម៉ែត្រ និង​ជម្រៅ​៥​ទៅ​៦​ម៉ែត្រ ដើម្បី​អភិរក្ស​សត្វ​កន្ធាយ​ដែល​ជិត​ពាយ​ក្នុង​ទន្លេ​មេគង្គ ដោយ​ត្រូវ​ការ​ថវិកា​ចំនួន​៦ពាន់​ដុល្លារ។ ប្រសិន​បើ​ការ​អភិរក្ស​សត្វ​កន្ធាយ​ទទួល​បាន​ជោគជ័យ​នោះ សង្ឃឹម​ថា​ចំនួន​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​នឹង​មាន​ការ​កើន​ឡើង​ថែម​ទៀត។

ប៉ុន្តែ សហគមន៍​មិន​ទាន់​មាន​ថវិកា​សម្រាប់​ស្ដារ​ស្រះ​ទឹក​នៅ​ឡើយ​ទេ ក្រៅ​តែ​ពី​ប្រាក់​សន្សំ​ដែល​បាន​មក​ពី​ជំនួយ​ឧបត្ថម្ភ​បន្តិចបន្តួច​របស់​អ្នក​ទេសចរ​ដែល​ជួយ​បច្ច័យ​ចំនួន​៥ដុល្លារ នៅ​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ដាំ​កូន​ឈើ​ក្នុង​ថ្នាល​បណ្ដុះ​កូន​ឈើ​របស់​សហគមន៍​ប៉ុណ្ណោះ។

លោក​ក៏​បាន​អំពាវនាវ​សុំ​ជំនួយ​ពី​សប្បុរស​ជន ឲ្យ​ជួយ​ថវិកា​ស្ដារ​ស្រះ​ទឹក ដើម្បី​អភិរក្ស​សត្វ​កន្ធាយ និង​មួយ​ផ្នែក​ទៀត ជួយ​ផ្គត់ផ្គង់​ប្រាក់​ចិញ្ចឹម​សត្វ​ជ្រឹង ដែល​ក្នុង​មួយ​ខែ សហគមន៍​ត្រូវ​ចំណាយ​ប្រាក់​ពី​៣ម៉ឺន​ទៅ​៥ម៉ឺន​រៀល សម្រាប់​ទិញ​ចំណី​ឲ្យ​ពួក​វា​ស៊ី។

ចៅ​សង្កាត់​កោះ​ទ្រុង លោក កៅ សុគុណ ឲ្យ​ដឹង​ថា ក្រុម​ប្រឹក្សា​សង្កាត់​ក៏​មាន​ផែនការ​អភិរក្ស​តំបន់​សត្វ​ស្លាប​នោះ​ដែរ ដោយ​ហាម​មិន​ឲ្យ​ដាក់​មោង​នៅ​ចុង​ឈើ និង​បំពុល​សត្វ​ស្លាប។ លោក​បញ្ជាក់​ថា តំបន់​កោះ​ទ្រុង ត្រូវ​បាន​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​ដាក់​បញ្ចូល​ជា​តំបន់​ទេសចរណ៍​សំខាន់​មួយ ក្នុង​ខេត្ត​ក្រចេះ ហើយ​អាច​ទាក់​ទាញ​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ជាតិ និង​អន្តរជាតិ​ជាច្រើន៖ «ខេត្ត​បាន​ដាក់​កោះ​ទ្រុង ជា​តំបន់​ទេសចរណ៍ គឺ​ថា​មាន​ការ​រីក​ចម្រើន​មួយ​កម្រិត​ដែរ ប្រជាជន​ក៏​មាន​ការ​យល់​ដឹង​ច្រើន ហើយ​ក៏​បាន​ថែទាំ​ក៏​បាន​ជួយ​បរិស្ថាន​ផ្ទះ​សម្បែង​ផ្លូវ​អី​ហ្នឹង»

បច្ចុប្បន្ន ខាង​សហគមន៍​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​ពី​ការ​បាត់​បង់​ពពួក​សត្វ​កម្រ​ទាំង​នោះ ដោយ​កង្វះ​ខាត​ថវិកា​សម្រាប់​អភិរក្ស។ ប្រធាន​សហគមន៍​ស្នើ​សុំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ចូល​រួម​ថែ​រក្សា​ការពារ និង​បន្ត​អភិវឌ្ឍ​តំបន់​អភិរក្ស ដោយ​មាន​ការ​សហការ​គាំទ្រ​កម្មវិធី​អភិរក្ស​ជីវចម្រុះ ជួយ​ដាស់​ស្មារតី​មនុស្ស​ឲ្យ​ងាក​មក​ស្រលាញ់​ធម្មជាតិ និង​ឈប់​បំផ្លាញ​ពូជ​សត្វ ដូច​ជា​ពពួក​សត្វ​ជ្រឹង ត្រសេះ ក្អែក​ទឹក និង​ស្មោញ​ជាដើម៕

កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។

មតិ (1)
  • បោះពុម្ព
  • ចែករំលែក
  • អ៊ីម៉ែល

Paochin

Cambodian Government deosn't care about their own people!. WHY THEY CARE ABOUT BIRDS!.

Aug 17, 2012 02:19 PM