អូទីស្សឹម ត្រូវបានអ្នកជំនាញផ្នែកចិត្តវិទ្យា ចាត់ទុកថា ជាពិការភាពលើការអភិវឌ្ឍខួរក្បាលរបស់កុមារពីកំណើត ហើយដែលតែងតែចាប់ផ្ដើមលេចចេញសញ្ញាឱ្យដឹងនៅក្នុងដំណាក់កាលលូតលាស់ដំបូងរបស់កុមារ ជាពិសេស នៅមុនអាយុ ៣ឆ្នាំ។
កុមារដែលមានបញ្ហាអូទីស្សឹម គឺប៉ះពាល់ធ្ងន់ធ្ងរដល់សមត្ថភាពទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកដទៃ។ បញ្ហានេះ គឺកើតឡើងនៅពេលដែលខួរក្បាលរបស់កុមារអូទីស្សឹម អភិវឌ្ឍខុសពីខួរក្បាលរបស់កុមារដទៃ។ កុមារអូទីស្សឹម មិនអាចយល់ពីបរិយាកាសផ្សេងៗលើលោកបានទេ។
ប្រធានកម្មវិធីនៃមជ្ឈមណ្ឌលសុខភាពផ្លូវចិត្តកុមារ និងយុវវ័យរបស់អង្គការការីតាស (CARITAS) លោកវេជ្ជបណ្ឌិត ប៊ូមី កុមារ (Bhoomi Kumar) ពន្យល់ថា បញ្ហាអូទីស្សឹម មិនមែនជាជំងឺទេ គឺគ្រាន់តែជាការបាត់បង់ចំណុចខ្លះនៃប្រព័ន្ធខួរក្បាលប៉ុណ្ណោះ។ លោកវេជ្ជបណ្ឌិតថ្លែងថា មូលហេតុដែលនាំឱ្យកុមារមានបញ្ហានេះ ពីមុនមានឪពុកម្ដាយមួយចំនួនយល់ច្រឡំថាបណ្ដាលមកពីកង្វះវីតាមីន ឬមកពីផលវិបាករបស់ថ្នាំបង្ការជំងឺ។ ប៉ុន្តែតាមការពិត គឺបណ្ដាលពីពូជ។
ឯកសារសុខភាពកុមារមួយឈ្មោះ នីម៉ស (Nemours) សរសេរថា ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខួរក្បាលរបស់មនុស្សយើងអាចបកប្រែ និងយល់ពីហេតុការណ៍ដែលយើងមើលឃើញ ធុំក្លិន ស្ដាប់ឮ ភ្លក់រសជាតិ និងការពិសោធន៍សាកល្បងលើវត្ថុផ្សេងៗ។ ក៏ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលខួរក្បាលមនុស្សណាម្នាក់មានបញ្ហាក្នុងការបកប្រែហេតុការណ៍ទាំងនេះ វានឹងធ្វើឱ្យអ្នកនោះពិបាកនិយាយ ពិបាកស្ដាប់ ពិបាកយល់ ពិបាកលេង និងពិបាករៀនសូត្រ។
ជាធម្មតា ពេលណាយើងសើច ឬញញឹម គឺបង្ហាញថា យើងសប្បាយចិត្ត។ យើងអាចយល់ពីអារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃថា មួម៉ៅ ឬខឹងបាន តាមរយៈសំឡេង ឬទឹកមុខដែលបង្ហាញឡើង។ ក៏ប៉ុន្តែ កុមារដែលមានបញ្ហាអូទីស្សឹម មិនអាចយល់ហេតុការណ៍ទាំងនេះបានទេ។ ជាលទ្ធផល គេមិនខ្វល់ ឬមិនចាប់អារម្មណ៍នឹងហេតុការណ៍នេះទេ។
លក្ខណៈសម្គាល់បញ្ហាអូទីស្សឹម គឺមានដូចជា កុមារមានអាកប្បកិរិយារពឹស ហើយមិនចាប់អារម្មណ៍ ឬមិនចូលចិត្តទាក់ទង ឬលេងជាមួយកុមារដទៃទេ។ ពួកគេពិបាកនិយាយ មានអាកប្បកិរិយាធ្វើអ្វីដដែលៗ ឬនិយាយពាក្យដដែលៗ។ សញ្ញានៃបញ្ហានេះ អាចប្រែប្រួលពីស្រាលទៅធ្ងន់ ហើយអាចកត់សម្គាល់នៅពេលកុមារបានអាយុរវាង ២ ទៅ ៣ឆ្នាំ។
ម្ដាយរបស់កុមារអូទីស្សឹម មួយរូប គឺលោកស្រី អ៊ីង ធារ៉ា ថ្លែងថា គាត់កត់សម្គាល់លើអាកប្បកិរិយាកូនរបស់គាត់ចាប់តាំងពីពេលមានអាយុ ៣ឆ្នាំ។
ឪពុករបស់កុមារអូទីស្សឹម អាយុ ១៣ឆ្នាំមួយរូបទៀត គឺលោក ស ចន្ទរិទ្ធី បញ្ជាក់ពីបទពិសោធន៍ថា កូនរបស់លោកមានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នានេះដែរ។ លោក ស ចន្ទរិទ្ធី ថ្លែងថា កូនរបស់លោក បានប្រសើរជាងមុន ហើយចេះនិយាយនៅពេលដែលបានទទួលការព្យាបាល និងអប់រំពីអ្នកជំនាញពិសេសនៅមជ្ឈមណ្ឌលសុខភាពផ្លូវចិត្តកុមារ និងយុវវ័យរបស់អង្គការការីតាស នៅមន្ទីរពេទ្យជ័យជំនះ ខេត្តកណ្ដាល។
អនុប្រធានមន្ទីរសុខាភិបាលខេត្តកណ្ដាល លោក ជ វិចិត្ត មានប្រសាសន៍ថា សកម្មភាព និងអាកប្បកិរិយារបស់កុមារអូទីស្សឹម គឺជាសកម្មភាពធ្វើឡើងដោយអចេតនា។
ទោះជាកុមារអូទីស្សឹម មានបញ្ហាប្រព័ន្ធខួរក្បាលផ្នែកទំនាក់ទំនងក្ដី ទាំងលោកស្រី អ៊ីង ធារ៉ា និងលោក ស ចន្ទរិទ្ធី ថ្លែងថា កូនរបស់ពួកគាត់សុទ្ធតែមានលក្ខណៈពិសេសមួយ គឺអាចចងចាំប្រសើរជាងកុមារធម្មតាភាគច្រើនដែរ។
ដូចគ្នានឹងលោកវេជ្ជបណ្ឌិត ប៊ូមី កុមារ ដែរ លោក ស ចន្ទរិទ្ធី កត់សម្គាល់ថា កុមារអូទីស្សឹម រៀនបានល្អតាមរយៈរូបភាព។ លោកថ្លែងថា ដោយសារតែមូលហេតុកុមារអូទីស្សឹម រៀនពូកែតាមរយៈរូបភាព ដូច្នេះ ឪពុកម្ដាយ និងគ្រូបង្រៀន គប្បីបង្ហាត់បង្ហាញតែសកម្មភាពណាដែលល្អ និងមិននាំឱ្យគ្រោះថ្នាក់។
នៅក្នុងប័ណ្ណផ្សព្វផ្សាយការយល់ដឹងអំពីអូទីស្សឹម របស់មជ្ឈមណ្ឌលសុខភាពផ្លូវចិត្តកុមារ និងយុវវ័យរបស់អង្គការការីតាស បានសរសេរថា យើងអាចជួយកុមារអូទីស្សឹម បាន ដោយវិធីមួយចំនួន ដូចជា ការនិយាយស្ដីសាមញ្ញ និងខ្លី លើកទឹកចិត្តឱ្យចេះសម្លឹងមុខ ប្រើរូបភាពដើម្បីលើកទឹកចិត្តក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទង បង្រៀនពីរបៀបប្រើប្រាស់របស់ដែលគេចាប់អារម្មណ៍ និងចូលចិត្ត ប្រើរបស់របរ រូបភាព រូបសញ្ញាបង្ហាញពួកគេឱ្យបានច្រើន។
ប្រការសំខាន់មួយទៀត គឺការជួយអន្តរាគមន៍ឱ្យបានឆាប់ តែងតែទទួលបានផលប្រសើរ។ ប្រការនេះ គឺត្រូវសម្គាល់សញ្ញាមួយចំនួនរបស់កុមារតូចៗទៅតាមអាយុ ដូចជា អាយុ ៦ខែ ឬលើសពីនេះ កុមារមិនចេះញញឹម ឬសើចតប។ អាយុ ៩ខែ ឬលើសពីនេះ កុមារមិនចេះធ្វើតាម ឬបង្ហាញទឹកមុខ។ អាយុ ១០ខែ កុមារមិនប្រតិកម្មនៅពេលហៅ។ នៅអាយុ ១២ខែ កុមារមិនចេះកកេរកករ។ នៅអាយុ ១៦ខែ កុមារអត់ចេះនិយាយជាពាក្យ។ នៅអាយុ ២៤ខែ កុមារអត់ចេះនិយាយជាឃ្លា ដែលមាន ២ពាក្យ កុមារបាត់បង់ ឬលែងចេះនិយាយ កុមារចូលចិត្តតម្រៀបរបស់លេងជាជួរ ហើយទាក់ទងជាមួយអ្នកដទៃតិច ឬគ្មានតែម្ដង។
កន្លែងដែលអាចជួយកុមារមានបញ្ហាទាំងនេះបាន គឺមជ្ឈមណ្ឌលសុខភាពផ្លូវចិត្តកុមារ និងយុវវ័យរបស់អង្គការការីតាស នៅមន្ទីរពេទ្យជ័យជំនះ ក្រុងតាខ្មៅ ខេត្តកណ្ដាល ឬទាក់ទងទូរស័ព្ទលេខ ០២៣ ៣០០ ៥៣៤៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។