អ្នក​ភូមិ​ឡពាងដែល​មានបញ្ហា​ជម្លោះ​ដីធ្លី​កំពុង​ប្រឈម​នឹង​ការ​ដាច់​បាយ

អ្នក​ភូមិ​ឡពាង​ ឃុំ​តាជេស​ ស្រុក​កំពង់ត្រឡាច​ ខេត្ត​កំពង់ឆ្នាំង​ ដែល​មាន​ជម្លោះ​ដីធ្លី​ជាមួយ​នឹង​ក្រុមហ៊ុន ខេ ឌី ស៊ី (KDC) កំពុង​តែ​មាន​ជីវភាព​ដុនដាប​ខ្លាំង និង​ប្រឈម​ទៅ​នឹង​ការ​ដាច់​បាយ ខណៈ​ដែល​បញ្ហា​ដីធ្លី​របស់​ពួកគាត់​នៅ​មិន​ទាន់​ដោះស្រាយ​ចប់។
ដោយ ជិន ជេដ្ឋា
2013-11-12
Share
អ្នកស្រី អ៊ុន ទុំ ផ្ដល់បទសម្ភាសន៍ជាមួយវិទ្យុអាស៊ីសេរី នៅថ្ងៃទី១០ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៣។
RFA/Chin Chhetha

 

ក្រុម​អ្នក​ភូមិ​អះអាង​ថា ពួកគាត់​ខំ​ប្រឹង​រស់​ទាំង​ត្រដរ ដោយ​ដើរ​កាប់​ជន្លេន ចាប់​កូន​កង្កែប និង​ដេរ​ស្លឹកកណ្ដប​លក់ ដើម្បីយកប្រាក់​ទិញ​អង្ក​យក​មក​ដាំ​បាយ ឬ​បបរ​ហូប​ប្រចាំ​ថ្ងៃ។

ប្រជា​ពលរដ្ឋ​រស់នៅ​ភូមិ​ឡ​ពាង​ជាង ​១០​គ្រួសារ ក្នុង​ចំណោម ​៥២​គ្រួសារ​ដែល​មាន​ជម្លោះ​ដីធ្លី​ដ៏​រ៉ាំរ៉ៃ​ជា​មួយ​នឹង​ក្រុមហ៊ុន​ ខេ ឌី ស៊ី​ របស់​លោក​ជំទាវ ជា ខេង​ ភរិយា​លោក​ ស៊ុយ សែម​ អតីត​រដ្ឋមន្ត្រី​ក្រសួង​ឧស្សាហកម្ម​រ៉ែ និង​ថាមពល​ កំពុង​ស្រែក​រក​ជំនួយ​ពី​សប្បុរសជន​ និង​អាជ្ញាធរ​ពាក់ព័ន្ធ​​ឲ្យ​ងាក​មក​គិតគូរ​ពី​រឿង​ជីវភាព​ និង​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ដីធ្លី​របស់​ពួកគាត់​ឲ្យ​បាន​ឆាប់ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ពួកគាត់​នឹង​ស្លាប់​ដោយ​សារ​ដាច់​បាយ​ជាក់​ជា​មិន​ខាន។

រូបថត ថ្ងៃទី ១០ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៣៖ អ្នកស្រី អ៊ុន ទុំ កំពង់ឈរនៅមាត់ទ្វារស្ថិត នៅភូមិឡពាង ឃុំតាជេស ស្រុកកំពង់ត្រឡាច ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។
រូបថត ថ្ងៃទី ១០ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៣៖ អ្នកស្រី អ៊ុន ទុំ កំពង់ឈរនៅមាត់ទ្វារស្ថិត នៅភូមិឡពាង ឃុំតាជេស ស្រុកកំពង់ត្រឡាច ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។
RFA/Chin Chhetha

 

អ្នក​ស្រី អ៊ុន ទុំ គឺ​ជា​ប្រជាពលរដ្ឋ​មាន​បញ្ហា​ដីធ្លី​ម្នាក់​នៅ​ក្នុង​ចំណោម ​៥២​គ្រួសា​រ បាន​ប្រាប់​វិទ្យុ​អាស៊ី​សេរី​ទាំង​ទឹក​មុខ​ក្រៀម​ក្រំ​ថា​ ភាព​ឈឺ​ចាប់​ និង​ជីវភាព​រស់នៅ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​របស់​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់​កាន់​តែ​ធ្លាក់​ដុនដាប​ខ្លាំង ក្រោយ​ពី​អស់​ដីស្រែ​ចម្ការ​ ដែល​ធ្លាប់​តែ​បង្ក​បង្កើន​ផល​ ត្រូវ​ក្រុមហ៊ុន​រំលោភ​យក​នៅ​ឆ្នាំ​២០០៧៖ «អត់​គ្រប់គ្រាន់​ទេ​ហូបតែ​បបរ​រាល់​ថ្ងៃ កូន​វា​ដើរ​កាប់​ជន្លេន ដេរ​ស្លឹក​បាន​ទៅ​ទិញ​អង្ក​រ​យកមក​បបរ​ហូប​បាន​ហូបទៅ​។ គ្រួសារ​ខ្ញុំ​រឹតតែ​ដុន​ទៅ​ៗ​ហើយ ​ខ្ញុំ​ក៏​គ្មាន​កម្លាំង​អី​តទៅ​ទៀត​ដែរ​ ទៅ​នេះ​ក៏​គេ​អត់​មាន​អើពើ​ទៅ​នោះ​ក៏អត់​អើពើ​បាត់​ទៅ​ៗ​ដូច​ជា​ស្ងាត់​ទៅ​ៗ​ ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​អស់​សង្ឃឹម​ក្នុង​ខ្លួន»។

ចំណែក​ភរិយា​លោក ស សុង​ ដែល​ត្រូវ​គេ​ចាប់​ដាក់​ពន្ធនាគារ​ដោយ​សារ​តែ​ទំនាស់​ដីធ្លី​អ្នក​ស្រី ឈិត ខន​ បញ្ជាក់​ថា​ កូន​ស្រី​ពៅ​របស់​គាត់​ម្នាក់​ត្រូវ​បង្ខំ​ចិត្ត​ឈប់​រៀន​ត្រឹម​ថ្នាក់​ទី​៦ ហើយ​រត់​ទៅ​ធ្វើ​ការងារ​រោងចក្រ​ ដើម្បី​យក​ប្រាក់​មក​ផ្គត់ផ្គង់​ជីវភាព​គ្រួសារ​។

អ្នក​ស្រី​បន្ត​ថា បើ​ទោះ​បី​ជា​អ្នក​ស្រី និង​កូន​ស្រី​ខិត​ខំ​ខ្នះខ្នែង​រក​ប្រាក់​គ្មាន​ពេល​ឈប់​សម្រាក​យ៉ាង​ណា​ក្ដី ក៏​នៅ​តែ​ទ្រទ្រង់​ជីវភាព​គ្រួសារ​មិន​រួច៖ «ជីវភាព​របស់​ខ្ញុំ​រាល់ថ្ងៃ​ខ្ញុំ​មិន​អាច​និយាយ​បាន​ទេ​វា​ខ្វះខាត​ណាស់​ហើយ។ ខ្ញុំ​រាល់ថ្ងៃ​ដេរ​ស្លឹក កាប់​ជន្លេន​ជួន​កាល​បាន​១​ថ្ងៃ​កន្លះ​គីឡូ។​ ទិញ​ស្លឹក​គេ​ហ្នឹង​ឲ្យ​ដើម​គេ​ខ្លះ​ទៅ​ ខ្ញុំ​ឡើង​កាប់​ខ្លួន​ឯង​យក​មក​ដេរ​ទៅ​បាន​ផ្គត់ផ្គង់​ជីវភាព​ទៅ​ ជួន​កាល​ហូប​បាយ​ ជួន​កាល​ហូប​បបរ​អ៊ីចឹង​ទេ។ ​មូល​ហេតុ​គេ​យក​ដី​យក​ធ្លី​ខ្ញុំ​អស់​ទៅ ​គេ​ចាប់​ប្ដី​ខ្ញុំ​ដាក់​គុក​ទៅ​វា​អត់​មាន​មេ​គ្រួសារ ហើយ​អត់​មាន​ដី​ធ្វើ​ អ៊ីចឹង​យើង​ខ្វះខាត​ជីវភាព​ណា៎​ក្មួយ»។

រូបថត​ថ្ងៃទី​ ១០ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៣៖ ឪពុកម្ដាយរបស់អ្នកស្រី ឈិត ខន កំពុងដាំបបរហូបជំនួសអាហារថ្ងៃត្រង់ នៅក្នុងខ្ទមរបស់ពួកគាត់។
រូបថត​ថ្ងៃទី​ ១០ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៣៖ ឪពុកម្ដាយរបស់អ្នកស្រី ឈិត ខន កំពុងដាំបបរហូបជំនួសអាហារថ្ងៃត្រង់ នៅក្នុងខ្ទមរបស់ពួកគាត់។
RFA/Chin Chhetha

 

តំណាង​ និង​ក្រុម​អ្នក​ភូមិ​ឲ្យ​ដឹង​ថា​ ក្រោយ​ពី​បាត់​បង់​ដីធ្លី​ មនុស្ស​ពេញ​កម្លាំង​បាន​ធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក​ដើម្បី​រក​ការងារ​ធ្វើ​ស្ទើរ​ស្ងាត់​ភូមិ ដោយ​ឡែ​កមនុស្ស​ចាស់ និង​ក្មេង​ៗ​មិន​ទាន់​គ្រប់​អាយុ ឬ​ពេញ​កម្លាំង​ធ្វើ​ការ​ងារ​ទាំង​ប្រុស​ស្រី បាន​ដើរ​កាប់​ជន្លេន និង​ចាប់​កូន​កង្កែប​លក់​យក​ប្រាក់​ទិញ​អង្ក​រ​ហូប​ប្រចាំ​ថ្ងៃ ហើយ​ភាគ​ច្រើន​នៃ​កុមារ​ទាំង​នោះ​មិន​បាន​ទៅ​រៀន​សូត្រ​នឹង​គេ​ឡើយ។

ទាក់​ទង​នឹង​បញ្ហា​នេះ​ មេភូមិ​ឡ​ពាង​លោក ផេង សុខឿន មាន​ប្រសាសន៍​ទទួល​ស្គាល់​ថា ប្រជាពលរដ្ឋ​ក្នុង​ភូមិ​របស់​លោក​ភាគ​ច្រើន​ពិត​ជា​មាន​ជីវភាព​ទីទ័លក្រ​មែន ហើយ​តាម​ការ​ធ្វើ​អត្តសញ្ញាណកម្ម​ជន​ក្រីក្រ​កន្លង​មក ​ឃើញ​ថា​ ក្រ​១ មាន​ចំនួន​ ២៦​គ្រួសារ និង​ក្រ​២​ មាន​ចំនួន​ ​២៩​គ្រួសារ​ ក្រៅ​ពី​នេះ​សុទ្ធ​តែ​គ្រួសារ​ដែល​មាន​លទ្ធភាព​អាច​ទ្រទ្រង់​ជីវភាព​របស់​ខ្លួន​បាន ពីព្រោះ​គ្រួសារ​ទាំង​នោះ​មាន​កម្លាំង​ពលកម្ម​រក​ប្រាក់ ដូច​ជា​ការងារ​កាប់គាស់​ស៊ីឈ្នួល​គេ ឬ​ទៅ​ធ្វើ​ការងារ​រោងចក្រ​ជា​ដើម​៖ «ក្នុង​នាម​ជា​អាជ្ញាធរ​និយាយ​រួម​ទៅ​គឺ​មាន​ការ​ដោះ​ទុក្ខ​លំបាក​វា​ទាល់​តែ​មាន​ពី​លើ​មក​ ឧទាហរណ៍​គាត់​មរណភាព​អ៊ីចឹង​ទៅ​ក្នុង​ឃុំ​ហ្នឹង​គេ​អាច​ជួយ​បាន​អង្ករ​​១​បេ និង​លុយ​ប្រាំ​ម៉ឺនរៀល។ និយាយ​រួម​ទៅ ​អា​ការជួយ​គាត់​ដោយ​បញ្ហា​មុន​ពេល​ដែល​គាត់​ស្លាប់​ហ្នឹង​វា​ដូច​ជា​អត់​មាន​គម្រោង​អ្វី​ដែល​ថា​អាច​ជួយបាន»។

រូបថតថ្ងៃទី១០ ​ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៣៖ សន្ទូងរបស់តំណាងអ្នកភូមិឡពាងម្នាក់ លួចស្ទូងក្នុងដីរបស់ពួកគាត់ ដែលក្រុមហ៊ុន ខេ ឌី ស៊ី រំលោភយកកាលពីឆ្នាំ២០០៧ ត្រូវគោស៊ី និងស្កកដោយសារគ្មានទឹក។  RFA/Chin Chhetha
រូបថតថ្ងៃទី១០ ​ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៣៖ សន្ទូងរបស់តំណាងអ្នកភូមិឡពាងម្នាក់ លួចស្ទូងក្នុងដីរបស់ពួកគាត់ ដែលក្រុមហ៊ុន ខេ ឌី ស៊ី រំលោភយកកាលពីឆ្នាំ២០០៧ ត្រូវគោស៊ី និងស្កកដោយសារគ្មានទឹក។ RFA/Chin Chhetha
RFA/Chin Chhetha

 

អភិបាល​ស្រុក​កំពង់ត្រឡាច​ លោក ហ៊ុល ចាន់ថូ មាន​ប្រសាសន៍​ថា លោក​កំពុង​តែ​សើរើ និង​បញ្ជាក់​ឡើង​វិញ​នូវ​ចំនួន​គ្រួសារ​ប៉ះពាល់​ពិត​ប្រាកដ ដើម្បី​យក​ទៅ​ពិភាក្សា​ជា​មួយ​ភាគី​ក្រុមហ៊ុន​ជុំ​វិញ​បញ្ហា​នេះ៖ «រហូត​មក​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ​យើង​កំពុង​តែ​ដំណើរ​ការ​សួរ​គាត់​ពី​បញ្ហា​ដី និង​ទំហំ ហើយ​និង​ចំនួន​អ្នក​មាន​ពាក់ព័ន្ធ​ច្បាស់​លាស់​ក្នុង​បញ្ហា​ហ្នឹង​ ដោយ​សារ​កន្លង​ទៅ​ហ្នឹង​យើង​ឃើញ​ថា វា​អត់​ប្រាកដ​ ម្ដង​យើង​ឃើញ​ប៉ុណ្ណេះ​ ម្ដង​ប៉ុណ្ណោះ​អ៊ីចឹង​»។

មន្ត្រី​សម្របសម្រួល​សមាគម​អាដហុក (Adhoc) ប្រចាំ​ខេត្ត​កំពង់​ឆ្នាំង ​លោក សំ ចន្ទគា​ ថ្លែង​ថា រយៈ​ពេល​ជាង ​១០​ឆ្នាំ​ដែល​អ្នក​ភូមិ​ឡ​ពាង ​មាន​ជម្លោះដីធ្លី​ជា​មួយ​នឹង​ក្រុមហ៊ុន​ ខេ ឌី ស៊ី ពុំ​ដែល​មាន​អាជ្ញាធរ​ណា​មក​សួរ​នាំ ឬ​ប្រឹក្សា​យោបល់​ជា​មួយ​ក្រុម​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​នោះ​ទេ ទើប​តែ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៣០ ខែ​សីហា ឆ្នាំ​២០១៣ ខាង​អាជ្ញាធរ​ស្រុក​កំពង់​ត្រឡាច ​បាន​ចុះ​មក​សួរនាំ​ពួកគាត់​ទាក់ទង​នឹង​បញ្ហា​នេះ ហើយ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ក៏​បាន​ដាក់​ពាក្យ​បណ្ដឹង និង​ចំនួន​គ្រួសារ​ប៉ះពាល់​សរុប​ចំនួន ​៥២​គ្រួសារ​ទៅ​ឲ្យ​លោក​អភិបាល​ស្រុក​ជួយ​ដោះស្រាយ​នៅ​ពេល​នោះ​ដែរ៖ «ខ្ញុំសង្ឃឹម​ថា​រដ្ឋាភិបាល​ថ្មី​ដែល​ប្រកាស​កែ​ទម្រង់ ហើយ​បើ​សិន​ជា​ការ​ប្រកាស​នេះ​ជា​ការ​ប្រកាស​ដ៏​ពិត​ប្រាកដ​មិន​មែន​ជា​របៀប​ប្រកាស​បូញ​មាត់​បទ​ដុំដៃ​ទេ ​ខ្ញុំ​យល់​ថា​នឹង​មាន​ការ​ដោះស្រាយ​រឿង​ជម្លោះ​ដីធ្លី​នៅ​ភូមិ​ឡ​ពាង​នេះ​បាន​ឆាប់ ហើយ​នឹង​ស្ដារ​ជីវភាព​ពួកគាត់​ឡើង​វិញ​បាន»។

លោក ​សំ ចន្ទគា បន្ត​ថា​ សមាគម​អាដហុក​ បាន​ធ្វើ​ការ​ស៊ើបអង្កេត​ និង​ស្រង់​ចំនួន​គ្រួសារ​ដែល​រង​ផល​ប៉ះពាល់​​ពិត​ប្រាកដ តាំង​ពី​ដើម​ដំបូង​នៃ​រឿង​រ៉ាវ​ដីធ្លី​នៅ​ក្នុង​តំបន់​នេះ​បាន​កើត​ឡើង ដោយ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​២០០៦ ឃើញ​ចំនួន ​១០៨​គ្រួសារ នៅ​ឆ្នាំ​២០០៩ មាន​ចំនួន​ ៦៤​គ្រួសារ និង​បច្ចុប្បន្ន​មាន​ចំនួន ​៥២​គ្រួសារ។​ លោក​បញ្ជាក់​ថា មូល​ហេតុ​ពិត​ប្រាកដ នៃ​ការ​ថយ​ចុះ​ចំនួន​គ្រួសារ​ដែល​រង​ផល​ប៉ះពាល់ គឺ​បណ្ដាល​មក​ពី​ប្រជាពលរដ្ឋ​មាន​ភាព​ភ័យ​ខ្លាច និង​បង្រួម​គ្រួសារ​ចូល​គ្នា។

តំណាង​ និង​ក្រុម​អ្នក​ភូមិ​ឡ​ពាង​ ធ្លាប់​បាន​តស៊ូ​យ៉ាង​ស្វិតស្វាញ​ក្នុង​ការ​ទាមទារ​ដីធ្លី​របស់​ពួកគាត់​ពី​សំណាក់​ក្រុមហ៊ុន​មក​វិញ ដោយ​មាន​តំណាង​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​មួយ​ចំនួន​ត្រូវ​គេ​គំរាមកំហែង និង​ប្ដឹង​ចាប់​ដាក់​ពន្ធនាគារ​រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ​នៅ​មិន​ទាន់​ចេញ​នៅ​ឡើយ។ ចំពោះ​បណ្ដឹង​របស់​ក្រុម​អ្នក​ភូមិ​ចំនួន ​២១​បណ្ដឹង ដែល​តុលាការ​ខេត្ត​កំពង់​ឆ្នាំង ​បាន​ទទួល ហើយ​ចាត់​ការ​បាន​តែ ​១​បណ្ដឹង រួច​ផ្ទេរ​ចូល​ទៅ​តុលាការ​រាជធានី​ភ្នំពេញ​វិញ ក៏​ប៉ុន្តែ​បណ្ដឹង​ទាំង​នោះ​មិន​ត្រូវ​បាន​តុលាការ​អើពើ ឬ​ចាត់​ការ​ឡើយ​រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ៕

កំណត់​ចំណាំ​ចំពោះ​អ្នក​បញ្ចូល​មតិ​នៅក្នុង​អត្ថបទ​នេះ​៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ៕

ព័ត៌មាន (0)

មើល​មតិ​ទាំង​អស់.

បញ្ចេញ​មតិយោបល់៖

បញ្ចូលមតិរបស់អ្នកដោយបំពេញទម្រង់ខាងក្រោមជាអក្សរសុទ្ធ។ មតិនឹងត្រូវសម្រេចដោយអ្នកសម្របសម្រួល និងអាចពិនិត្យកែប្រែឲ្យស្របតាម លក្ខខណ្ឌនៃការប្រើប្រាស់ របស់វិទ្យុអាស៊ីសេរី។ មតិនឹងមិនអាចមើលឃើញភ្លាមៗទេ។ វិទ្យុអាស៊ីសេរី មិនទទួលខុសត្រូវចំពោះខ្លឹមសារនៃមតិដែលបានចុះផ្សាយឡើយ។ សូមគោរពមតិរបស់អ្នកដទៃ ហើយប្រកាន់ខ្ជាប់នូវការពិត។

គេហទំព័រ​ទាំងមូល