ជនជាតិ​ថៃ​​នៅ​ភូមិ​មួយ​​ក្នុង​​ខេត្ត​ចាន់បុរី​​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ​ក្នុង​ការ​ទាក់ទង​គ្នា​ប្រចាំ​ថ្ងៃ

ដោយ វ៉ែន សុមេធ
2018-01-01
អ៊ីម៉ែល
មតិ
Share
បោះពុម្ព
ទិដ្ឋភាព​នៃ​ការ​រស់​នៅ​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ថៃ ដើម​កំណើត​ខ្មែរ នៅ​ភូមិ​ក្លងតាគង់ ឃុំ​ប៉ូងណាំរ៉ន ស្រុក​ថាប់សៃ ខេត្ត​ចាន់បុរី ប្រទេស​ថៃ។ រូបថត​ថ្ងៃ​ទី​២៩ តុលា ឆ្នាំ​២០១៧
ទិដ្ឋភាព​នៃ​ការ​រស់​នៅ​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ថៃ ដើម​កំណើត​ខ្មែរ នៅ​ភូមិ​ក្លងតាគង់ ឃុំ​ប៉ូងណាំរ៉ន ស្រុក​ថាប់សៃ ខេត្ត​ចាន់បុរី ប្រទេស​ថៃ។ រូបថត​ថ្ងៃ​ទី​២៩ តុលា ឆ្នាំ​២០១៧
Photo: RFA

ប្រជាពលរដ្ឋ​របស់​ថៃ រាប់​រយ​គ្រួសារ​​ នៅ​ឃុំ​ប៉ូងណាំរ៉ន ស្រុក​ថាប់សៃ (Thap Sai) ខេត្ត​ចាន់បុរី (Chanthaburi) ជាប់​ព្រំប្រទល់​ស្រុក​សាលាក្រៅ​ខេត្ត​ប៉ៃលិន កម្ពុជា​ និយម​ប្រើប្រាស់​ភាសាខ្មែរ​ដើម្បី​ទំនាក់​ទំនង​ក្នុង​ជីវភាព​រស់​នៅ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ។ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​មើល​ឃើញ​ថា ក្មេងៗ​ជំនាន់​ក្រោយ នឹង​មិន​សូវ​មាន​អ្នក​ប្រើប្រាស់​ភាសាខ្មែរ​ទៀត​ទេ ដោយ​ពួក​គេ​ភាគ​ច្រើន​​ប្រើប្រាស់​ភាសា​ថៃ ដើម្បី​ទំនាក់ទំនង​គ្នា​ទៅ​វិញ។

ពលរដ្ឋ​ថៃ ដែល​មាន​វ័យ​ចំណាស់​បារម្ភ​ពី​ការ​បាត់បង់​អត្តសញ្ញាណ​ដើម​ក្នុង​ការ​ប្រើប្រាស់​ភាសា​ខ្មែរ ក្នុង​ការ​ប្រាស្រ័យ​ទាក់ទង​គ្នា ត្បិត​ចំនួន​អ្នក​ចេះ​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ​ក្នុង​សហគមន៍​របស់​ពួកគេ​កាន់​តែ​ថយ​ចុះ។ ពួកគេ​ចង់​ឲ្យ​ក្មេងៗ​ជំនាន់​ក្រោយ​រក្សា​ប្រពៃណី និង​ភាសា​ខ្មែរ​ទៅ​មុខ​ទៀត។

បុរស​វ័យ ៧០​ប្លាយ​ម្នាក់​ឈ្មោះ សយ សុវណ្ណ ដែល​ចេះ​និយាយ​ខ្មែរ​មួយៗ មាន​ប្រសាសន៍​ថា លោក​ចេះ​និយាយ​ខ្មែរ​តាម​រយៈ​ដូនតា និង​ឪពុក​ម្ដាយ​បាន​បង្រៀន​ពី​ដើម​មក។ លោក​បន្ត​ថា នៅ​ពេល​មាន​ពិធី​បុណ្យ​ទាន ឬ​មង្គលការ​ម្ដងៗ គេ​ប្រើប្រាស់​ភាសា​ថៃ ទាំង​អស់។ ពលរដ្ឋ​រូប​នេះ​ចេះ​តែ​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ ប៉ុន្តែ​លោក​មិន​ចេះ​សរសេរ​អក្សរ​ខ្មែរ​ទេ។ ចំណែក​កូនៗ​របស់​គាត់​វិញ គឺ​បាន​បង្រៀន​និយាយ​ខ្មែរ​ដែរ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​មិន​ចេះ​ទេ ពោល​គឺ​ចេះ​តែ​ភាសា​ថៃ និង​អក្សរ​ថៃ ប៉ុណ្ណោះ៖ «សព្វថ្ងៃ​ហ្នឹង​មិន​សូវ​ចេះ​ទៅ​ហើយ ចេះ​តែ​ថៃ។ អស់​ពី​តា​ហ្នឹង​ទៅ គ្មាន​ទេ គ្មាន​អ្នក​ចេះ​ខ្មែរ​ទេ»

មិន​ខុស​គ្នា​នេះ ពលរដ្ឋ​មួយ​រូប​ទៀត លោក ស៊ុំ ជិតអៀវស៊ូ មាន​ប្រសាសន៍​ថា កូនៗ​របស់​គាត់​អាច​ស្តាប់​ភាសា​ខ្មែរ​បាន ប៉ុន្តែ​និយាយ​មិន​បាន ដោយសារ​ពួក​គេ​និយាយ​តែ​ភាសា​ថៃ។ បុរស​រាង​ស្គម​សម្បុរ​ស្រអែម វ័យ ៦៨​ឆ្នាំ​រូប​នេះ​ បន្ត​ថា ជីដូនជីតា​របស់​លោក​ចេះ​ភាសា​ខ្មែរ​ច្បាស់ ប៉ុន្តែ​ថ្ងៃ​ក្រោយ​ទៅ​កូនៗ​របស់​លោក និង​ក្មេង​ជំនាន់​ក្រោយ​ទៀត គឺ​មិន​ចេះ​និយាយ​ខ្មែរ​ទេ។ ពលរដ្ឋ​រូប​នេះ​បញ្ជាក់​ថា ប្រពៃណី​ការ​ធ្វើ​បុណ្យទាន ឬ​មង្គលការ របស់​ពួកគាត់​មាន​លក្ខណៈ​ស្រដៀងគ្នា​ទៅ​នឹង​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​នៅ​ឯ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ដែរ។ លោក​ថា ការ​ចេះ​ភាសា​ខ្មែរ​គឺ​ងាយ​ស្រួល​ម្យ៉ាង​ដើម្បី​ទាក់ទង​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ព្រោះ​ចេះ​និយាយ​ខ្មែរ​ក៏​មិន​ខុស​ពី​ចេះ​ភាសា​ថៃ​ដែរ៖ «ប្រាប់​ថា ឱ្យ​វា​រៀន​ខ្មែរ​ទៅ ឱ្យ​វា​ចេះ​ខ្មែរ​ខ្លះ ចេះ​សៀម​ខ្លះ ក៏​សប្បាយ​ចិត្ត»

នៅ​ក្នុង​ឯកសារ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ ខេត្ត​ចាន់បុរី ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​ថៃ បច្ចុប្បន្ន​ គឺ​ជា​អតីត​ខេត្ត​មួយ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ខ្មែរ។ ពលរដ្ឋ​ថៃ រស់​នៅ​ភូមិ​ក្លងតាគង់ ឃុំ​ប៉ូងណាំរ៉ន ស្រុក​ថាប់សៃ ខេត្ត​ចាន់បូរី ប្រទេស​ថៃ ដែល​នៅ​ប្រើប្រាស់​ភាសា​ខ្មែរ​ក្នុង​ទំនាក់ទំនង​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​មាន​រាប់​រយ​គ្រួសារ។ តំបន់​នេះ​គឺ​មាន​ចម្ងាយ​ពី​ព្រំដែន​ច្រក​អន្តរជាតិ​ព្រំ​ ក្នុង​ស្រុក​សាលាក្រៅ ខេត្ត​ប៉ៃលិន​ ប្រមាណ ២៥​គីឡូម៉ែត្រ។ ពួកគាត់​ភាគ​ច្រើន​ប្រកប​របរ​ធ្វើ​ចម្ការ​ដូច​ជា​ ដំណាំ​ស្វាយ​ តាង៉ែន​ មង្ឃុត ដំឡូងមី និង​ចម្ការ​ធូរេន​ជា​ដើម។ នៅ​តំបន់​នោះ​ជា​ភូមិ​នៅ​ទី​ជនបទ​ដាច់ស្រយាល ឆ្ងាយ​ពី​ទី​រួម​ខេត្ត​ចាន់បុរី ប្រហែល ៦០​គីឡូម៉ែត្រ ហើយ​មាន​វត្ត សាលារៀន និង​មាន​តូប​លក់​ចាប់ហួយ​តាម​ផ្ទះ​ជាប់​ដង​ផ្លូវ​ស្រដៀង​នឹង​ពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ដែរ ក៏ប៉ុន្តែ​ខុស​ត្រង់​ថា នៅ​តំបន់​នេះ​មាន​ផ្លូវ​ចាក់​បេតុង​ខ្វាត់ខ្វែង ព្រម​ទាំង​មាន​ប្រព័ន្ធ​ទឹក​ស្អាត ប្រព័ន្ធ​ភ្លើង​បែប​ទំនើប ប្រហាក់​ប្រហែល​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​នៅ​តាម​ទី​រួម​ខេត្ត​ធំៗ និង​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ដែរ។

ពលរដ្ឋថៃ ដើម​កំណើត​ខ្មែរ ៦២២
ទិដ្ឋភាព​នៃ​ការ​រស់​នៅ​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ថៃ ដើម​កំណើត​ខ្មែរ នៅ​ភូមិ​ក្លងតាគង់ ឃុំ​ប៉ូងណាំរ៉ន ស្រុក​ថាប់សៃ ខេត្ត​ចាន់បុរី ប្រទេស​ថៃ។ រូបថត​ថ្ងៃ​ទី​២៩ តុលា ឆ្នាំ​២០១៧ Photo: RFA

ពលរដ្ឋ​ភូមិ​ក្លងតាគង់ មួយ​រូប​ទៀត លោក ថៃរូត យូស៊ូ រៀបរាប់​ថា លោក​មាន​សាច់ញាតិ​នៅ​ស្រុកខ្មែរ​ច្រើន ប៉ុន្តែ​លោក​មិន​ស្គាល់​អស់​ទេ ដោយសារ​អស់​ពី​ម៉ែ​ឪ​ទៅ​គឺ​ដាច់​គ្នា​ឆ្ងាយ។ បុរស​សម្បុរ​ស្រអែម​វ័យ ៣១​ឆ្នាំ​រូប​នេះ​ លើក​ឡើង​ថា មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ដែល​មាន​វ័យ​កណ្ដាល និង​វ័យ​ចំណាស់​អាយុ​ចាប់​ពី ៣០​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ ដោយ​​ភាគ​ច្រើន​អាច​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ​បាន ហើយ​បងប្អូន​របស់​លោក​ចំនួន ៥​នាក់ គឺ​អាច​និយាយ​ខ្មែរ​បាន​ទាំង​អស់។ បុរស​និយាយ​ខ្មែរ​រដឺន​រូប​នេះ​បន្ថែម​ថា ក្មេងៗ ជំនាន់​ក្រោយ ព្រមទាំង​ប្រពន្ធ​របស់​លោក​ផង មិន​ចេះ​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ​ទេ៖ «ពី​ដើម​មាន​បុណ្យ មាន​ចាប គេ​ក៏​ធ្វើ​ដូច​គ្នា។ មាន​បុណ្យ​មាន​អី គេ​ក៏​ទៅ​ជួយ​គ្នា​ ដក​ដៃ​ដក​ជើង​ជួយ​គ្នា​ធ្វើ»

ពលរដ្ឋ​ថៃ ដើម​កំណើត​ខ្មែរ​រូប​នេះ​ បញ្ជាក់​ថា នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ដែល​​ពួកគាត់​ ក៏​មាន​កន្លែង​ខ្លះ​បង្រៀន​ភាសា​ខ្មែរ ភាសា​អង់គ្លេស និង​ភាសា​ថៃ ជាដើម ប៉ុន្តែ​អ្នក​ចេះ​ភាសា​ខ្មែរ ថ្ងៃ​ក្រោយ​ទៅ​នឹង​អាច​បាត់បង់​ទៀត​ផង។

សាស្ត្រាចារ្យ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​ខ្មែរ និង​តំបន់​អាស៊ី​អាគ្នេយ៍ ព្រមទាំង​ចារឹក​សាស្ត្រ​នៃ​សាកលវិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​ភ្នំពេញ លោក វង់ សុធារ៉ា មាន​ប្រសាសន៍​ថា មូលហេតុ​ពលរដ្ឋ​ថៃ ទាំង​នោះ​ចេះ​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ ពីព្រោះ​ក្នុង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​បង្ហាញ​ថា ទឹក​ដី​ខ្មែរ​ពី​សម័យ​ដើម​មក​មិន​មែន​មាន​ទំហំ​តូច​ដូច​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​ទេ ពោល​គឺ​ទឹក​ដី​ថៃ ភាគ​ច្រើន​នៅ​ពេល​បច្ចុប្បន្ន គឺ​ជា​ទឹក​ដី​របស់​ខ្មែរ។ លោក​បញ្ជាក់​ថា នេះ​ដោយ​យោង​ទៅ​តាម​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ខ្មែរ​សម័យ​អង្គរ និង​សម័យ​ក្រោយ​អង្គរ ហើយ​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ដែល​នៅ​តំបន់​ទាំង​នោះ​មួយ​ចំនួន​នៅ​រក្សា​ប្រពៃណី និង​បន្ត​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ​រហូត​មក។ ជាង​នេះ មាន​ឈ្មោះ​ភូមិសាស្ត្រ ឬ​ទីតាំង​ជា​ច្រើន ទាំង​ទី​តាំង​ភូមិសាស្ត្រ​រដ្ឋបាល និង​ទីតាំង​ធម្មតា គឺ​មាន​ឈ្មោះ​ជា​ខ្មែរ គ្រាន់​តែ​មាន​សំនៀង​ថៃ ប៉ុណ្ណោះ។

លោក​បន្ថែម​ថា នៅ​ក្នុង​សម័យ​អាណា​ព្យាបាល​បារាំង តំបន់​ខ្លះ​ទៀត ដូចជា​នៅ​ខេត្ត​សុរិន្ទ និង​បុរីរ៉ាំ គឺ​មាន​ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​មួយ​ចំនួន​មក​ពី​ខេត្ត​សៀមរាប មក​រស់​នៅ​តែម្ដង និង​មាន​ទំនាក់ទំនង​រក​ស៊ី​ជាមួយ​គ្នា​ទៀត​ផង៖ «មាន​សិលាចារឹក​នៅ​ចុង​សតវត្ស​ទី​១៥ ដែល​បាន​និយាយ​ចាត់​ទុក​ជា​ទឹក​ដី​ខ្មែរ​ហ្នឹង មាន​តាំង​ពី​សុខោទ័យ នោះ​មក ខាង​លិច​សុខោទ័យ គេ​ហៅ​​ព្រៃស្វាយ គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា ស្រីសុចនាល័យ មិន​មែន​ជា​ភាសា​ថៃ ទេ ជា​ភាសា​បាលី ហើយ​ភាសា​សំស្ក្រឹត គេ​ដាក់​ថា ស្រ៊ីសុចនាល័យ អា​ហ្នឹង​ឈ្មោះ​ជា​ខ្មែរ​ហៅ​ថា ព្រៃស្វាយ នៅ​ខាង​សុខោទ័យ​ឯ​ណោះ ។ អា​ហ្នឹង​ក៏​ជា​ទឹក​ដី​ខ្មែរ»

សាស្ត្រាចារ្យ​រូប​នេះ​កត់សម្គាល់​ទៀត​ថា ពលរដ្ឋ​ខ្មែរ ឬ​ពលរដ្ឋ​ថៃ ដែល​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ មាន​ច្រើន​ជាង​គេ​នៅ​ភូមិ​ភាគ​ឦសាន​នៃ​ប្រទេស​ថៃ បច្ចុប្បន្ន ពិសេស​គឺ​នៅ​ខេត្ត​សុរិន្ទ និង​ខេត្ត​បុរីរ៉ាំ ប៉ុន្តែ​លោក​មិន​បាន​ដឹង​ថា មាន​ចំនួន​ប៉ុន្មាន​ពិត​ប្រាកដ​ឡើយ៕

កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។

ព័ត៌មាន (4)
Share

Chea Thy

ពី Phnom Penh

I am appreciating the report of KHMER Origin living in Thailand so to get new generation to know who are who live at where. TO disclose a historical reality for anyone to know it does not mean that causing unsafe or insecure for those KHMER-Become-Thai living there in Thailand. Is it high worthy if they/Khmer become Thai and their territory to be under the Kingdom of Thailand? Is it less worthy for those living under the Khmer leaders through decades? If I am a Khmer Victim, I should have ' Khmer heart' . I should have to do something to improve current situations. Look! Even it is a rural community there in Thailand, they can be enjoying access to clean water supply, electricity,... and other services . How about Khmer rural community???

Jan 16, 2018 12:32 AM

ឫទ្ធី

ឈ្មោះខេត្តនេះ បើតាមអក្ខរាវិរុទ្ធខ្មែរត្រឹមត្រូវ គឺ ចន្ទបុរី ដូចមានរៀបរាប់ក្នុងព្រះរាជពង្សាវតារខ្មែរ ។

Jan 08, 2018 06:21 PM

LY HAK

ពី P PENH

ខ្លាចគេនិយាយពាក្យ​អសុរសអីគ្រាន់តែរឿងប្រវត្តិសាស្ដ្រ អាស៊ីសេរី​
ខ្លាចហួសពេកហើយ ខ្ញុំគិតថា​អាណាខូចពេចឲ្យគេចេខ្លះទៅ៕

Jan 02, 2018 01:04 AM

Khmer war victims

It's good to know the origine of khmer peoples living actually in Thailand.
But, it serves nothing. Why don't you let them live safely. Tell us what do you want exactly regarding this report. For them, living in Thailand under wisdoom direction of all thail KINGS for much generation is better than living with all khmer leaders for long decades. Think more about its!

Jan 01, 2018 09:44 PM

គេហទំព័រ​ទាំងមូល