ជាមួយគ្នានេះដែរ សញ្ញានៃអ្នកបម្រើសេវាកម្សាន្តជាស្ត្រីភេទ និងបញ្ហាពេស្យាចារគឺមានកំណើនគួរឲ្យព្រួយបារម្ភ។
ប្រធានសហជីពសេរីកម្មករនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា លោក ជា មុនី បានមានប្រសាសន៍ថា រហូតមកទល់ពេលនេះ មានកម្មកររោងចក្រកាត់ដេរ ដែលភាគច្រើនជាស្រ្តីនោះ បានបាត់បង់ការងារច្រើនឡើងៗ មិនមានការថយចុះឡើយ។
លោក ជា មុនី ថ្លែងដូច្នេះថា ៖ «...រហូតដល់បច្ចុប្បន្ននេះ មានកម្មករ ៦៣.០០០នាក់ហើយ ដែលបាត់បង់ការងារ។ ហើយថ្មីៗនេះទៀតសោត យើងឃើញថា រោងចក្រដែលព្យួរការងារនោះ បានបិទជាស្ថាពរមានចំនួន ៥រោងចក្រ ហើយ ៥រោងចក្រនេះ មានកម្មករចំនួនជិតមួយម៉ឺននាក់»។
រីឯលោក ជួន មុំថុល ប្រធានសហព័ន្ធសហជីពកម្ពុជាវិញ ក៏បានមានប្រសាសន៍ដូចគ្នានេះដែរ ប៉ុន្តែលោកបានបញ្ជាក់ថា ចំនួនអ្នកដែលបាត់បង់ការងារនោះ គឺមិនមានច្រើនដូចការប្រកាសរបស់លោក ជា មុនី ទេ ៖ «តាមបញ្ជីរបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំបានទទួលពីសមាជិកមកហ្នឹង គឺ ៤៦.០០០នាក់»។
ប៉ុន្តែលោក ជួន មុំថុល យល់ថា មានស្រ្តីជាច្រើនដែលបាត់បង់ការងាររោងចក្រ បានទៅធ្វើការនៅក្នុងកន្លែងមានសេវាកម្សាន្តមែន ៖ «អ្នកខ្លះទៀត ក៏ចូលទៅធ្វើនៅកន្លែងភោជនីយដ្ឋាន ឬក៏បៀរហ្កាឌិន អ៊ីចឹងទៅ។ ហើយខ្ញុំធ្លាប់បានជួបកូនចៅខ្ញុំហ្នឹង សមាជិករបស់ខ្ញុំហ្នឹង អ្នកខ្លះពេលដែលខ្ញុំជួបហ្នឹង គេថាគេអត់ទៅស្រុក ហើយគេត្រឡប់មកធ្វើការនៅកន្លែងភោជនីយដ្ឋានហ្នឹងវិញ ដោយសារគេយល់ថា ភោជនីយដ្ឋានហ្នឹងគេឲ្យប្រាក់ខែ ៥០ដុល្លារ ហើយគេអាចបានធីបមួយថ្ងៃ៥ដុល្លារ ១០ដុល្លារ ញ៉ាំបាយ ៣ពេលដោយអត់អស់លុយ គេងអត់អស់លុយ ងូតទឹកអត់អស់លុយអ៊ីចឹងទៅ ឃើញថា វាល្អប្រសើរជាងនៅវិស័យកាត់ដេរដែរ ហើយបើគេត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ ក៏វាហួសពេលធ្វើស្រូវនៅពេលហ្នុង»។
លោកស្រី លឹម មុនី្ន ប្រធានកម្មវិធីស្រ្តីរបស់សមាគមសិទ្ធិមនុស្ស ហៅកាត់ថា អាដហុក បានមានប្រសាសន៍ថា តាមការស្រាវជ្រាវជាទូទៅក្នុងចំណោមស្ត្រីក្មេងៗ ដែលបាត់បង់ការងារនៅតាមរោងចក្រ គឺមិនសូវត្រឡប់ទៅស្រុកកំណើតវិញទេ ពួកគេនៅស្វែងរកការងារនៅក្នុងទីក្រុង ក៏ដូចជាទីប្រជុំជននានា ដែលពួកគេមានភាពស៊ាំជាងនៅទីជនបទនោះ។
លោកស្រី លឹម មុន្នី មានប្រសាសន៍ដូច្នេះថា ៖ «ដោយសារអង្គការខ្ញុំមានស្នាក់ការនៅគ្រប់បណ្ដាខេត្តក្រុងទាំងអស់ យើងបានធ្វើការសាកសួរ គេតែងតែឆ្លើយថា មិនមាននារីដែលគ្រប់ចំនួនត្រឡប់ទៅវិញទេ អ៊ីចឹងមានន័យថា គេនៅប្រកបរបរនៅភ្នំពេញ ឬក៏ទីរួមខេត្តធំៗហ្នឹង។ ហើយដោយសារថា ពួកគេគ្មានចំណេះដឹង គ្មានជំនាញអ្វីធំដុំទេ ដូច្នេះភាគច្រើន គឺវាអាចរុញច្រានទៅរកមុខរបរជា sex worker ហ្នឹងហើយ»។
គួរបញ្ជាក់ថា នៅក្នុងរបាយការណ៍មួយរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ កាលពីចុងខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៩នេះ បានរកឃើញថា ដោយសារតែឥទ្ធិពលនៃវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកបានធ្វើឲ្យស្ត្រីខ្មែរជាច្រើននាក់ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងរបររកស៊ីផ្លូវភេទ និងធ្វើការកន្លែងសេវាកម្សាន្តនានាដែលងាយរងគ្រោះក្នុងអំពើជួញដូរ។
របាយការណ៍បាននិយាយថា ជាទូទៅស្តី្រអ្នកបម្រើការក្នុងកន្លែងម៉ាស្សា ខារ៉ាអូខេ ប្រមាណ ៥៧ភាគរយ គឺរកការងារធ្វើដោយខ្លួនឯង និងមានស្រ្តីរកស៊ីផ្លូវភេទផ្ទាល់តែម្តង ប្រមាណ ៨០ភាគរយ គឺរកការងារនេះដោយខ្លួនឯង។
របាយការណ៍របស់អង្គការសហប្រជាជាតិនោះ ក៏បានរកឃើញថា ស្រ្តីអ្នកបម្រើការនៅក្នុងសេវាកម្សាន្តនានា មានប្រមាណ ៥៨ភាគរយ បានចូលធ្វើការមុនមានវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច ហើយ ៤២ភាគរយ បានចូលក្រោយពីពេលដែលមានវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកនោះ។
លោកស្រី ច័ន្ទ សូរីយ៍ រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងកិច្ចការនារី បានមានប្រសាសន៍ថា លោកស្រីយល់ស្របថា មានកម្មការិនីរោងចក្រកាត់ដេរដែលបានបាត់បង់ការងារ ហើយពេលនេះបានចូលបម្រើក្នុងកន្លែងសេវាកម្សាន្ត ឬប្រកបមុខរបររកស៊ីផ្លូវភេទ ប៉ុន្តែមិនអាចមានចំនួនច្រើន ដូចក្នុងរបាយការណ៍របស់អង្គការសហប្រជាជាតិនោះឡើយ។
លោកស្រី ច័ន្ទ សូរីយ៍ ថ្លែងយ៉ាងដូច្នេះ ៖ «ធ្វើតួលេខស្ថិតិ យើងត្រូវឲ្យច្បាស់លាស់ ធ្វើម៉េចឲ្យសព្វគ្រប់។ យើងមិនអាចថាទៅធ្វើ survey នៅកន្លែងតូចមួយ ហើយយកមកនិយាយជាទូទៅថា នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា មានស្រ្តីរកស៊ីផ្លូវភេទ ក្រោយពីអត់ការងារធ្វើហ្នឹងបានទេ»។
យោងតាមប្រសាសន៍របស់អនុប្រធានអាជ្ញាធរជាតិប្រយុទ្ធនឹងជំងឺអេដស៍ លោក ទៀ ផល្លា បានឲ្យដឹងថា កាលពីឆ្នាំ២០០៧ អ្នករកស៊ីផ្លូវភេទមានចំនួន ១១.០០០នាក់ ហើយនៅឆ្នាំ២០០៨ មានចំនួនជិត ២០.០០០នាក់ និងរហូតដល់ឆ្នាំ២០០៩នេះ មានចំនួនជិត ៣០.០០០នាក់។
ប្រធានសហជីពសេរីកម្មករនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា លោក ជា មុនី បានមានប្រសាសន៍ថា ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាអត់ការងារធ្វើសម្រាប់ស្រ្តីខ្មែរនិងដើម្បីកាត់បន្ថយកំណើនស្រ្តីបម្រើការក្នុងកន្លែងសេវាកម្សាន្ត ឬការប្រកបមុខរបរផ្លូវភេទនោះ រដ្ឋាភិបាលគួរតែបង្កើនជំនួយសម្រាប់ការប្រកបរបរកសិកម្ម និងមានការបណ្តុះបណ្តាលជំនាញសម្រាប់ស្រ្តីឲ្យបានច្រើន។
រីឯលោកស្រី លឹម មុនី្ន ប្រធានកម្មវិធីស្រ្តីរបស់សមាគមសិទ្ធិមនុស្សហៅកាត់ថា អាដហុក ក៏មានទស្សនៈប្រហាក់ប្រហែលគ្នានេះដែរថា ៖ «រដ្ឋាភិបាលត្រូវតែដោះស្រាយបញ្ហាហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ ឧទាហរណ៍ប្រព័ន្ធទំនប់ប្រព័ន្ធអី។ យើងសង្កេតឃើញថា ពេលដែលយើងទៅតាមខេត្ត ជនបទដាច់ស្រយាល មានសល់ដីសម្រាប់ធ្វើកសិកម្មច្រើន ក៏ប៉ុន្តែប្រព័ន្ធទឹកវាអត់មាន ភ្លើងអត់មាន»។
ចំពោះបញ្ហានេះ លោកស្រី ច័ន្ទ សូរីយ៍ រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងកិច្ចការនារី បានមានប្រសាសន៍ថា នៅចំពោះមុខនេះ ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាក្រសួងការងារនិងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ ក៏បានធ្វើការងារច្រើនជួយដល់ស្រ្តីខ្មែរ ហើយសម្រាប់ក្រសួងកិច្ចការនារីរបស់លោកស្រីវិញ គឺមានជំនួយខ្លះៗដែរ។
លោកស្រី ច័ន្ទ សូរីយ៍ ថ្លែងដូច្នេះថា ៖ «លើបញ្ហានេះ ក្រសួងកិច្ចការនារីយើងមានមជ្ឈមណ្ឌលសម្រាប់ស្រ្តី មានមជ្ឈមណ្ឌលទាំងអស់ ១១ នៅតាមខេត្ត។ នៅក្នុងមជ្ឈមណ្ឌល យើងមានកម្មវិធីបង្រៀន បង្ហាត់បច្ចេកទេសវិជ្ជាជីវៈដល់ស្រ្តី និងអប់រំគេពីវិធីបំនិនជីវិត។ យើងឲ្យគេយកផលិតផលដែលមាននៅក្នុងស្រុកគេ ខេត្តគេហ្នឹង យកមកច្នៃជាវត្ថុផ្សេងៗ ផលិតផលផ្សេងៗសម្រាប់លក់ និងនាំចេញទៅក្រៅប្រទេសផងដែរ»។
លោកស្រី ច័ន្ទ សូរីយ៍ បានបញ្ជាក់ថា ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លទ្ធភាពនៃការជួយជ្រោមជ្រែងពីរដ្ឋាភិបាលនោះ មិនអាចគ្រប់គ្រាន់ទេ ដូច្នេះបញ្ហាសំខាន់គឺស្រ្តីខ្មែរទាំងអស់ត្រូវតែខិតខំប្រឹងប្រែងដោយខ្លួនឯង ដែលមិនគួរនឹងបណ្តែតបណ្តោយឲ្យខ្លួនធ្លាក់ក្នុងផលអាក្រក់នោះឡើយ៕