ថ្វីត្បិតតែកិច្ចប្រជុំក្រុមការងារទំនាក់ទំនងវិជ្ជាជីវៈ លើបញ្ហាប្រាក់ឈ្នួលគោល ទទួលបានលទ្ធផលថានឹងដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលគោលឲ្យកម្មករចំនួន ១៤ដុល្លារបន្ថែមលើ ៦១ដុល្លារ សរុប ៧៥ដុល្លារក្ដី ប៉ុន្តែនិយោជក និងភាគីសហជីព មិនទាន់ត្រូវរ៉ូវគ្នា ហើយនៅមានភាពប្រទាំងប្រទើសមិនទាន់រកចំណុចរួមបាននៅឡើយ។
បញ្ហានេះ សហភាពសហជីពកម្មករនៅតែព្រមានជាដដែលៗថា ប្រសិនបើមិនអាចដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលឲ្យកម្មករមិនបាន ១០០ដុល្លារទេនោះ ការប្រមូលផ្ដុំធ្វើបាតុកម្មនឹងអាចកើតមានឡើងជាក់ជាមិនខាន។
បើផ្អែកទៅលើប្រាក់ចំណូលរបស់ថៅកែរោងចក្រ និងប្រាក់ចំណាយទៅលើប្រាក់ខែកម្មករ ការទិញវត្ថុធាតុដើម និងការចំណាយចាំបាច់ផ្សេងៗទៀត ការដំឡើងប្រាក់ខែគោលអោយដល់ ១០០ដុល្លារក្នុងមួយខែ ពិតជាអាចទៅរួច។
នៅឆ្នាំ២០១២ ទំហំទឹកប្រាក់បានមកពីការនាំផលិតផលនៃវិស័យកាត់ដេរចេញទៅលក់នៅក្រៅប្រទេស មានចំនួនច្រើនជាងពីរដងនៃទំហំទឹកប្រាក់ចំណាយទៅលើវត្ថុធាតុដើមនាំចូលមកកម្ពុជា។
តួលេខជាក់ស្ដែងនៃការនាំចេញសរុបនៃវិស័យកាត់ដេរ មានទឹកប្រាក់ច្រើនជាង ៤ពាន់លានដុល្លារអាមេរិក នៅឆ្នាំ២០១២។ រីឯការនាំចូលវត្ថុធាតុដើមសម្រាប់ផលិតនៅកម្ពុជា វិញ មានទឹកប្រាក់ប្រមាណ ១.៧០០លានដុល្លារអាមេរិក។
បើទូទាត់ចំណាយទាំងនេះចេញទៅ រោងចក្រកាត់ដេរទាំងអស់អាចនៅសល់ទឹកប្រាក់ប្រមាណ ២ពាន់លានដុល្លារអាមេរិក ទៀត ទុកសម្រាប់ចំណាយលើកម្រៃផ្សេងៗ ទាក់ទងនឹងការគ្រប់គ្រង ការចំណាយប្រតិបត្តិការ និងផលចំណេញ។ នេះបូកបញ្ចូលទាំងការចំណាយលើប្រាក់ខែកម្មករប្រមាណ ៣០០លានដុល្លារអាមេរិក ក្នុងមួយឆ្នាំផង។
ក្រៅពីនេះ ការកាត់បន្ថយការចំណាយច្រើនសម្រាប់រោងចក្រ ដូចជា ថ្លៃដឹកជញ្ជូន ការយកកម្រៃក្រៅផ្លូវការផ្សេងៗ ក៏ជាផ្នែកមួយសំខាន់សម្រាប់ម្ចាស់រោងចក្រលៃលកផ្ទេរការចំណាយនោះសម្រាប់ដំឡើងប្រាក់បៀវត្សរ៍ដល់កម្មករដែរ។
ដូច្នេះ មានន័យថា បើភាគីថៅកែរោងចក្រចង់ដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលគោលឲ្យកម្មករនោះ គឺគេអាចដំឡើងដល់លើស ១០០ដុល្លារអាមេរិក ឯណោះក្នុងមួយខែ។ ដូច្នេះ ប្រការសំខាន់មើលទៅ គឺផ្អែកទៅលើថា តើថៅកែមានចិត្តចង់ដំឡើង ឬមិនចង់តែប៉ុណ្ណោះ?
រីឯក្រុមកម្មករឯណោះវិញ ប្រហែលជាពួកគាត់ទ្រាំលែងបានហើយ បានជាចំនួនអ្នកតវ៉ាកាន់តែកើនឡើងនៅរយៈពេលចុងក្រោយនេះ។
ការសិក្សាជាច្រើន បានរកឃើញថា មូលហេតុប្រាក់ខែតិចធ្វើឲ្យកម្មករមិនអាចរស់នៅបាន នៅពេលដែលតម្លៃស្បៀងអាហារកាន់តែកើនខ្ពស់ ហើយមានកម្មករជាង ៧០% ជួបបញ្ហាសុខភាពមានភាពស្គមស្គាំង និងស្លេកស្លាំង។ នេះក៏ជាបញ្ហាសំខាន់ដែលធ្វើឲ្យចំនួនកម្មករសន្លប់កំឡុងពេលបំពេញការងារប្រចាំថ្ងៃ។ កម្មករមិនហ៊ានចំណាយលុយច្រើនទេ សម្រាប់អាហារទាំងបីពេល។ ពួកគេហូបតែលៀសហាល ហូបជ្រក់ស្ពៃ ជ្រក់ត្រសក់ ហូបបាយស្រូបលាយជាមួយម្ហូបនៅមុខរោងចក្រ។ ក្នុងមួយពេល ចំណាយប្រហែល ១.៥០០រៀល អីប៉ុណ្ណឹង។ និយាយទៅ ពួកគេម្នាក់ៗចំណាយលុយប្រមាណ ៤ពាន់រៀល ជាមធ្យមសម្រាប់អាហារក្នុងមួយថ្ងៃ មានន័យថា កម្មករម្នាក់ចំណាយលើចំណីអាហារប្រមាណជាង ៤០ដុល្លារក្នុងមួយខែ។
ក្រៅពីនេះ កម្មករក៏មានកាតព្វកិច្ចធំមួយទៀត គឺផ្ញើលុយទៅផ្ទះសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ក្រុមគ្រួសារនៅឯស្រុកស្រែចម្ការ ឬនៅផ្ទះរបស់ពួកគាត់ទៀត។ ម៉្លោះហើយ សន្ទុះនៃការតវ៉ា ទាមទារ ធ្វើបាតុកម្ម ធ្វើអីរាល់ថ្ងៃនេះ វានៅតែមាន ហើយមានកាន់តែច្រើនឡើងទៀត។ ហើយរឿងការទារដំឡើងប្រាក់ឈ្នួលគោលនេះទៀតសោត ខាងសមាគមរោងចក្រកាត់ដេរកម្ពុជា បានអះអាងហើយថា ការដំឡើងប្រាក់ខែគោល ២០% ពិតជាគ្មានបញ្ហាទេ អាចដំឡើងពី ៦១ដុល្លារ ទៅ ៧៣ដុល្លារអាមេរិក។ ប៉ុន្តែសហជីពផ្សេងៗចង់បានរហូតដល់ ១៥០ដុល្លារអាមេរិក។ សមាគមរោងចក្រកាត់ដេរបានកត់សម្គាល់ថា កម្មករអាចទទួលប្រាក់ខែជាមធ្យមប្រមាណ ១០០ដុល្លារអាមេរិក ក្នុងមួយខែ នាពេលបច្ចុប្បន្ន ដោយសារតែបទពិសោធន៍ការងារ ផលិតភាពខ្ពស់ និងការធ្វើការថែមម៉ោងរបស់កម្មករ។
ទន្ទឹមនឹងគ្នានេះ នូវទាមទារឲ្យរដ្ឋាភិបាល វិស័យឯកជន ព្រមទាំងសង្គមស៊ីវិល និងសហជីពសហការគ្នា ដើម្បីជួយលើការហ្វឹកហ្វឺនបង្កើនសមត្ថភាពបច្ចេកទេស ដើម្បីអោយសមស្របប្រាក់បៀវត្សខ្ពស់ហ្នឹង។
កម្មករកម្មការិនីធ្លាប់បានគំរាមថា នឹងធ្វើមហាបាតុកម្មដើម្បីប្រមូលផ្ដុំសំឡេងទាមទាររបស់ពួកគាត់អោយឮខ្លាំងដល់ថ្នាក់លើ សុំអោយមានកិច្ចអន្តរាគមន៍។ ប្រហែលជាពួកគាត់នៅតែជឿថា ទាល់តែកង្កែប ហ៊ីង ស្រែកយំ ទើបតាព្រហ្មព្រមផ្ដល់ទឹកភ្លៀងឲ្យ បានជាពួកគាត់នៅតែចិត្តសឿងថានឹងធ្វើមហាបាតុកម្ម រហូតដល់សម្រេចបានតាមការទាមទាររបស់ពួកគាត់៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។