អង្គជំនុំជម្រះសាលាដំបូងនៃសាលាក្ដីខ្មែរក្រហម នៅថ្ងៃទី២៩ កក្កដា បានបញ្ចប់ការស្ដាប់សាក្សីទីពីរ អំពីការដ្ឋានការងារដោយបង្ខំនៅអាងត្រពាំងថ្ម ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ សាក្សីរូបនេះថា លក្ខខណ្ឌរស់នៅ និងការធ្វើការងារដ៏លំបាកនៅការដ្ឋានការងារទំនប់ត្រពាំងថ្ម បណ្ដាលឲ្យមនុស្សស្លាប់។
សាក្សីទីពីរ គឺលោក ម៉ម សឿម ហៅ ហេង សាមួត ជម្រាបអង្គជំនុំជម្រះនៅថ្ងៃទី២៩ កក្កដា ថា អ្នកដែលត្រូវអង្គការបង្ខំឲ្យទៅធ្វើការនៅទំនប់អាងត្រពាំងថ្ម ខ្លះ ធ្លាក់ខ្លួនឈឺស្លាប់ ដោយសារគ្មានថ្នាំព្យាបាល។
លោកបន្តថា លក្ខខណ្ឌរស់នៅទីនោះលំបាក ដែលត្រូវធ្វើការតាំងពីព្រឹករហូតដល់ម៉ោង ៩យប់ ស្បៀងអាហារមិនគ្រប់គ្រាន់ និងអមដោយការភ័យខ្លាច។ ពលរដ្ឋម្នាក់ៗរស់នៅដោយមិនមានសេរីភាពដើរហើរ មិនហ៊ាននិយាយស្ដីច្រើន ព្រោះភ័យខ្លាចអំពីការចាប់ខ្លួន។ លោក ម៉ម សឿម បញ្ជាក់ថា អ្នកខ្លះត្រូវពួកខ្មែរក្រហមចាប់យកទៅបាត់រហូត ទោះជាអ្នកទាំងនោះធ្វើការល្អក៏ដោយ៖ «នៅក្នុងកងតំបន់ អ្នកដែលទៅធ្វើការ គឺត្រូវថែរក្សាខ្លួន មិនហ៊ាននិយាយទេ ដឹងក៏មិនហ៊ាននិយាយ អ្វីដែលឮក៏មិននិយាយ។ ដូច្នេះបានន័យថា ម្នាក់ៗមិននិយាយអីទាំងអស់ ព្រោះការនិយាយនេះវាមិនល្អ ហើយប្រើភាសាមួយ គេថា "ឲ្យដាំដើមគ ឬក៏ដាំនាងលាក់"។ ភាសានេះ គឺសម្រាប់ឲ្យយើងចេះ មិននិយាយ ការពារខ្លួនយើង។ ដូច្នេះបានន័យថា អ្វីក៏ខ្ញុំមិនចង់និយាយដែរ»។
សាក្សីរូបនេះឲ្យដឹងថា អ្នកគ្រប់គ្រងរួមលើការដ្ឋាននោះ គឺតា វ៉ាល់។ តា វ៉ាល់ ក៏ត្រូវអង្គការចាប់ខ្លួនដែរនៅឆ្នាំ១៩៧៧ ក្រោមហេតុផលថាក្បត់អង្គការ។
សាក្សី ម៉ម សឿម បញ្ជាក់ថា ទន្ទឹមគ្នានឹងភាពស្គមស្គាំងបាក់កម្លាំង ខ្វះអាហារហូបចុក អង្គការក៏បង្ខំឲ្យយុវជនយុវនារីកងចល័តរៀបការដែរ។ ការរៀបការដោយបង្ខំតាមការផ្សំផ្គុំដោយអង្គការខ្មែរក្រហម មានជាច្រើនគូនៅការដ្ឋាននោះ។ ទោះជាដូច្នេះក្ដី មានគូខ្លះក៏ពេញចិត្តនឹងគ្នាដែរ៖ «ការរៀបការរួចមិនបានទៅណាទេ គឺនៅការដ្ឋាននោះតែម្ដង។ ធ្វើកន្លែងមួយបន្ទប់ៗឲ្យនៅតាមកន្លែង រហូតដល់ខ្ញុំថា ពេលរៀបការហើយ ពេលអត់មានភ្លើងផងអីផង ជុំមកងងឹត ខ្លះមិនទាន់ស្គាល់គ្នាច្បាស់ផង ច្រឡំគូគ្នាក៏មាន។ ដូច្នេះបានជាខ្ញុំជម្រាបកាលពីម្សិលមិញហើយថា ការរៀបការក្នុងសម័យនោះ គឺមិនបានរៀបការដូចសព្វថ្ងៃទេ ដាក់តែកួរស្រូវ ដាក់តែផ្កាឈើ ឬតែស្លឹកឈើទៅ ហាហុកសិបគូ ឬ ១០០គូទៅ សម្រេចតែអង្គការរៀបចំឲ្យបាន»។
ឯកសាររបស់សហចៅក្រមស៊ើបអង្កេតបង្ហាញថា ទំនប់អាងត្រពាំងថ្ម មានខ្នងទំនប់ប្រហែល ១០ម៉ែត្រ ជើងទំនប់មានប្រវែងប្រហែល ១៨ម៉ែត្រ និងមានកម្ពស់ប្រហែលពី ៣ ទៅ ៥ម៉ែត្រ។ ទំនប់អាងនេះ ទប់ទឹកដែលមានបណ្ដោយប្រមាណ ១០គីឡូម៉ែត្រ និងទទឹងប្រមាណ ៧គីឡូម៉ែត្រ។ ទំនប់នេះ ត្រូវបានកសាងដោយកម្លាំងមនុស្សចន្លោះពី ១៥.០០០នាក់ ទៅ ២០.០០០នាក់ ដែលមកពីស្រុកថ្មពួក ស្រុកភ្នំស្រុក ស្រុកសិរីសោភ័ណ និងស្រុកព្រះនេត្រព្រះ។ អ្នកទាំងនោះភាគច្រើនជាប្រជាជនថ្មីជម្លៀសពីទីក្រុងភ្នំពេញ។
បន្ទាប់ពីសាក្សីរូបនេះ អង្គជំនុំជម្រះងាកមកស្ដាប់សក្ខីកម្មរបស់សាក្សីមួយរូបទៀត ឈ្មោះ ឃឹន វ៉ាត ទាក់ទងនឹងការដ្ឋានធ្វើវាលយន្តហោះខេត្តកំពង់ឆ្នាំង វិញ។ សាក្សី ឃឹន វ៉ាត អតីតជាអ្នកដាំបាយស្លសម្រាប់អ្នកជំនាញចិន នៅការដ្ឋាននោះ។ សាក្សីនេះ នឹងត្រូវមកផ្ដល់សក្ខីកម្មបន្តទៀតនៅថ្ងៃទី៣០ កក្កដា៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖
ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។