១៨ឆ្នាំមកហើយដែលព្រឹត្តិការណ៍រដ្ឋប្រហារបង្ហូរឈាមនៅទីក្រុងភ្នំពេញបានកន្លងផុត ប៉ុន្តែអ្វីដែលនៅសេសសល់ គឺទុក្ខសោករបស់ក្រុមគ្រួសារនៃជនរងគ្រោះ។ ក្នុងនោះរួមមាន ការបាត់បង់សមាជិកគ្រួសារជាទីស្រឡាញ់ និងការទន្ទឹងរង់ចាំពួកគេត្រឡប់មកវិញ។ ប្រការនេះ ធ្វើឲ្យមនុស្សមួយចំនួននៅតែចងចាំព្រឹត្តិការណ៍នោះ ដោយមិនអាចបំភ្លេចបានដដែល។
ពលរដ្ឋមួយចំនួនដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ និងបានបាត់បង់សមាជិកគ្រួសារនៅក្នុងហេតុការណ៍ផ្ទុះអាវុធនៅថ្ងៃទី៥-៦ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៩៧ នៅតែមានអារម្មណ៍ភ័យតក់ស្លុត និងឈឺចាប់ដដែល បើទោះបីជាវាបានកន្លងហួស ១៨ឆ្នាំមកហើយក្តី។ នោះ គឺជាព្រឹត្តិការណ៍រដ្ឋប្រហារបង្ហូរឈាមគ្នារវាងកម្លាំងនយោបាយពីរ ដែលម្ខាងដឹកនាំដោយគណបក្សហ៊្វុនស៊ិនប៉ិច របស់សម្ដេចក្រុមព្រះនរោត្តម រណឫទ្ធិ និងម្ខាងទៀតដឹកនាំដោយគណបក្សប្រជាជនកម្ពុជា របស់លោកនាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន សែន។
ថ្លែងក្នុងទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោន ស្ត្រីវ័យជាង ៥០ឆ្នាំម្នាក់ គឺអ្នកស្រី ហូ គីមសេង បានអះអាងថា អ្នកស្រីបានបាត់បង់បងប្រុសម្នាក់ គឺលោក ហូ សុខ ដែលជាមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់របស់គណបក្សហ៊្វុនស៊ិនប៉ិច។ លោក ហូ សុខ កាលនោះមានតួនាទីជារដ្ឋលេខាធិការក្រសួងមហាផ្ទៃ នៃរដ្ឋាភិបាលចម្រុះមួយដែលដឹកនាំដោយនាយករដ្ឋមន្ត្រីពីរ គឺសម្ដេចក្រុមព្រះនរោត្តម រណឫទ្ធិ ជានាយករដ្ឋមន្ត្រីទី១ និងលោក ហ៊ុន សែន ជានាយករដ្ឋមន្ត្រីទី២។ លោក ហូ សុខ មានឈ្មោះល្បីល្បាញខាងបង្ក្រាបគ្រឿងញៀន ជាពិសេសករណីធំៗពាក់ព័ន្ធនឹងមន្ត្រីមានអំណាច។
អ្នកស្រី ហូ គីមសេង រំឭកដល់សម្ដីចុងក្រោយរបស់ លោក ហូ សុខ៖«ខ្ញុំ ចាំបានតែម៉ែ គាត់និយាយប្រាប់ឲ្យគាត់គេច គាត់ក៏ថាប្រទេសគេមានច្បាប់ អន្តរជាតិនៅពេញ គ្មាននរណាគេហ៊ានធ្វើអ្វីទេ គាត់និយាយជាមួយយាយ (ម៉ែ) តែប៉ុណ្ណឹង គាត់ក៏ចេញទៅ»។
និយាយបណ្ដើរដៃវែករូបថតបង្ហាញអ្នកយកព័ត៌មានបណ្ដើរ អ្នកស្រី ហូ គីមសេង បានរំឭកដល់សម្ដីចុងក្រោយរបស់បងប្រុសមុននឹងចាកចេញនៅយប់ថ្ងៃទី៥ កក្កដា៖ «ខ្ញុំចាំបានតែម៉ែ គាត់និយាយប្រាប់ឲ្យគាត់គេច គាត់ក៏ថាប្រទេសគេមានច្បាប់ អន្តរជាតិនៅពេញ គ្មាននរណាគេហ៊ានធ្វើអ្វីទេ គាត់និយាយជាមួយយាយ (ម៉ែ) តែប៉ុណ្ណឹង គាត់ក៏ចេញទៅ»។
បន្ទាប់ពីទទួលបានដំណឹងថា លោក ហូ សុខ ត្រូវបានគេសម្លាប់នៅក្រសួងមហាផ្ទៃ អ្នកស្រី ហូ គីមសេង និងក្រុមគ្រួសារទាំងអស់ បាននាំគ្នាភៀសខ្លួនទៅជ្រកកោននៅភ្នំវល្លិ ឯខេត្តកំពត រយៈពេលប្រហែល ៣ឆ្នាំ ដោយបារម្ភពីសុវត្ថិភាព។ ហើយគេហដ្ឋានដ៏ធំរបស់ លោក ហូ សុខ នៅឯស្រុកស្អាង ខេត្តកណ្ដាល ក៏ត្រូវបានក្រុមទាហាន និងប៉ូលិស ដែលមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណ មករឹបអូសយកវត្ថុមានតម្លៃផ្សេងៗ សូម្បីតែអំពូលភ្លើង និងបង្កាន់ដៃ ជណ្ដើរ ក៏ត្រូវបានកាត់យក ហើយសព្វថ្ងៃ គេហដ្ឋានដ៏ធំមួយនេះនៅសល់តែសម្បក និងរូបព្រះឆាយាល័ក្ខណ៍របស់សម្ដេចព្រះបរមរតនកោដ្ឋ តែប៉ុណ្ណោះ៖ «គេធ្វើបាប មិនធ្វើបាប យើងមិនដឹងទេ។ គ្រាន់តែថាលក្ខណៈដែលយើងភ័យខ្លាច យើងចេះតែគេចទៅ ព្រោះអីដូចថាយើងវាអត់អីជាសំអាងតទៅទៀត ហើយដូចចេះតែមានឮពាក្យសម្ដីថា គេជីកស្មៅជីកទាំងឫស»។
មិនខុសគ្នានេះដែរ អតីតមន្ត្រីស្និទ្ធនឹងសម្ដេចក្រុមព្រះ ក៏កំពុងរស់នៅក្នុងភាពភ័យខ្លាច និងសោកស្ដាយជីវិតមិត្តរួមអាជីព។
ថ្លែងក្នុងលក្ខខណ្ឌមិនបញ្ចេញឈ្មោះ អតីតគ្រូបង្ហាត់កងអង្គរក្សរបស់សម្ដេចក្រុមព្រះនរោត្តម រណឫទ្ធិ បានអះអាងថា មានកងកម្លាំងជាច្រើននាក់របស់លោកបានបាត់បង់ជីវិត និងបាត់ដំណឹងរហូតមកទល់នឹងសព្វថ្ងៃ។ លោកបានបង្ហាញអារម្មណ៍របស់លោកនាពេលនោះថា៖ «វាធ្វើឲ្យយើងរន្ធត់ក្នុងចិត្តរបស់យើង។ ធម្មតាការផ្ទុះអាវុធនៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញយើង វាមិនដែលមាន ដែលធ្វើឲ្យប្រជាពលរដ្ឋទូទាំងប្រទេសហ្នឹង ធ្វើឲ្យមានការភ្ញាក់ផ្អើល ហើយភ័យខ្លាច»។
បច្ចុប្បន្ននេះ លោកនៅតែនឹកឃើញព្រឹត្តិការណ៍នោះដដែល ហើយលោកត្រូវរស់នៅដោយលាក់បាំងប្រវត្តិរូបនៅឡើយ៖ «ពេលហ្នឹងរហូតមកទល់ពេលនេះ ទាក់ទងនឹងព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើង អារម្មណ៍គឺចេះតែនៅជាប់។ វាមិនគួរតែមានបញ្ហាហ្នឹងកើតឡើងនៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ អារម្មណ៍ចេះតែជាប់ ឲ្យតែមានបញ្ហាអី ចេះតែនឹកឃើញរឿងហ្នឹងតែម្តង»។
លោកនាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន សែន ធ្លាប់បានអះអាងថា លោកមិនមែនជាអ្នកធ្វើរដ្ឋប្រហារនោះទេ តែជាសម្ដេចក្រុមព្រះនរោត្តម រណឫទ្ធិ ដែលធ្វើរដ្ឋប្រហារ តែបរាជ័យ៖ «រឿងផ្ទុះអាវុធនៅថ្ងៃទី៥-៦ កក្កដា គេចោទថារដ្ឋប្រហារ ឬស្អី? ខ្ញុំមិនជំទាស់នឹងពាក្យដែលគេថារដ្ឋប្រហារទេ មិនជំទាស់ ព្រោះគេប្រើពាក្យរដ្ឋប្រហារក៏ត្រឹមត្រូវម្យ៉ាង។ ប៉ុន្តែសួរថា អ្នកណាធ្វើរដ្ឋប្រហារ? ការនាំកងទ័ពខ្មែរក្រហមចូលមកភ្នំពេញ ការចល័តកងទ័ពរាប់រយនាក់ពីខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ខេត្តសៀមរាប ចូលមកភ្នំពេញ ការនាំចូលអាវុធរាប់តោន និងអាវុធខុសច្បាប់ផ្សេងទៀតជាង ១ម៉ឺនដើម។ តើអ្នកណាធ្វើរដ្ឋប្រហារ? ហ៊ុន សែន ធ្វើរដ្ឋប្រហារ ឬ រណឫទ្ធិ ធ្វើរដ្ឋប្រហារ ប៉ុន្តែបរាជ័យ?»។
រដ្ឋប្រហារថ្ងៃទី៥ និងថ្ងៃទី៦ ខែកក្កដា នេះ ត្រូវបានមន្ត្រីឃ្លាំមើលសិទ្ធិមនុស្សអន្តរជាតិ អះអាងថា មិនត្រឹមតែជាការសម្លាប់មនុស្សក្រៅច្បាប់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជាដើមចមនៃការផ្តាច់ឫសគល់នៃលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យនៅកម្ពុជា ទៀតផង។ ហើយរហូតមកទល់នឹងពេលបច្ចុប្បន្ន មិនទាន់មានការរកយុត្តិធម៌ជូនក្រុមគ្រួសារជនរងគ្រោះនៅឡើយ។
អ្នកស្រី ហូ គីមសេង ដែលជាប្អូនស្រី លោក ហូ សុខ បានអះអាងថា អ្នកស្រីគ្មានសមត្ថភាពរកយុត្តិធម៌ជូនបងប្រុសឡើយ ហើយអ្នកស្រីក៏មិនមានសង្ឃឹមនឹងទទួលបានយុត្តិធម៌ដែរ៖ «វាបានត្រឹមតែឈឺចាប់ ប៉ុន្តែមិនអាចធ្វើអីគេកើត។ បានត្រឹមតែខឹង បានត្រឹមតែឈឺចាប់ តែយើងទៅធ្វើម៉េច? យើងមានអីទៅតតាំងជាមួយគេ? ចឹងបានថា រឿងនេះវាចប់ហើយ ឲ្យវាចប់ទៅ ខ្ជិលរំឭកតទៅទៀត។ ទៅដោះស្រាយអី ក៏អត់មានអ្នកដោះស្រាយឲ្យយើង។ បើគេដោះស្រាយឲ្យយើងបាន គេដោះស្រាយតាំងពីភ្លាមៗហើយ។ គេមិនមែនទុកដល់ទៅជិត ២០ឆ្នាំអ៊ីចឹងទេ»៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖
ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។