គ្រួសារដែលមានប្ដី និងឪពុកជាជនពិការភ្នែកទាំងគូ នៅភូមិគុស ឃុំគុស ស្រុកត្រាំកក់ ខេត្តតាកែវ កំពុងតស៊ូក្នុងជីវិតដើម្បីរស់នៅក្នុងសង្គម។ គ្រួសារនេះមិនត្រឹមតែមានសមាជិកជាជនពិការ និងក្រីក្រទេ តែថែមទាំងមានជំងឺ និងជំពាក់បំណុលគេវ័ណ្ឌកទៀតផង។
«សំឡេងត្អូញត្អែររបស់ប្រពន្ធជនពិការ» គឺជាការត្អូញត្អែររបស់ អ្នកស្រី ម៉ម វុទ្ធី អាយុ ៥៤ឆ្នាំ ជាភរិយាជនពិការភ្នែកម្នាក់ដែលប្ដីរបស់គាត់តែងតែចេញទៅរកស៊ីស្រុកឆ្ងាយបាត់ៗ ដើម្បីរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិតផង និងសងបំណុលគេដ៏ច្រើនផង។
សព្វថ្ងៃ គ្រួសារនេះជំពាក់បំណុលធនាគារប្រមាណ ១.៥០០ដុល្លារ ដែលត្រូវការរកលុយបង់ការប្រាក់ប្រចាំខែចំនួន ៨០ដុល្លារជាប្រចាំ។ តែពេលនេះ អ្នកស្រីធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្វើអ្វីលែងកើត គឺពឹងតែលើកម្លាំងប្ដីពិការភ្នែកវ័យចំណាស់ប៉ុណ្ណោះ៖ «ដល់ពេលខ្ញុំខំពេក ឥឡូវខូចសុខភាពខ្លួនឯង ឥឡូវខ្ញុំឈឺក្បាលវិលមុខលើសសម្ពាធឈាម ព្រិលភ្នែក ទៅជាធ្វើអ្វីលែងកើត»។
អ្នកស្រីបន្តថា ប្ដីអ្នកស្រីឈ្មោះ អ៊ុក ឈុំ អាយុជាង ៦០ឆ្នាំ ប្រកបរបរមិនពិតប្រាកដ ជួនជួញផ្លែគ គ្រាប់ស្លែង អំពិលទុំ ដែលធ្វើដំណើរទៅខេត្តឆ្ងាយៗបីបួនថ្ងៃទើបវិលមកផ្ទះម្ដង។ គ្រួសារអ្នកស្រីមានកូន ៥នាក់ ស្រី ២នាក់ ប្រុស ៣នាក់ តែបែកមានគ្រួសារអស់ហើយ រស់នៅក្នុងបន្ទុកបច្ចុប្បន្នមានតែកូនស្រីម្នាក់។
តែរឿងដែលអភ័ព្វជាងនេះទៅទៀតនោះ គឺកូនស្រីគាត់ដែលពេលនេះកំពុងពេញវ័យសិក្សានោះ មានជំងឺប្រចាំកាយរឹតតែធ្វើឲ្យគ្រួសារដែលកំពុងរងបន្ទុកធ្ងន់ស្រាប់ទៅហើយនោះ រឹតតែវេទនាខ្លាំងថែមទៀត គឺកូនគាត់តែងតែដួលសន្លប់ក្នុងរយៈពេលមួយខែពីរដង មិនទៀងពេលវេលា៖ «កំពុងរៀនសន្លប់ត្មោល លោកគ្រូអ្នកគ្រូភ័យហៅម៉ែឪទៅ ម៉ែឪអត់មានអីជិះទៅជួលម៉ូតូគេទៅ ដល់ដឹកកូនមកវិញ ជិះម៉ូតូអត់កើត អ៊ីចឹងទាល់ជួលរ៉ឺម៉កគេ។ រ៉ឺម៉កគេពីអង្គតាសោម មកនេះ គេទារពីរម៉ឺន បើយើងមិនជិះហីទៅ គេទៅទៀត...»។
សព្វថ្ងៃ គ្រួសារមួយនេះមានផ្ទះឈើប្រក់ស័ង្កសីផុតពីដីតូចមួយ ជាផ្ទះឈើប៉ះប៉ូវដែលជាជំនួយរបស់អង្គការកម្មវិធីស្ដារលទ្ធភាពពលកម្មជនពិការនៅខេត្តតាកែវ។
តែទោះយ៉ាងណា អ្នកស្រី សួស សុភាព អ្នកគ្រប់គ្រងគម្រោងកុមារមណ្ឌល និងស្ត្រីមានផ្ទៃពោះដែលអង្គការនេះបានជួយផ្ដល់ប្រាក់កម្ចីទៅឲ្យគ្រួសារនេះ ដើម្បីពង្រីកដើមទុនរកស៊ីរយៈពេលបីបួនឆ្នាំមកនេះអះអាងថា ជីវភាពគ្រួសារជនពិការមួយនេះបានធូរធារច្រើនណាស់ បើប្រៀបធៀបពេលមុន។ អ្នកស្រីបន្តថា ដំបូងឡើយអង្គការអ្នកស្រីបានឲ្យខ្ចីទុនរកស៊ីចំនួន ៥០ម៉ឺនរៀល អត់យកការប្រាក់ ៥ឆ្នាំ។ បន្ទាប់មកឲ្យខ្ចីជាលើកទី២ ឲ្យខ្ចី ៦០ម៉ឺនរៀលទៀត ដោយមិនគិតការប្រាក់ ថែមទាំងអង្គការជួយធ្វើផ្ទះតម្លៃប្រហែល ២លានរៀលឲ្យពួកគាត់រស់នៅ មិនសាចភ្លៀងលេច ការពារកម្ដៅថ្ងៃបានល្អជាងពេលមុន៖ «ស្ថានភាពមុនដែលយើងជួយក្រោយដែលយើងជួយ គឺខុសគ្នាឆ្ងាយ។ ពេលមុនដែលយើងជួយមើលទៅពិបាកតែម្ដង ខ្ទមតូចមួយនៅជាប់ដី មាន់ក៏នៅហ្នឹង មនុស្សក៏នៅហ្នឹង សម្ភារៈគ្រាប់ស្លែង គ្រាប់គអីនៅមូលគ្នាទាំងអស់មួយផ្ទះហ្នឹង ហើយផ្ទះដំបូលដាច់ទៀត ដល់ពេលយើងជួយបានទៅមានផ្ទះមានអីទៅ ឥឡូវស្ថានភាពគាត់ខុសពីមុនច្រើន និយាយជោគជ័យទី១ មានផ្ទះនៅសមរម្យ ទី២ គាត់អត់សូវពិបាកដូចពេលមុនពេកទេ ពីមុនគាត់រកពេលខ្លះ ពេលព្រឹកខ្វះល្ងាច ល្ងាចខ្វះព្រឹក អត់គ្រប់ទេ»។
ក្រៅពីនេះ ការផ្ដល់ប្រាក់កម្ចីដែលតម្រូវឲ្យបង់តែប្រាក់វិភាគទានបន្តិចបន្តួចមកវិញនោះ បានជួយឲ្យកូនៗគ្រួសារជនពិការនេះបានរៀនដល់វិទ្យាល័យ និងសកលវិទ្យាល័យទៀតផង ដែលពេលនេះកូនៗទាំងនោះបែកចានឆ្នាំងអស់ហើយ។
បើទោះជាយ៉ាងនេះក្ដី ជីវភាពគ្រួសារក្រីក្រនេះនៅតែប្រឈមនឹងបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរជាច្រើនទៀត ដូចជាពួកគាត់ចាស់ៗ ហើយមានជំងឺប្រចាំកាយទាំងម្ដាយទាំងកូនដែលនៅក្នុងបន្ទុក។ ជាងនេះទៅទៀតនោះ ដោយសារតែអង្គការជនពិការបានជួយដូច្នេះ អាជ្ញាធរមូលដ្ឋានបានដកប័ណ្ណសម្រាប់សម្គាល់ជនក្រីក្រពីគ្រួសារនេះបាត់ទៅទៀត ដោយចាត់ទុកថា គ្រួសារនេះលែងឋិតនៅក្នុងចំណាត់ថ្នាក់ជនក្រីក្រទៀតហើយ៖ «ហើយមើលទៅផ្ទះយើងគេថាប្រហែលជាយើងហ្នឹងគ្រាន់បើជាងអ្នកសាក្រោយៗចា៎! វាធ្លាក់គេយក (ពិន្ទុ) គេយកត្រឹម៤៥ យើងបានតែ ៤៣សំឡេង យើងបាត់ ២សំឡេង យើងអត់បានជាប់។ អ៊ីចឹងខ្ញុំអត់មានប័ណ្ណ (ក្រីក្រ) បាត់ដោយសារគេសួរថាមានទូរស័ព្ទប្រើទេ យើងថាមាន ចុះសម័យឥឡូវគេត្រូវមានអ៊ីចឹងហើយ អ៊ីចឹងយើងធ្លាក់កន្លែងហ្នឹង ហើយផ្ទះយើងមានក្ដារមានអីតយ៉ាកអ៊ីចឹងទៅយើងធ្លាក់ពីរសំឡេង»។
ប្រការនេះ ធ្វើឲ្យគ្រួសារមួយនេះត្រូវប្រឈមនឹងការចំណាយប្រាក់យ៉ាងច្រើន សម្រាប់ទៅមន្ទីរពេទ្យដែលជាបន្ទុកយ៉ាងធ្ងន់មួយទៀតទៅអនាគត៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖
ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។