លោកតា​ព្រឹទ្ធាចារ្យ ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល ទទួល​មរណភាព

ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ផ្នែក​វប្បធម៌​ខ្មែរ​ និង​ផ្នែក​តែង​និពន្ធ​គឺ​លោក ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល មាន​ឈ្មោះ​ដើម ឈន ទត បាន​​ទទួល​មរណភាព​ហើយ ក្នុង​វ័យ​ ៧២​ឆ្នាំ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១៥ ឧសភា វេលា​ម៉ោង ១១ និង ៣១​នាទី​ថ្ងៃ​ត្រង់ ដោយ​ជំងឺ​ នា​គេហដ្ឋាន​របស់​លោក​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ។

កូនស្រី​ចិញ្ចឹម​របស់​លោក គឺ​កញ្ញា ប៉ែន ស្រីម៉ៅ ដែល​នៅ​ថែទាំ​ជំងឺ​ជាមួយ​ក្រុម​គ្រួសារ បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ​លោក ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល ស្លាប់ គឺ​ដោយសារ​ជំងឺ​បេះដូង​រ៉ាំរ៉ៃ​ជា​យូរ​មក​ហើយ។ កញ្ញា​បន្ត​ថា ពេល​នេះ​ក្រុម​គ្រួសារ​​​បានតម្កល់​សាកសព​របស់​លោក នៅ​គេហដ្ឋាន​របស់​លោក ក្នុង​ភូមិ​បឹងសាឡាង សង្កាត់​ឫស្សីកែវ ខណ្ឌ​ឫស្សីកែវ ដើម្បី​ធ្វើ​បុណ្យ​តាម​ប្រពៃណី។

សាកសព​របស់​លោក នឹង​ត្រូវ​ដឹក​​ទៅ​​បញ្ចុះ​នៅ​ថ្ងៃ​ច័ន្ទ ទី១៧ ខែ​ឧសភា នា​ភូមិ​ខ្លាប្រាំ ឃុំ​កំពង់ហ្លួង ស្រុក​ពញាឮ ខេត្ត​កណ្ដាល ដែល​ជា​​កន្លែង​ដែល​លោក​បង្កើត​បណ្ណាល័យ​គ្រួសារ​សម្រាប់​សាធារណជន​។

អតីត​សិល្បករ​របាំ​ព្រះរាជទ្រព្យ និង​បច្ចុប្បន្ន​ជា​ទីប្រឹក្សា​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រ​សិល្បៈ លោក ព្រឿង ឈៀង ដែល​បាន​ចូលរួម​ពិធី​បុណ្យ​សព​របស់​ លោក ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល បាន​អំពាវនាវ​ដល់​សិល្បករ​គ្រប់​ជំនាន់​ទាំង​អស់​ចូលរួម​មរណទុក្ខ និង​លើក​ទឹកចិត្ត​ដល់​គ្រួសារ​សព។

ជាង​នេះ​ទៅ​ទៀត លោក​​ក៏​ផ្ដាំ​ផ្ញើ​ដល់​សិល្បករ​គ្រប់​រូប គួរ​យក​​គំរូរបស់​ព្រឹទ្ធាចារ្យ ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល ក៏ដូចជា​ចូល​រួម​រក្សា​មរតក​វប្បធម៌​ជាតិ​៖ «នេះ​ជា​ការ​សោកស្ដាយ​មួយ ព្រោះ​លោក​ជា​មរតក​មួយ​ដែល​មិន​អាច​កាត់​ថ្លៃ​បាន ជា​ពិសេស​ក្រោយ​សម័យ​ខ្មែរ​ក្រហម​មក គាត់​បាន​ជួយ​ធ្វើ​ឲ្យ​សិល្បៈ​ច្រើន​ទម្រង់​បាន​រស់​ឡើង​វិញ និង​មាន​ស្នាដៃ​ជា​ច្រើន ជា​អ្នក​ដឹកនាំ​រឿង​ផង ជា​អ្នក​ហ្វឹកហាត់​ស្មៀន​ផង ជា​តន្ត្រី​ករ​ផង និង​ជា​កវី​និពន្ធ​ផង នេះ​ជា​ជ្រុង​មួយ​ដ៏​មាន​តម្លៃ ដែល​ក្នុង​សម័យ​យើង​នេះ​មិន​អាច​យក​អ្នកណា​ម្នាក់​មក​ប្រៀប​ផ្ទឹម​ជាមួយ​គាត់​បាន» ។​​

លោក ពេជ្រ ទុំក្រវ៉ិល ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ថា ជា​វរៈសិល្បករ​មួយ​រូប​ដែល​មាន​ស្នាដៃ​ខាង​វប្បធម៌​សិល្បៈ និង​ធ្លាប់​ជា​ម្ចាស់​ជ័យលាភី​លើក​ទី១​របស់​កម្ពុជា ពី​ការ​តែង​និពន្ធ​ប្រចាំ​អាស៊ី​អាគ្នេយ៍ ហើយ​លោកក៏​មាន​តួនាទី​សំខាន់ៗ​ក្នុង​រដ្ឋាភិបាល និង​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រសិល្បៈ ជា​ទីប្រឹក្សា​​​រដ្ឋាភិបាល​ជាដើម៕

កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖

ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។