ពលរដ្ឋស្ទើរគ្រប់ភូមិ នៃស្រុកក្រគរ ខេត្តពោធិ៍សាត់ នាំគ្នាសម្រុកឡើងភ្នំទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ដើម្បីរកដកប្រភេទផ្សិតម្យ៉ាងដែលមានតម្លៃថ្លៃទៅលក់ឲ្យឈ្មួញដើម្បីដោះស្រាយជីវភាពគ្រួសារ។ អ្នកភូមិ និងឈ្មួញកណ្ដាលបញ្ជាក់ថា ក្នុងរយៈពេលផ្សិតដុះដ៏ខ្លីក្រោយភ្លៀងធ្លាក់មួយមេ ឬពីរមេដំបូងនៅដើមរដូវវស្សា នៃឆ្នាំនីមួយៗ គឺជាឱកាសមាសរបស់ពួកគេរកប្រាក់ បន្ថែមលើមុខរបរធ្វើស្រែចម្ការ។
ចាប់តាំងពីព្រឹកព្រលឹមរហូតដល់ថ្ងៃបាក់រសៀល ក្រុមអ្នកភូមិក្មេងចាស់ប្រុសស្រី បានវែករកផ្សិតផក់ ឬផ្សិតប៉ក់ នៅតាមកំប៉ូតស្បូវ និងកូនឈើតូចៗ ឋិតនៅក្នុងទឹកដីស្រុកក្រគរ និងស្រុកភ្នំក្រវាញ ខេត្តពោធិ៍សាត់។ ពលរដ្ឋមួយគ្រួសារដែលមានសមាជិកបីនាក់ ឬពីរនាក់ប្ដីប្រពន្ធ អាចរកផ្សិតបានចន្លោះពី ៤ ទៅ ៣០គីឡូក្រាមក្នុង១ថ្ងៃដែលស្មើនឹងប្រាក់ ១០ម៉ឺន ទៅ ៨០ម៉ឺនរៀល។
បុរសវ័យជាង ៤០ឆ្នាំម្នាក់ កំពុងដើរកាត់ព្រៃក្នុងទឹកមុខហេវហត់ ដោយមានញើសហូរកាត់ផ្ទៃមុខផងនោះ គឺលោក ម៉ៅ សើ។ លោកមានប្រសាសន៍ថា ដោយឃើញអ្នកភូមិរកប្រាក់បានច្រើនពីការដកផ្សិតលក់ លោកក៏ចូលព្រៃរកផ្សិតដែរ។ ក្នុងមួយព្រឹកលោករកផ្សិតបានចន្លោះពី ១គីឡូក្រាម ទៅមួយគីឡូកន្លះប៉ុណ្ណោះ ដោយលោកគ្មានសមាជិកគ្រួសារឡើងមកជួយរក ហើយមិនសូវប្រសព្វរកទៀត៖ «មួយថ្ងៃបាន ១គីឡូជួនកាលបាន ១គីឡូកន្លះ ពិបាករកហ្នឹង ហើយរកពេញតែព្រៃហ្នឹង ដើរបេះតាមទួល។ ឃើញគេទិញចេះតែជិះម៉ូតូមករកតាមគេទៅ។ រកបានពីរថ្ងៃហើយ»។
អ្នកភូមិភាគច្រើននាំគ្នាឡើងរកផ្សិតនៅតាមជួរភ្នំក្រវាញ និងភ្នំឱរ៉ាល់ នៅចំណុចរាំងខ្វាវ បាយក្ដាំងដំណាក់ត្រប់ និងដំណាក់មន្ត្រីជាដើម។ សកម្មភាពនេះចាប់ផ្ដើមតាំងពីថ្ងៃទី១២ ខែឧសភា ហើយគេអាចបន្តរករហូតដល់ដំណាច់ខែឧសភា ឆ្នាំ២០១៦ បើពុំមានភ្លៀងធ្លាក់ជាប់ៗគ្នា និងមេធំទេនោះ។ ទីផ្សាររបស់ផ្សិតផក់មានឈ្មួញរង់ចាំដណ្ដើមគ្នាទិញក្នុងតម្លៃ ២៥.០០០រៀលក្នុងមួយគីឡូក្រាម។
ចំណែកអ្នកភូមិនៃឃុំឈើតុំ ម្នាក់ទៀត គឺលោកស្រី គ្រីម ម៉ារី កំពុងអង្គុយរាប់លុយដែលទើបលក់ផ្សិតបាន និងនិយាយក្នុងទឹកមុខញញឹមញញែមបណ្ដើរថា រូបគាត់បានបបួលប្ដីប្រពន្ធ និងកូនពីរទៀតឡើងលើភ្នំដកផ្សិតបីថ្ងៃជាប់ៗគ្នា។
លោកស្រីថា តាំងពីព្រលឹម រហូតដល់ថ្ងៃរសៀល គ្រួសារលោកស្រីស្ទើរមិនហ៊ានឈប់សម្រាកដោយខំដើរលុកព្រៃរកផ្សិតបានជាង ១០គីឡូក្រាមដើម្បីលក់៖ «ដល់ពេលឃើញគ្រូឃើញអីមករកដែរ ព្រោះរកបាននោះ! ដល់ពេលអ៊ីចឹងទៅគ្រូសម្រាកក៏នាំកូនមកដែរ។ គាត់ (គ្រូ)មករកផ្សិតដែរគាត់ថា សុំសម្រាកពីរបីថ្ងៃ ព្រោះអីគេរកបានពេកមួយថ្ងៃខ្លះគេរកបាន ៤០ម៉ឺនរៀល ខ្លះមានគ្នាច្រើនបានពី ៥០ ទៅ ៧០ម៉ឺនអ៊ីចឹងដែរ»។
ក្រុមអ្នករកផ្សិតមួយចំនួនបានក្រោកពីដំណេកនៅម៉ោង ១២យប់ និងខ្លះនៅម៉ោង ៤ទៀបភ្លឺ តាមផ្ទះជិត ឬឆ្ងាយពីតំបន់ជួរភ្នំដែលត្រូវឡើងរកផ្សិតនោះ។ ការរួតរាស់ចេញដំណើរដោយយកគោយន្ត និងម៉ូតូធ្វើជាយានជំនិះទាំងយប់អធ្រាត្របែបនេះ គឺដោយសារពួកគាត់មានឱកាសរកច្រើន ព្រោះពេលព្រឹកមេឃត្រជាក់ ចំណែកពេលថ្ងៃក្ដៅខ្លាំង ម្យ៉ាងចង់លក់ផ្សិតបានលុយត្រឡប់មកផ្ទះវិញឲ្យបានមុនថ្ងៃលិច។
អាជីវករផ្សារបំណក់ ស្រុកក្រគរ និងជាអ្នកទទួលទិញផ្សិតផ្ទាល់ពីអ្នកភូមិនៅតំបន់ស្ទឹងព្រាល ស្រុកភ្នំក្រវាញ ម្នាក់ គឺលោកស្រី តាន់ លៀងផេង ឲ្យដឹងថា ក្នុង ១ថ្ងៃគាត់ត្រៀមដើមទុនច្រើនគួរសមដែរ ដើម្បីប្រមូលទិញផ្សិតប៉ក់ពីពលរដ្ឋទៅលក់បន្តនៅទីរួមស្រុកភ្នំក្រវាញ។ តែក្នុង១ថ្ងៃៗលោកស្រីទិញបានតែ ៣០០ ទៅ ៤០០គីឡូក្រាមប៉ុណ្ណោះ ខណៈម៉ូយធានាទិញទាំងអស់ឲ្យតែមានផ្សិត៖ «ទិញបានដោយថ្ងៃ គឺថ្ងៃណាបានបីរយគីឡូ ថ្ងៃណាបានបួនរយគីឡូ លក់នៅស្រុកភ្នំក្រវាញ ហើយអ្នកក្រវាញ យកទៅលក់នៅថៃ។ ដើមទុនក្នុងមួយថ្ងៃអស់ប្រាំបីលាន។ អត់ទៀងបង តែបើគេមានទិញតទៀត»។
ឈ្មួញដែលភាគច្រើនជាជនជាតិចាម បានបើកម៉ូតូ ឡាន និងរថយន្តកែច្នៃចុះទិញផ្ទាល់ពីពលរដ្ឋនៅតាមច្រកសំខាន់ៗ នៃជួរភ្នំក្រវាញ និងភ្នំឱរ៉ាល់។ ចំណែកនៅស្រុកក្រគរ មានទីតាំងទិញធំមួយ គឺនៅចំណុចស្ទឹងព្រាល ឋិតនៅភូមិក្បាលទាហាន ឃុំឈើតុំ ដោយមានថៅកែចាំប្រមូលទីចំនួន ៤កន្លែង។
ឈ្មួញកណ្ដាលម្នាក់ លោក គៀន គាំង បញ្ជាក់ថា លោកគ្មានប្រាក់រាប់លានមកទិញផ្សិតប្រភេទនេះទេ ប៉ុន្តែលោកបានទទួលលុយបន្តពីថៅកែនៅក្រុងប៉ោយប៉ែត ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ ដើម្បីទិញផ្សិតនាំចេញទៅប្រទេសថៃផ្ទាល់។
លោកថា ក្នុង ១ថ្ងៃលោកអាចប្រមូលទិញបានប្រហែល ១តោន ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នថ្ងៃខ្លះលោកទិញបានតែ ៨០០គីឡូក្រាមប៉ុណ្ណោះ ព្រោះមានអ្នកចាំទិញច្រើនពេក៖ «វាមិនមែនមានតែខ្ញុំមួយទេ វាមានច្រើនដែរថៅកែ។ ខ្ទង់ប្រហែលជា ១២ថៅកែហើយនៅក្នុងប្លុកខ្ញុំនេះ។ ក្នុងមួយថៅកែៗមានមនុស្សមិនចេះតិចទេ មិនក្រោមពី ១ពាន់នាក់ទេ តិចបំផុតត្រឹម ៧០០ ទៅ ៨០០ដែរ នេះនៅក្នុងប្លុកខ្ញុំមួយផង ចុះនៅប្លុកគេផ្សេងទៀត»។
ផ្សិតប៉ក់ ឬផ្សិតផក់ ដែលមានឈ្មោះជាភាសាអង់គ្លេសថា បារូមិតថើ អ៊ឺសស្ដារ (Barometer Earthstars) គឺជាប្រភេទផ្សិតម្យ៉ាងដុះដោយឯកឯងជាជួរៗនៅផ្ទាល់ដីតាមបែបធម្មជាតិ។ ផ្សិតនេះមានរាងមូលមានដោយទំហំធំបំផុតប៉ុនមេជើង ហើយផ្នែកខាងក្រៅរឹងបន្តិចស្រោបដោយសាច់ពណ៌សជ្រាយនៅផ្នែកខាងក្នុង។ ផ្សិតនេះ គេនិយមយកទៅធ្វើម្ហូបអាហារ និងនំនៅប្រទេសថៃ។
ត្បិតពុំមានឯកសារ ឬអ្នកជំនាញអះអាងច្បាស់លាស់លើប្រភេទផ្សិតនេះ ប៉ុន្តែព័ត៌មានតាមបណ្ដាញសង្គមហ្វេសប៊ុក (Facebook) និងពលរដ្ឋធ្លាប់ភ្លក់រសជាតិឲ្យដឹងថា ផ្សិតនេះមានសារប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំង។ ដោយគេជឿថា ផ្សិតប៉ក់ ឬផ្សិតផក់នេះ អាចជួយបម្រុងរាងកាយជំនួយកម្លាំងជួយឃាត់ឈាម ផ្សះស្នាមរបួស បន្ថយអាការៈហើមជាំ បន្ថយការមានរោគរមាស់ដៃជើង និងបន្ថយគ្រុនក្ដៅក្នុងខ្លួន។
យ៉ាងណាអ្នកឡើងភ្នំរកផ្សិតប្រភេទនេះមួយចំនួន មិនដែលភ្លក់រសជាតិ ឬយកវាទៅចម្អិនឲ្យកូនចៅហូបនោះទេ ដោយខ្លះលើកហេតុផលថា មិនដែលហូបខ្លាចពុល និងខ្លះទៀតថា ស្ដាយ ព្រោះវាមានតម្លៃថ្លៃ ហើយរកទម្រាំតែបានដោយផ្សងនឹងពស់ចឹក ឬសត្វមានពិសផ្សេងៗខាំមានគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិត នៅអំឡុងពេលដែលវែកកំប៉ូតព្រៃ ឬដើរលុកក្នុងព្រៃរបោះតាមជួរភ្នំ ដើម្បីស្វែងរកផ្សិតនោះ៕
[ ទស្សនាវីដេអូOpens in new window ]
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖
ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។