តំណាងបណ្ដាញអ្នកនេសាទបឹងទន្លេសាបខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ស្នើឲ្យរាជរដ្ឋាភិបាល ឬរដ្ឋបាលជលផល កែសម្រួលអនុក្រឹត្យស្ដីពីការកំណត់ទំហំឧបករណ៍នេសាទជាលក្ខណៈគ្រួសារ។ ការស្នើនេះ គឺស្របពេលដែលអ្នកជំនាញរដ្ឋបាលជលផល តំណាងសហគមន៍នេសាទ និងភាគីពាក់ព័ន្ធ ពិគ្រោះយោបល់កែលំអឡើងវិញនូវអនុក្រឹត្យស្ដីពីការគ្រប់គ្រងសហគមន៍នេសាទ។
បណ្ដាញអ្នកនេសាទបឹងទន្លេសាប ឲ្យដឹងនៅថ្ងៃទី២២ ខែសីហា ថា បច្ចុប្បន្នទិន្នផលត្រីបឹងទន្លេសាបបានថយចុះ រីឯចំនួនអ្នកនេសាទបានកើនឡើង។ បញ្ហានេះ ធ្វើឲ្យអ្នកនេសាទជាលក្ខណៈគ្រួសារ មិនអាចរកត្រីបានលក់ចិញ្ចឹមជីវិត ខណៈការកំណត់ទំហំឧបករណ៍នេសាទលក្ខណៈគ្រួសារ ចំពោះរបាំងព្រួលអនុញ្ញាតឲ្យដាក់ប្រវែង ១០ម៉ែត្រក្នុងរដូវបិទនេសាទ និង ១០០ម៉ែត្រនៅរដូវបើកនេសាទនោះ។
តំណាងបណ្ដាញអ្នកនេសាទបឹងទន្លេសាបខេត្តកំពង់ឆ្នាំង លោក ស៊ឹម សុបញ្ញា មិនពេញចិត្តចំពោះការកំណត់ទំហំឧបករណ៍នេសាទប្រភេទនេះ ដោយលោកយល់ថា វាមិនសមនឹងស្ថានភាពត្រីដែលមាននៅក្នុងទន្លេបច្ចុប្បន្ន។ លោកថា ក្រុមអ្នកនេសាទចង់ឲ្យរដ្ឋបាលជលផល អនុញ្ញាតឧបករណ៍របាំងអួនប្រវែងពី ៥០ម៉ែត្រ ទៅ ១០០ម៉ែត្រក្នុងរដូវបិទនេសាទ និងរដូវបើកនេសាទចន្លោះពី ២០០ម៉ែត្រ ទៅ ៣០០ម៉ែត្រ៖ «ច្បាប់កំណត់ឲ្យដាក់ប្រវែង ១០ម៉ែត្រ អ៊ីចឹងបើគាត់ដាក់ដល់ ២០ ឬ ៣០ម៉ែត្រ វាទុកឱកាសមួយចំនួនឆ្លៀតរកលុយដាក់ហោប៉ៅរបស់គាត់»។
លោកបញ្ជាក់ថា ក្រុមអ្នកនេសាទជាប់បឹងទន្លេសាបក្នុងស្រុកចំនួន៤ នៃខេត្តកំពង់ឆ្នាំង គឺកំពង់លែង កំពង់ត្រឡាច ជលគីរី និងស្រុកបរិបូរណ៍ ចង់ឃើញការសម្រួលលើការកំណត់ទំហំដាក់របាំងអួនក្រឡា៣ ឬបួនហ៊ុនប្រវែងលើសពី ១០ម៉ែត្រគ្រប់គ្នា។ ចំពោះការកំណត់ឧបករណ៍នេសាទជាលក្ខណៈគ្រួសារផ្សេងទៀត ពួកគាត់មិនជំទាស់ទេ ប៉ុន្តែសូមឲ្យមន្ត្រីជំនាញជលផល បង្ក្រាបបទល្មើសនេសាទឲ្យបានស្មើគ្នារវាងប្រជានេសាទ និងក្រុមជនល្មើស។
ទាក់ទងបញ្ហានេះ មន្ត្រីសម្របសម្រួលតំបន់ខាងលិចបឹងទន្លេសាប នៃអង្គការសម្ពន្ធភាពដើម្បីអភិរក្សធនធានជលផល (FACT) គឺលោក ឯក ចំរើន ថ្លែងថា រូបលោកគាំទ្រចំពោះការស្នើរបស់តំណាង និងប្រជានេសាទនេះ ប៉ុន្តែរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា បានសម្រួលអនុក្រឹត្យកំណត់ទំហំឧបករណ៍នេសាទជាលក្ខណៈគ្រួសារ ប្រសើរជាងកាលពីឆ្នាំ២០១២ ច្រើនណាស់ ដោយចាប់តាំងពីពេលនោះមក នៅរដូវបើកនេសាទប្រជានេសាទអាចដាក់មង សន្ទូច ប្រវែងប៉ុន្មានក៏បានទៅតាមលទ្ធភាពរបស់ពួកគាត់៖ «ក្រសួងនឹងចេញប្រកាសម្ដងទៀត តាមសំណើរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ដើម្បីឲ្យស្របទៅតាមស្ថានភាពជាក់ស្ដែង»។
វិទ្យុអាស៊ីសេរី មិនអាចទាក់ទងអនុរដ្ឋលេខាធិការក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ លោក ណៅ ធួក ដើម្បីសុំអត្ថាធិប្បាយជុំវិញសេចក្ដីព្រាងអនុក្រឹត្យនេះបានទេ។ ចំណែកនាយខណ្ឌរដ្ឋបាលជលផលកំពង់ឆ្នាំង លោក សោម ភិរុណ ក៏មិនអាចសុំអត្ថាធិប្បាយបានដែរ នៅថ្ងៃទី២២ ខែសីហា ដោយលោកប្រាប់ថាកំពុងជាប់រវល់។
យ៉ាងណា លោក ឯក ចំរើន បញ្ជាក់ថា សិក្ខាសាលាពិគ្រោះយោបល់ថ្នាក់ជាតិស្ដីពីការគ្រប់គ្រងសហគមន៍នេសាទ ដែលមានអ្នកចូលរួមមកពីទូទាំងប្រទេសប្រមាណ ២០០នាក់ នៅខេត្តសៀមរាប កាលពីថ្ងៃទី១៧ និងថ្ងៃទី១៨ ខែសីហា ឆ្នាំ២០១៥ បានទទួលយកមតិយោបល់ និងបញ្ហាប្រឈមរបស់ប្រជានេសាទចូលទៅក្នុងសេចក្ដីព្រាងអនុក្រឹត្យនោះហើយ។ លោកយល់ថា អនុក្រឹត្យអាចនឹងអនុម័ត ដើម្បីឲ្យអនុវត្តនៅដើមឆ្នាំ២០១៦ ខាងមុខ។
នៅជំពូកទី៧ មាត្រា៣១ នៃច្បាប់ជលផលឆ្នាំ២០០៦ ចែងថា ការធ្វើនេសាទជាលក្ខណៈគ្រួសារ អាចប្រព្រឹត្តទៅបានគ្រប់ពេលវេលានៅក្នុងកន្លែងនេសាទបម្រុង កន្លែងនេសាទគ្រួសារ និងក្នុងឡូនេសាទ នៃដែននេសាទទឹកសាបក្នុងរដូវបិទនេសាទ ឬនៅក្នុងដែននេសាទសមុទ្រ ដោយប្រើឧបករណ៍នេសាទគ្រួសារ។ ប្រភេទឧបករណ៍នេសាទជាលក្ខណៈគ្រួសារ ត្រូវកំណត់ដោយប្រកាសរបស់រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖
ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។