សេវាកម្មដឹកជញ្ជូនអ្នកដំណើរ និងទំនិញតាមយន្តហោះពីភ្នំពេញមកខេត្តរតនគិរី ឬពីខេត្តរតនគិរី ទៅភ្នំពេញ បានកាត់ផ្តាច់បន្ទាប់ពីក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ក្នុងស្រុក បានបញ្ឈប់សេវាកម្មរបស់ខ្លួនកាលពីឆ្នាំ២០០៦។
រហូតបច្ចុប្បន្ន ក្រុមអាជីវករពាណិជ្ជករសេវាករនៅក្នុងខេត្តនេះ នៅតែចាត់ទុកថា សេវាកម្មដឹកជញ្ជូនផ្លូវអាកាស មានសារប្រយោជន៍សម្រាប់អភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចរវាងទីក្រុងភ្នំពេញ និងខេត្តប៉ែកឦសានប្រទេសមួយនេះ។
ការបញ្ចប់ជើងហោះហើរផ្លូវអាកាសក្នុងខេត្តភាគឦសាន គឺនៅក្រោយការធ្លាក់យន្តហោះផលិតនៅប្រទេសសូវៀត របស់ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ក្នុងស្រុក រេស៊ីឌិន អ៊ែឡាញ (Residence Airline) ដែលធ្វើឲ្យចំនួនអ្នកធ្វើដំណើរតាមយន្តហោះធ្លាក់ចុះយ៉ាងគំហុក ដោយសារការបារម្ភពីសុវត្ថិភាពនាចុងឆ្នាំ២០០៥។
យ៉ាងនេះក្តី ក្រុមអាជីវករសេវាករជាច្រើននៅខេត្តរតនគិរី បានសម្លឹងឃើញសក្ដានុពលនៃសេវាកម្មដឹកជញ្ជូនជើងអាកាសដ៏មានសារសំខាន់ ថាបានបង្កភាពងាយស្រួល ឆាប់រហ័សបំពេញតម្រូវការអតិថិជនក្នុងវិស័យសេដ្ឋកិច្ច ពាណិជ្ជកម្ម ទេសចរណ៍ និងជាពិសេស គឺសេវាកម្មដឹកជញ្ជូនអ្នកជំងឺទៅរកសេវាសុខភាពទាន់ពេលវេលា។
អាជីវករជាម្ចាស់សាលារៀនឯកជន លោក យិន សុភាព មើលឃើញពីតម្រូវការសេវាកម្មដឹកជញ្ជូនតាមយន្តហោះនាពេលបច្ចុប្បន្នថា ជាតម្រូវការចាំបាច់មិនអាចខ្វះបាន ដើម្បីរួមចំណែកអភិវឌ្ឍវិស័យសេដ្ឋកិច្ចសង្គម គ្រាដែលខេត្តភាគឦសានមួយនេះ កំពុងរីកចម្រើនទាំងវិស័យកសិកម្ម ទេសចរណ៍ ការវិនិយោគ និងការកើតឡើងនៃចំនួនពលរដ្ឋដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ លោក យិន សុភាព ចាប់អារម្មណ៍ថា ភាពខាតបង់ពេលវេលា ប្រាក់កាស និងជាពិសេស ពាក់ព័ន្ធអាយុជីវិតអ្នករងគ្រោះថ្នាក់ ឬអ្នកជំងឺ ដែលត្រូវការសេវាកម្មដឹកជញ្ជូនឆាប់រហ័សទៅមន្ទីរពេទ្យសង្គ្រោះ គឺជាបញ្ហាសំខាន់ បើប្រៀបធៀបការធ្វើដំណើរជាលក្ខណៈគ្រួសារ ឬតាមរយៈសេវាកម្មដឹកជញ្ជូនផ្លូវគោក៖ «រាល់ថ្ងៃ មនុស្សចង់ជិះយន្តហោះវិញ គឺច្រើនណាស់ ជាពិសេស គឺក្រុមពួកអាជីវករ។ ចរន្តសេដ្ឋកិច្ចក៏ខុសពីមុនដែរ។ ឥឡូវ ចរន្តសេដ្ឋកិច្ចវាខ្ពស់នៅខេត្តរតនគិរី មានអាជីវករច្រើនឡើងចុះអ៊ីចឹង មនុស្សឡើងចុះភ្នំពេញញឹកញាប់ណាស់ អ៊ីចឹងសេដ្ឋកិច្ចដែលត្រូវដំណើរការអ្នកដំណើរ គឺច្រើន»។
អាកាសយានដ្ឋានខេត្តរតនគិរី ចាប់ផ្ដើមបើកសេវាកម្មដឹកជញ្ជូនអ្នកដំណើរចាប់ពីឆ្នាំ១៩៩៦ រហូតមកទល់នឹងឆ្នាំ២០០៦ ក្នុងនោះមានក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ចំនួនបី គឺក្រុមហ៊ុន រ៉ូយ៉ាល់ អ៊ែខែមបូត ក្រុមហ៊ុនភ្នំពេញអ៊ែវេ និងក្រុមហ៊ុន រេស៊ីឌិន អ៊ែឡាញ បានធ្វើសេវាកម្មដឹកជញ្ជូនអ្នកដំណើរក្នុងមួយសប្ដាហ៍ពី ៣ ទៅ ៤ថ្ងៃ។ យ៉ាងនេះក្តី ក្នុងរយៈពេលបើកការហោះហើររបស់ក្រុមហ៊ុនទាំងនោះ គេសង្កេតឃើញយន្តហោះដឹកជញ្ជូនអ្នកដំណើរ បានជួបគ្រោះថ្នាក់ពីរលើក ដោយសារព្រលានយន្តហោះតូចខ្លីក្រាលក្រួសក្រហម និងប្រព័ន្ធការពារសុវត្ថិភាពមិនបានប្រសើរ។ ចំណែកយន្តហោះដែលក្រុមហ៊ុនប្រើប្រាស់ ក៏ជាប្រភេទយន្តហោះចាស់ៗមិនធានាសុវត្ថិភាពហោះហើរ។
អតីតអាជីវករលក់សំបុត្រយន្តហោះនៅខេត្តរតនគិរី លោក ឡៅ ឃុនសេង ចាត់ទុកថា សេវាកម្មដឹកជញ្ជូនតាមយន្តហោះនៅចន្លោះឆ្នាំ២០០០ ដល់ឆ្នាំ២០០៦ ថាជាទីពេញនិយមរបស់អ្នកដំណើរជាតិ និងបរទេស ដោយសារតែពេលនោះការធ្វើដំណើរតាមផ្លូវគោកមិនទាន់មានផ្លូវធ្វើដំណើរល្អប្រសើរ ត្រូវចំណាយពេលច្រើនថ្ងៃ រួមទាំងប្រឈមនឹងបញ្ហាអសន្តិសុខតាមផ្លូវធ្វើដំណើរ។ លោកព្យាករថា សេវាកម្មដឹកជញ្ជូនផ្លូវអាកាសប្រកបដោយគុណភាព និងសុវត្ថិភាព នឹងទទួលបានជោគជ័យនាពេលបច្ចុប្បន្ន ប្រសិនក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ក្នុងស្រុកវិនិយោគវិស័យហោះហើរនេះឡើងវិញ៖ «ជំនាន់ហ្នឹងវាគ្រាន់ ភ្ញៀវច្រើន កៅអី ៤៨កៅអី ពេលជួនកាលសល់ពីរបីកៅអីអ៊ីចឹង ភាគច្រើនពេញ។ បើមានល្អៗប្រសើរ អ្នកមានការចាំបាច់ល្អតែម្តង»។
កាលពីឆ្នាំ២០០៩ គម្រោងស្ដារ និងជួសជុលព្រលានយន្តហោះខេត្តរតនគិរី តាមរយៈប្រាក់កម្ចីរបស់ធនាគារអភិវឌ្ឍន៍អាស៊ី (ADB) ត្រូវបានលប់ចោល។ បន្ទាប់មក គេឃើញមានគម្រោងរបស់ក្រុមហ៊ុនកាណាឌីយ៉ា (Canadia) រៀបចំសិក្សាបែងចែកដីព្រលានយន្តហោះនេះធ្វើជាផ្សារទំនើប និងផ្ទះល្វែងលក់ ជាដើម។ ក៏ប៉ុន្តែ ផ្ទុយពីផែនការនេះ លោកនាយករដ្ឋមន្ត្រី ហ៊ុន សែន បានថ្លែងជាសាធារណៈ ខណៈលោកអញ្ជើញសម្ពោធបើកឲ្យប្រើប្រាស់ផ្លូវជាតិលេខ៧៨ នៅខេត្តរតនគិរី ថាដីព្រលានយន្តហោះក្នុងខេត្តនេះ សម្រាប់បង្កើតជាសួនច្បារបម្រើពលរដ្ឋលំហែកាយ។
យ៉ាងនេះក៏ដោយ ប្រធានអាកាសយានដ្ឋានខេត្តរតនគិរី លោក គឹម ស្រ៊ុន កត់សម្គាល់ថា មន្ត្រីអាកាសចរណ៍ថ្នាក់ជាតិ កំពុងតែសិក្សាពីគម្រោងសាងសង់ព្រលានយន្តហោះក្នុងស្រុកថ្មីមួយទៀតនៅក្រៅក្រុងវិញ ដើម្បីបញ្ចៀសគ្រោះថ្នាក់ជាយថាហេតុក្នុងការហោះហើរផ្នែកសេវាដឹកជញ្ជូនផ្លូវអាកាសនេះ។ លោកបន្តថា អតីតព្រលានយន្តហោះចាស់អាចប្រើប្រាស់បានសម្រាប់យន្តហោះធុនតូចចុះចត ប៉ុន្តែអាចប្រឈមមុខទៅនឹងគ្រោះថ្នាក់ ដោយសារតំបន់ជុំវិញព្រលានត្រូវបានសាងសង់បង្គោលអង់តែនទូរស័ព្ទ ឬវិទ្យុដែលប៉ះពាល់សុវត្ថិភាពហោះហើរ ឬចុះចតរបស់យន្តហោះ៖ «តាមប្រសាសន៍សម្ដេច យើងបានសិក្សានៅលំផាត់ហើយ។ កន្លែងនេះមើលទៅមិនកើតទេ ព្រោះអង់តែនឥឡូវច្រើនណាស់ បើយើងហោះ ស្លាបហ្នឹងពេលមេឃងងឹតកន្លែងឆ្វែលកន្លែងសុវត្ថិភាពវាអស់ហើយ បិទជិតហើយ»។
កាលពីឆ្នាំ២០១៣ ក្រុមមន្ត្រីជំនាញលេខាធិការដ្ឋានអាកាសចរណ៍ស៊ីវិល និងអង្គការចៃកា (JICA) បានចុះសិក្សាអតីតព្រលានយន្តហោះបន្សល់ពីសម័យសង្គមរាស្ត្រនិយម ឋិតក្នុងស្រុកលំផាត់ ដើម្បីសាងសង់ព្រលានយន្តហោះខ្នាតតូច សម្រាប់សេវាកម្មដឹកជញ្ជូនផ្លូវអាកាសក្នុងស្រុក។ ថវិកាសម្រាប់ទុកវិនិយោគព្រលានយន្តហោះនេះប្រមាណ ២០លានដុល្លារអាមេរិក។
ប្រធាននាយកដ្ឋានផែនការ និងយុទ្ធសាស្ត្រ នៃរដ្ឋលេខាធិការដ្ឋានអាកាសចរណ៍ស៊ីវិល លោក មឿង សាធីយ៉ា ទទួលស្គាល់ថា ការដឹកជញ្ជូនផ្លូវអាកាស គឺជាសក្ដានុពលសំខាន់សម្រាប់ការតភ្ជាប់តំបន់សេដ្ឋកិច្ចក្រុងភ្នំពេញ និងប៉ូលសេដ្ឋកិច្ចតំបន់ឦសាន។ លោកថា គម្រោងសាងសង់ព្រលានយន្តហោះនៅខេត្តរតនគិរី គឺជាផែនការយុទ្ធសាស្ត្រថ្នាក់ជាតិ ប៉ុន្តែរហូតបច្ចុប្បន្ន មិនទាន់មានអ្នកវិនិយោគចាប់អារម្មណ៍លើសេវាកម្មនេះនៅឡើយ៖ «ខាងអាកាសចរណ៍ស៊ីវិល គឺដឹងច្បាស់ពីតម្រូវការនៃការហោះហើរទៅភូមិភាគឦសានហ្នឹង ជាតំបន់អេកូទេសចរណ៍បរិស្ថាន ជាប៉ូលសេដ្ឋកិច្ចទី៤របស់រាជរដ្ឋាភិបាលដែរ ហើយខាងយើងនឹងខិតខំស្វះស្វែងរកដៃគូអភិវឌ្ឍន៍។ យើងមិនអាចសាងសង់ព្រលានយន្តហោះក្នុងពេលដ៏ឆាប់បានទេ ប៉ុន្តែក្នុងផែនការ យើងមានការអភិវឌ្ឍព្រលានក្នុងស្រុកតំបន់ឦសាន ដើម្បីស្របទៅតាមការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ចរបស់កម្ពុជា យើង និងតម្រូវការសេវាកម្មហោះហើររបស់ភ្ញៀវដែលគាត់ចង់បាន»។
អតីតព្រលានយន្តហោះខេត្តរតនគិរី មានទំហំជាង ៤៥ហិកតារ ឋិតក្នុងក្រុងបានលុង បានក្លាយជាចម្ការដំឡូង ជាទីលានហាត់កីឡា និងជាវាលស្មៅសម្រាប់សត្វពាហនៈនាពេលបច្ចុប្បន្ន។ យ៉ាងនេះក៏ដោយ មន្ត្រីអាជ្ញាធរអាកាសចរណ៍ស៊ីវិលដដែល អះអាងថា ដីព្រលានយន្តហោះខេត្តរតនគិរី ឋិតក្នុងបញ្ជីសារពើភ័ណ្ឌរបស់រដ្ឋមិនទាន់ចាត់ចែង ឬផ្ទេរទៅធ្វើអ្វីផ្សេងនៅឡើយ៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖
ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។