ស្ត្រីលក់នំម្នាក់ដែលកំពុងតស៊ូរស់នៅជាមួយប្ដីពិការ រួមនឹងកូនចៅដោយភាពទីទាល់ក្រ នៅខ្ទមចាស់ជរាស្ទើរតែរលំ ក្នុងសង្កាត់សំបួរមាស ក្នុងក្រុងកំពង់ចាម។
លក់នំដោយមិនមានដើមទុនគ្រប់គ្រាន់ ណាខ្វះថ្នាំសង្កូវសម្រាប់ប្ដីឈឺ ណាកូនៗសុទ្ធតែឃ្លាតឆ្ងាយពីខ្លួន រីឯជម្រកស្ទើរតែមិនហ៊ានចូលរស់នៅផង ព្រោះខ្លាចរលំ។ រីឯអាជ្ញាធរក៏បានជួយទំនុកបម្រុងខ្លះដែរ និងថែមមានគម្រោងស្នើសុំដីធ្លីជូនពួកគាត់ ប៉ុន្តែរឿងចំពោះមុខ គឺរឿងផ្ទះសម្បែងដែលអាជ្ញាធរពិបាកដោះស្រាយ។
សម្បុរសណ្ដែកបាយ ស្លៀកពាក់ខោអាវឈុតផ្កាពណ៌ខៀវ គឺជាសម្លៀកបំពាក់ដែលអ្នកជិតខាងឱ្យគ្រាន់ស្លៀកលក់នំ និងគ្រាន់បានស្អាតបាតនឹងគេ។
អង្គុយជិតស្វាមីពិការមួយចំហៀងខ្លួនផងនោះ លោកស្រី ព្រំ សន អាយុ ៦០ឆ្នាំទៅហើយ ដែលរស់នៅខាងក្រោយសង្កាត់សំបួរមាស ក្រុងកំពង់ចាម បាននិយាយរៀបរាប់ពីជីវិតជាអ្នកលក់នំ និងពីការលំបាកក្នុងគ្រួសាររបស់លោកស្រីទាំងអួលដើមក។ លោកស្រីឱ្យដឹងថា តាំងពីប្ដីរបស់គាត់មានជំងឺលើសឈាមស្លាប់មួយចំហៀងខ្លួនជិត ៥ឆ្នាំមកនោះ គ្រួសាររបស់គាត់កាន់តែជួបការលំបាកក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ដីធ្លីផ្ទះសម្បែងត្រូវលក់អស់ ដើម្បីយកលុយមកមើលប្ដី។ ចំណែកឯកូនៗវិញ គឺត្រូវទៅរស់នៅស៊ីឈ្នួលគេនៅខេត្តផ្សេងៗ ដោយមិនសូវបានមកជួបឪពុកម្ដាយនោះទេ។ បន្ទាប់ពីលក់ដី និងផ្ទះអស់ទៅ លោកស្រីបានមកសុំដីរបស់អ្នកភូមិសង្កាត់សំបួរមាស ដើម្បីសង់កូនផ្ទះទាមផ្ទាល់ដី សម្រាប់ស្នាក់នៅបណ្ដោះអាសន្ន។ ហើយឥឡូវនេះ ផ្ទះនោះទ្រេតស្ទើរតែរលំទៅហើយ។
លោកស្រីបន្តថា ក្រោយពីប្ដីឈឺមក បន្ទុកក្នុងគ្រួសារ គឺធ្លាក់មកលើលោកស្រីទាំងស្រុង។ លោកស្រីបានចាប់យកមុខរបរវេចនំលក់ រួមមាននំអន្សមចេក នំល្ពៅ នំត្រឡាច នំគម នំបត់ នំចេកបុក ជាដើម។ ប៉ុន្តែ ការធ្វើនំទាំងនោះ ភាគច្រើន គឺមានប្រជាពលរដ្ឋដែលរស់នៅក្នុងក្រុងកំពង់ចាម តម្រូវឱ្យលោកស្រីធ្វើ ហើយលោកស្រីត្រូវទៅយកប្រាក់ពីអ្នកដែលឱ្យធ្វើទាំងនោះមុន ដើម្បីយកមកទិញសម្ភារៈ និងគ្រឿងផ្សំទៅតាមនំដែលគេឱ្យធ្វើ ពីព្រោះលោកស្រីមិនមានប្រាក់សម្រាប់ធ្វើជាដើមទុននោះទេ។
លោស្រី ព្រំ សន៖ «លក់ហ្នឹងពេលណានេះ ខ្ញុំធ្វើអ៊ីចឹងទៅបានយកទៅលក់បានទៅ។ ពេលណាយប់ម៉ោងប្រាំបី យប់ក៏ខ្ញុំទៅលក់ដែរ មកវិញដែរ។ ៨យប់ខ្ញុំតស៊ូប្រឹង រួចទៅបងគាត់ឃើញគាត់ហៅថា យាយ ហើយម៉ោងប្រាំបីយប់ហើយមិនទាន់ឈប់ទៅលក់ទៀត។ គាត់ហៅទៅយកអង្ករ ២០គីឡូ គាត់ថាយាយឯងយកអង្ករ ២០គីឡូទៅគ្រាន់ដាំបាយឱ្យតា។ គាត់ថាអ៊ីចឹង។ ខ្ញុំទៅយកទៅ។ បានអង្ករ ២០គីឡូហ្នឹងមកគ្រាន់ទិញហូបតែម្ហូបទៅ»។
លោកស្រីបន្ថែមថា ភាគច្រើននៃប្រាក់ដែលចំណេញពីលក់នំ គឺអាចបានពី ១៥.០០០រៀល ទៅ ២ម៉ឺនរៀលក្នុងពេលធ្វើម្តងៗ ហើយត្រូវយកមកបែងចែកសព្វគ្រប់បែបយ៉ាងនៅក្នុងគ្រួសារ ពិសេស គឺត្រូវយកមកទិញអង្ករសម្រាប់ហូបប្រចាំថ្ងៃ និងទិញថ្នាំសង្កូវសម្រាប់ប្ដីដែលមានជំងឺស្លាប់មួយចំហៀងខ្លួន នៅសម្រាកក្នុងផ្ទះផងនោះ។ លោកស្រី ព្រំ សន ឱ្យដឹងទៀតថា ក្រៅពីការចំណាយផ្សេងៗក្នុងគ្រួសារ ក៏នៅមានរឿងធំមួយទៀតដែលមិនទាន់អាចដោះស្រាយបាននោះ គឺបំណុលដែលគ្រួសារលោកស្រីជំពាក់គេកាលពីពេលប្ដីឈឺប្រមាណជាង ២លានរៀល។ ដោយសារស្ថានភាពគ្រួសារមានការលំបាក និងជំពាក់គេផង ប្រសិនខានលក់មួយថ្ងៃនោះ ពិតជាដាច់បាយមិនខាន ទើបពេលខ្លះលោកស្រីខំប្រឹងធ្វើនំលក់ បើទោះបីជាខ្លួនឈឺក៏ដោយ៖ «ចា៎! ដាច់ហើយតាអត់លក់ដាច់ហើយ ទោះបីជាឈឺក៏ខ្ញុំខំប្រឹងទៅដែរ ទោះបីជាឈឺក៏ខំប្រឹងទៅដែរ បើអត់ទៅអត់មានអីហូប តា ពិសេសតាហ្នឹងថ្នាំប្រចាំ ប្រសិនបើអត់ថ្នាំប្រចាំ បើមិនប្រចាំខ្លាចគាត់រើឡើងវិញយ៉ាប់»។
ផ្ទះសម្បែងជញ្ជាំងធ្លុះធ្លាយផ្អៀង ដកតែជន្ទល់ គឺត្រូវរលំតែម្តង។ ពេលភ្លៀងម្តងៗ សម្ភារៈនៅក្នុងផ្ទះនឹងត្រូវអណ្ដែត ចំណែកឯមនុស្ស គឺត្រូវនាំគ្នាអង្គុយដោយមិនបានសម្រាកនោះឡើយ។ លោកស្រីបញ្ជាក់បញ្ហាចំពោះមុខ គឺរឿងដីធ្លី។ ប្រសិនបើមានលុយនោះ លោកស្រីចង់កសាងជម្រកឱ្យបានប្រសើរបន្តិច។
ប្រជាពលរដ្ឋម្នាក់រស់នៅភូមិព្រែកដើមច័ន្ទ សង្កាត់សំបួរមាស លោកស្រី ស្រាន់ ដែលបានដឹងពីការលំបាករបស់គ្រួសារលោកស្រី ព្រំ សន ឱ្យដឹងថា គ្រួសារមួយនេះពិតជាមានការខ្វះខាតជីវភាពក្នុងគ្រួសារជាងគេនៅក្នុងភូមិ។ លោកស្រីបន្តថា នៅពេលលោកស្រី ព្រំ សន មិនបានលក់នំមួយថ្ងៃនោះ ភាពខ្វះខាតនឹងកើនឡើងភ្លាមក្នុងគ្រួសារគាត់ ហើយពេលខ្លះក៏មានអ្នកជិតខាងបានផ្តល់ជាអង្ករ ឬថវិកាខ្លះដល់លោកស្រី៖ «ចា៎! ជួយខ្វះខាតទៅចេះតែឱ្យគាត់ខ្ចីទៅ។ ចា៎! ជួយគាត់មានឱ្យក៏ឱ្យវិញទៅ បើគ្មានក៏អត់ទៅ។ ចេះតែអាណិតគាត់ ឃើញគាត់អត់ផ្ទះហ្នឹងច្រានអាលំទៅហើយ ហើយប្ដីហ្នឹងពិការ ហើយរកតែម្នាក់ឯង ជួនកាលទៅគាត់ឈឺទៅមកអើតឈ្ងោកគាត់ទាំងអស់គ្នាទៅ គាត់ឈឺគាត់រកអីមិនបានទេ ដេកផ្ទះទាំងអស់គ្នា។ ចា៎! ជួយឱ្យខ្ញុំឧស្សាហ៍ឱ្យពេលណាអត់ទៅដើរទ្រោមៗទៅរកទៅឱ្យមក វេទនាណាស់! ផ្ទះទឹកលិចទឹកអីខែភ្លៀងលិចតែម្តង»។
លោកស្រីបញ្ជាក់ថា គ្រួសារលោកស្រី ព្រំ សន គឺជាគ្រួសារស្លូតបូត និងតែងតែទទួលអាណិតពីប្រជាពលរដ្ឋនៅក្នុងភូមិទៀតផង។
ចៅសង្កាត់សំបួរមាស លោក យ៉េន ថុល មានប្រសាសន៍ថា លោកបានដឹងពីស្ថានភាពដ៏លំបាករបស់គ្រួសារ លោកស្រី ព្រំ សន ហើយកន្លងមកអាជ្ញាធរក៏បានជួយឧបត្ថម្ភជាសម្ភារៈដល់គ្រួសារលោកស្រីទៅតាមលទ្ធភាពដែលសង្កាត់មាន៖ «រាល់ថ្ងៃមិនមែនអាជ្ញាធរយើងមិនមើលទេ មានស្អីៗចេះតែផ្តល់ឱ្យគាត់រហូតអ៊ីចឹងណា។ ប៉ុន្តែ គ្រាន់តែធំដុំអីក៏យើងមិនមានលទ្ធភាព ក៏យើងទៅមិនរួចដែរ ដូចជា ជួយដល់ផ្ទះដល់អីយើងអត់មានលទ្ធភាពទេ ទាល់តែអង្គការណាគេមកទៅយើងក៏ទាក់ទងគេជួយគាត់ដែរណា៎»។
លោកបន្ថែមថា នៅក្នុងសង្កាត់សំបួរមាស គឺមានប្រជាពលរដ្ឋ ៨គ្រួសារ ដែលមិនមានដីធ្លីផ្ទាល់ខ្លួនសម្រាប់រស់នៅ ក៏ប៉ុន្តែមានតែគ្រួសារលោកស្រី ព្រំ សន ទេដែលមានស្ថានភាពលំបាកជាងគេ ពីព្រោះមិនមានកូននៅជិត និងម្យ៉ាងប្ដីពិការផងនោះ។ លោកបន្តថា អាជ្ញាធរក៏បានរៀបចំឯកសារដាក់ជូនទៅអាជ្ញាធរខេត្ត ដើម្បីធ្វើការស្នើសុំដីធ្លីនៅក្នុងខេត្តនាពេលខាងមុខ ប៉ុន្តែលទ្ធផលយ៉ាងណានោះ គឺមិនទាន់ដឹងនោះទេ។
ដោយមើលឃើញពីស្ថានភាពដ៏លំបាករបស់គ្រួសារ លោកស្រី ព្រំ សន មានប្រជាពលរដ្ឋខ្លះក៏បានរៃអង្គាសប្រាក់គ្នាបានមួយចំនួន ដើម្បីជួយគ្រួសារលោកស្រី ពិសេសគិតគូររឿងផ្ទះសម្បែង ប៉ុន្តែប្រាក់ទាំងនោះមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់អាចធ្វើកូនផ្ទះមួយសមល្មមបាននៅឡើយ៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖
ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។