ខេត្តសៀមរាប បច្ចុប្បន្ន តម្រូវការឥដ្ឋយកទៅប្រើប្រាស់លើការសាងសង់លំនៅឋាន និងអគារបម្រើសេវាកម្មទេសចរណ៍នានា កំពុងតែកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ ក៏ប៉ុន្តែចំពោះប្រជាពលរដ្ឋនៅភូមិថ្មី ឃុំកៀនសង្កែ នៃស្រុកសូទ្រនិគម ជាអ្នកផលិតឥដ្ឋទាំងនោះវិញ បែរជាមានបញ្ហាតម្លៃឥដ្ឋចុះថោក ថែមទាំងជំពាក់បំណុលធនាគារ ឬមីក្រូហិរញ្ញវត្ថុវ័ណ្ឌកទៅវិញ។
ប្រភពពីអ្នកភូមិថ្មី ឃុំកៀនសង្កែ នៃស្រុកសូទ្រនិគម ប្រហែល ៤០គីឡូម៉ែត្រភាគខាងកើតពីទីក្រុងសៀមរាប ឱ្យដឹងថា ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងភូមិនោះបានធ្វើចំណាកស្រុកដើម្បីស្វែងរកការងារធ្វើ ឯប្រទេសថៃ ជាបន្តបន្ទាប់ ដោយសារតែមុខរបរផលិតឥដ្ឋរបស់ពួកគេមិនអាចរកកម្រៃបានសមរម្យ។
ស្ត្រីវ័យកណ្ដាលម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកផលិតឥដ្ឋជាច្រើននាក់ទៀត នៅក្នុងភូមិថ្មី គឺអ្នកស្រី ឌឿន អ៊ាត។ អ្នកស្រីមានប្រសាសន៍ថា គ្រួសាររបស់អ្នកស្រីក៏ដូចជាគ្រួសារជាច្រើនទៀត កំពុងពិបាកខាងជីវភាពដោយសារតែតម្លៃឥដ្ឋដែលផលិតបានជារៀងរាល់ថ្ងៃចុះថោកខ្លាំង។
ស្ត្រីដដែលបញ្ជាក់ថា អ្នកភូមិជាច្រើនកំពុងជំពាក់បំណុលធនាគារ ឬក៏មីក្រូហិរញ្ញវត្ថុ ដោយសារតែខ្ចីលុយគេមកផលិតឥដ្ឋ ប៉ុន្តែឈ្មួញកណ្ដាលហ៊ានទិញឥដ្ឋក្នុងតម្លៃថោក សូម្បីតែយកមកហូបចុកក៏មិនគ្រប់គ្រាន់ផង៖ «កាលពីមុនខែចេត្រ លក់ឥដ្ឋ ១ដុំ បាន ១០០ ឬក៏ ៩០រៀលដែរ ឥឡូវបានតែ ១ដុំ ៧០រៀលទេ។ ធ្វើយ៉ាងណាបានចំណេញបើទៅទិញដីគេ ១ឡានថ្លៃ ២ម៉ឺនរៀលទៅហើយ»។
ស្ត្រីចំណាស់អាយុ ៦៣ឆ្នាំ អ្នកស្រី ឃួន ហូរ មានប្រសាសន៍ថា ដោយសារឥដ្ឋលក់បានថោកពេកនេះ ធ្វើឱ្យប្រជាពលរដ្ឋខ្លះបោះបង់ចោលមុខរបរ ហើយចាកចេញចោលផ្ទះទៅរកការងារធ្វើឯប្រទេសថៃ៖ «ខ្ញុំចង់បានថាតម្លៃឥដ្ឋនោះ បានអីឱ្យឡើងខ្ពស់ត្រឹម ១ដុំ ១០០រៀល ឱ្យមានទីផ្សារធូរធារទៅខ្ញុំក៏អាចរស់បានស្រួលបន្តិច»។
ក្រុមអ្នកភូមិថ្មីអំពាវនាវឱ្យអាជ្ញាធរខេត្តសៀមរាប និងមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាល ជួយមានវិធានការយ៉ាងណាឱ្យតម្លៃឥដ្ឋឡើងខ្ពស់ជាងពេលបច្ចុប្បន្ន ដើម្បីជួយទប់ស្កាត់ប្រជាពលរដ្ឋកុំឱ្យចំណាកស្រុកចេញទៅក្រៅប្រទេសទៀត។
ពេលបច្ចុប្បន្នទីផ្សារឥដ្ឋរបស់អ្នកភូមិថ្មី គឺមានតែក្រុមឈ្មួញកណ្ដាលប៉ុណ្ណោះ ដែលទៅទិញឱ្យតម្លៃថោក ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេដឹកមកលក់បន្តឱ្យការដ្ឋានសំណង់ក្នុងទីក្រុងវិញ គឺឥដ្ឋ ១ដុំ បានថ្លៃរហូតដល់ ២០០រៀល។
មេឃុំកៀនសង្កែ លោក ហុង លី មានប្រសាសន៍ថា បច្ចុប្បន្នប្រជាពលរដ្ឋភូមិថ្មី ដែលប្រកបមុខរបរធ្វើឥដ្ឋលក់គឺមានប្រហែល ៤០គ្រួសារ។ លោកមេឃុំបញ្ជាក់ថា លោកមិនមានមធ្យោបាយជួយឱ្យជីវភាពអ្នកផលិតឥដ្ឋទាំងនោះបានប្រសើរទេ ពីព្រោះតែឥដ្ឋដែលពួកគេធ្វើលក់ គឺធ្វើដោយដៃតាមបែបគ្រួសារតូចតាច។ អាជ្ញាធរឃុំក៏ធ្លាប់ជួលអ្នកជំនាញទៅបង្រៀនធ្វើឥដ្ឋតាមបែបបច្ចេកទេសទំនើបដែរ ប៉ុន្តែអ្នកភូមិមិនមានលទ្ធភាពទិញម៉ាស៊ីនស្វ័យប្រវត្តិមកប្រើប្រាស់ ដោយដុតហ្គាស៍ឱ្យឆ្អិនល្អ និងផលិតបានលឿនដូចរោងសិប្បកម្មឡឥដ្ឋធំបានឡើយ៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖
ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។