សង្គម​ស៊ីវិល​បង្កើន​ការ​អភិវឌ្ឍ​ផ្នែក​សិល្បៈ​ជួយ​ឲ្យ​យុវជន​មាន​ការងារ

ក្រុម​អ្នក​ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​ដល់​សហគមន៍ បាន​យល់​ថា សិល្បៈ​ដែល​គេ​សម្ដែង មិន​មែន​សម្រាប់​តែ​ឱ្យ​អ្នក​ទស្សនា​បាន​មើល​កម្សាន្ត​សប្បាយ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ក៏ប៉ុន្តែ តាម​រយៈ​សិល្បៈ ក៏​អាច​ជួយ​ដល់​ផ្នែក​អប់រំ​ឱ្យ​អ្នក​ទស្សនា​បាន​យល់​ដឹង​អំពី​ការ​រស់នៅ ព្រម​ទាំង​អាច​បង្កើត​ការងារ​ឱ្យ​មនុស្ស​ធ្វើ​ផង​ដែរ។

0:00 / 0:00

សមាគម​សិល្បៈ​មួយ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា "ហ្វា​ពន្លឺ​សិល្បៈ" កំពុង​ព្យាយាម​ជួយ​ដល់​យុវជន និង​កុមារ ដែល​ងាយ​រងគ្រោះ​ជាច្រើន​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា តាម​រយៈ​សិល្បៈ​នេះ។

តើ​ការ​ជួយ​ដោយ​មធ្យោបាយ​សិល្បៈ​នោះ បាន​លទ្ធផល​បែប​ណា​ខ្លះ?

សមាគម ហ្វា​ពន្លឺ​សិល្បៈ ដែល​មាន​ដើម​កំណើត​ចេញ​ពី​ខេត្ត​បាត់ដំបង កំពុង​ដឹកនាំ​ក្រុម​អ្នក​សិល្បៈ​វ័យ​ក្មេង​ជាច្រើន មក​សម្ដែង​ល្ខោន​សៀក​នៅ​ក្នុង​ទី​រួម​ខេត្ត​សៀមរាប ដែល​ជា​តំបន់​ទេសចរណ៍​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ក្នុង​រយៈពេល​ប្រហែល ៤​ខែ​មក​ហើយ។

អ្នក​គ្រប់គ្រង​របស់​សមាគម​សិល្បៈ​នោះ បាន​ឱ្យ​ដឹង​ថា ការ​សម្ដែង​ល្ខោន​សៀក​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​សៀមរាប គឺ​ក្នុង​បំណង​ផ្សព្វផ្សាយ​ឱ្យ​អ្នក​ទេសចរ​ជាតិ និង​អន្តរជាតិ បាន​យល់​ដឹង​អំពី​សមត្ថភាព​នៃ​ល្ខោន​សៀក​កម្ពុជា និង​ម្យ៉ាង​ទៀត ដើម្បី​រក​ចំណូល​ទៅ​ជួយ​ផ្នែក​អប់រំ​សម្រាប់​កុមារ​ងាយ​រងគ្រោះ និង​ស្ថានភាព​ក្រីក្រ។

សហ​នាយក​របស់​សមាគម ហ្វា​ពន្លឺ​សិល្បៈ គឺ​លោក ហួត តារា។ លោក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ក្រុម​យុវជន​នៃ​សមាគម ហ្វា​ពន្លឺ​សិល្បៈ របស់​លោក​បាន​មក​សម្ដែង​ល្ខោន​សៀក​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​សៀមរាប ចាប់​តាំង​ពី​អំឡុង​ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ​២០១៣ មក​ម្ល៉េះ។ លោក ហួត តារា បាន​បញ្ជាក់​ថា សមាគម​កំពុង​ប្រឹងប្រែង​ក្នុង​ការ​អប់រំ បង្ហាត់​បង្រៀន​ជំនាញ​ដល់​កុមារ និង​យុវវ័យ​ទាំងអស់ ដោយ​មិន​មាន​រើសអើង ដើម្បី​ឱ្យ​ពួក​គេ​មាន​ជំនាញ និង​ការងារ​ធ្វើ​សម្រាប់​អនាគត។

លោក ហួត តារា៖ «កម្មវិធី​នៅ​សៀមរាប នេះ គឺ​ដើម្បី​សម្ដែង​ជូន​ភ្ញៀវ​ទេសចរ​ក្នុង​ប្រទេស និង​ក្រៅ​ប្រទេស អំពី​សមត្ថភាព​នៃ​សិល្បៈ​ល្ខោន​សៀក​កម្ពុជា។ ចំណុច​ទី២ គឺ​ដើម្បី​រក​ចំណូល​ជូន​សិល្បករ ឱ្យ​គាត់​មាន​ចំណូល​សមរម្យ ដើម្បី​បន្ត​អាជីព​ជា​សិល្បករ​របស់​គាត់​បាន ហើយ​គោល​បំណង​ទី៣ ដើម្បី​ឱ្យ​យើង​អាច​ជួយ​ទៅ​សមាគម ហ្វា​ពន្លឺ​សិល្បៈ វិញ ដើម្បី​បន្ត​សកម្មភាព​អប់រំ​សិល្បៈ និង​សង្គម និង​ពង្រីក​សកម្មភាព​ហ្នឹង​កាន់​តែ​ច្រើន ដើម្បី​ជួយ​ដល់​ក្មេងៗ​ដែល​ងាយ​រងគ្រោះ និង​មក​ពី​ស្ថានភាព​ពិបាក​ហ្នឹង​ឱ្យ​បាន​កាន់​តែ​ច្រើន​ជាង​មុន​ទៅ​ទៀត»

ការ​សម្ដែង​ល្ខោន​សៀក​នៅ​ខេត្ត​សៀមរាប បាន​ធ្វើ​ឡើង​រាល់​ពេល​រាត្រី ដោយ​មាន​អ្នក​ទេសចរ​បរទេស​ចម្រុះ​ជាតិ​សាសន៍​មួយ​ចំនួន នាំគ្នា​ទិញ​សំបុត្រ​ចូល​ទស្សនា។

សំបុត្រ​ដែល​គេ​លក់​សម្រាប់​អ្នក​ចូល​ទស្សនា​ការ​សម្ដែង​នោះ គឺ​មនុស្ស​ពេញ​វ័យ​ជនជាតិ​បរទេស​ម្នាក់ ១៥​ដុល្លារ និង ៨​ដុល្លារ​សម្រាប់​ក្មេង។ ចំណែក​ជនជាតិ​ខ្មែរ​វិញ គឺ​សំបុត្រ​មួយ​ថ្លៃ ៤​ដុល្លារ សម្រាប់​មនុស្ស​ធំ និង ២​ដុល្លារ​សម្រាប់​ក្មេង។

សិល្បករ​ភាគ​ច្រើន​ដែល​ជា​អ្នក​សម្ដែង​ល្ខោន​សៀក​នោះ គឺ​មាន​ប្រវត្តិ​ចេញ​មក​ពី​ស្ថានភាព​គ្រួសារ​លំបាក និង​រស់នៅ​តាម​សហគមន៍​ជនបទ ដែល​ធ្លាប់​តែ​អស់​សង្ឃឹម​ក្នុង​ជីវិត។

តួ​កំប្លែង​របស់​ល្ខោន​សៀក​នោះ​មួយ​រូប គឺ​យុវជន នុត សំណាង បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់​រស់នៅ​ភូមិ​វត្តរំដួល ឃុំ​រំដួល ស្រុក​បាត់ដំបង។ កាល​ពី​វ័យ​កុមារ គ្រួសារ​របស់​គាត់​មិន​ធូរធារ​ទេ។ គាត់​បាន​ចូល​រៀន​នៅ​ក្នុង​អង្គការ​មួយ ក៏ប៉ុន្តែ​ដោយសារ​តែ​គាត់​មិន​សូវ​ចេះ​ចាំ​ចំពោះ​ការ​រៀន​អក្សរ​ពី​ដំបូង គាត់​ក៏​ចាប់​ផ្ដើម​ទៅ​រៀន​គូរ​គំនូរ និង​បន្ទាប់​មក​គាត់​ក៏​ចាប់​ផ្ដើម​រៀន​លេង​ល្ខោន​សម្ដែង រឿង​អប់រំ ហើយ​ចាប់​ពី​អំឡុង​ឆ្នាំ​២០០៧ គឺ​លោក​បាន​ចាប់​ផ្ដើម​ហាត់​សម្ដែង​ល្ខោន​សៀក។

នុត សំ ណាង បាន​បញ្ជាក់​ថា ចាប់​តាំង​ពី​គាត់​ចេះ​សម្ដែង​ល្ខោន​សៀក គឺ​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ជីវិត​របស់​លោក​ដែល​ចេះ​អក្សរ​តិចតួច មាន​សង្ឃឹម និង​មាន​ឱកាស​បាន​យល់​ដឹង​អំពី​ពិភពលោក​ជាច្រើន​ទៀត តាម​រយៈ​ការ​ចេញ​ទៅ​សម្ដែង​សិល្បៈ៖ «ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ​រក​តែ​ពូ​ខ្ញុំ​ម្នាក់ ហើយ​ម៉ាក់​ខ្ញុំ​គាត់​មើល​មាន់ មើល​ទា​អីចឹង​ទៅ ហើយ​ប្អូន​ខ្ញុំ​មាន​ម្នាក់​ទៀត​ប្អូន​ប្រុស គាត់​ទៅ​រៀន ហើយ​អត់​មាន​អ្នក​ណា​រក​ស៊ី​ទៀត​ទេ។ អីចឹង ខ្ញុំ​នៅ​ខាង​ក្រៅ ខ្ញុំ​ខំ​រក​លុយ​តាម​រយៈ​គូរ​គំនូរ លេង​សៀក​ហ្នឹង នៅ​ពេល​ដែល​បាន​ថវិកា ខ្ញុំ​យក​ទៅ​ផ្ទះ​ខ្លះៗ។ ខ្ញុំ​ឃើញ​ក្នុង​ពិភព​សិល្បៈ ដូច​ជា​គំនូរ​អី​ហ្នឹង វា​ប្លែក វា​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​សប្បាយ​រីករាយ។ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត ដូច​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​បរទេស​អីចឹង ដោយសារ​តែ​សិល្បៈ​ហ្នឹង​ដែរ បាន​ខ្ញុំ​អាច​ទៅ​ស្គាល់​ពិភព​ខាង​ក្រៅ»

ចំណែក​កញ្ញា នូវ ស្រីលាភ អាយុ ២៧​ឆ្នាំ គឺ​ជា​អ្នក​ដែល​មាន​ជំនាញ និង​បទ​ពិសោធន៍​សម្ដែង​ល្ខោន​សៀក​ម្នាក់​ទៀត។ នាង​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា នាង​បាន​ហាត់​សម្ដែង​សិល្បៈ​តាំង​តែ​ពី​នាង​មាន​អាយុ ១១​ឆ្នាំ​មក​ម្ល៉េះ។ ស្រីលាភ បញ្ជាក់​ថា កាល​ពី​នៅ​កុមារ គ្រួសារ​របស់​នាង​គ្រាន់​តែ​ជា​អ្នក​ប្រកប​របរ​លក់​នំ​បន្តិចបន្តួច​ចិញ្ចឹម​ជីវិត ក៏ប៉ុន្តែ ដោយសារ​តែ​ស្រឡាញ់​សិល្បៈ នាង​សុខ​ចិត្ត​លះបង់​ពេល​វេលា​ជាច្រើន​ជាមួយ​សិល្បៈ។ ស្រីលាភ បញ្ជាក់​ថា រហូត​ដល់​បច្ចុប្បន្ន​នេះ ការ​តស៊ូ​ជាមួយ​សិល្បៈ អាច​ជួយ​រូប​នាង ក្រុម​គ្រួសារ សហគមន៍​នៅ​តាម​បណ្ដា​ខេត្ត យុវវ័យ និង​កុមារ​ងាយ​រងគ្រោះ​ជាច្រើន​ទៀត៖ «យើង​ចែក​រំលែក​បទ​ពិសោធន៍​ពី​សិល្បៈ អំពី​បញ្ហា​សង្គម។ ខ្ញុំ​បង្រៀន​ច្រើន​សិស្ស​ណាស់ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​ជាមួយ​នឹង​សិស្ស​នៅ​សមាគម ហ្វា ផង ហើយ​ធ្វើ​ការ​តាម​ខេត្ត​ជាមួយ​ក្មេងៗ​ពិការ ជាមួយ​នឹង​ជន​រងគ្រោះ​ដែល​ផ្ដាច់​គ្រឿងញៀន ជាមួយ​អ្នក​មាន​ផ្ទុក​មេរោគ​អេដស៍។ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​ជាមួយ​អ្នក​រោងចក្រ និយាយ​ទៅ​ធ្វើ​ច្រើន​ណាស់​តាម​រយៈ​សិល្បៈ»

សមាគម ហ្វា​ពន្លឺ​សិល្បៈ មាន​ប្រវត្តិ​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​បាត់ដំបង ជិត ២០​ឆ្នាំ​ហើយ​រហូត​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន។ សមាគម​នេះ​បង្កើត​ឡើង​កាល​ពី​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៩៤ ដោយ​ក្រុម​យុវវ័យ ៨​នាក់ ដែល​រស់នៅ​ភូមិ​អញ្ចាញ ឃុំ​អូរចា។ កាល​ណោះ​មាន​ជន​ភៀស​ខ្លួន​ជាច្រើន ដែល​សុទ្ធសឹងតែ​ជា​កសិករ បាន​ធ្វើ​មាតុភូមិ​និវត្តន៍​ពី​ជំរំ​ជាយ​ដែន​ខ្មែរ-ថៃ ក៏ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​ដែល​កសិករ​ទាំង​នោះ​វិល​មក​រស់នៅ​ក្នុង​សហគមន៍​វិញ គឺ​ពុំ​មាន​ដី​ស្រែ និង​ចម្ការ​ទេ ធ្វើ​ឱ្យ​ក្មេងៗ​នៅ​ក្នុង​សហគមន៍​មាន​បញ្ហា​ជាច្រើន។ ដូច្នេះ យុវជន​ទាំង ៨​នាក់ ក៏​បាន​នាំគ្នា​ជួយ​បង្រៀន​សិល្បៈ និង​គំនូរ​ដល់​កុមារ​នៅ​ក្នុង​សហគមន៍​នោះ ដើម្បី​ឱ្យ​ពួក​គេ​អាច​រក​កម្រៃ​បាន និង​កសាង​ឱ្យ​មាន​ក្ដី​សង្ឃឹម​ដល់​សហគមន៍​ក្រីក្រ​នោះ​ផង ហើយ​ជា​បន្តបន្ទាប់ គម្រោង​នោះ​បាន​រីក​ធំ​ធាត់​ឡើងៗ។

បច្ចុប្បន្ន សមាគម ហ្វា​ពន្លឺ​សិល្បៈ អាច​ជួយ​ដល់​កុមារ និង​យុវជន​ប្រមាណ ១.៤០០​នាក់ ដែល​រៀន​នៅ​តាម​សាលា​បឋម​សិក្សា និង​តាម​វិទ្យាល័យ​នា​ខេត្ត​បាត់ដំបង ឱ្យ​អាច​ចូល​រៀន​អំពី​សិល្បៈ​ក្នុង ១​ថ្ងៃ។ ជំនាញ​ដែល​បង្រៀន​កុមារ និង​យុវវ័យ​នោះ មាន​ដូចជា ការ​សម្ដែង​សិល្បៈ ការ​គូរ​គំនូរ ការ​លេង​ភ្លេង​បុរាណ និង​សម័យ​ជាដើម។

ក៏ប៉ុន្តែ នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​សៀមរាប បើ​ទោះ​បី​ជា​សមាគម ហ្វា​ពន្លឺ​សិល្បៈ បាន​មក​សម្ដែង​ល្ខោន​ជាច្រើន​ខែ​មក​ហើយ​ក៏ដោយ ក៏​មិន​ទាន់​មាន​កម្មវិធី​បង្រៀន​កុមារ និង​យុវវ័យ​នៅ​ឡើយ​ទេ។

សមាគម ហ្វា​ពន្លឺ​សិល្បៈ ក្រៅ​ពី​ជួយ​បង្រៀន​ជំនាញ​សិល្បៈ​ដល់​កុមារ និង​យុវវ័យ ក៏​បាន​ដើរ​សម្ដែង​អប់រំ​នៅ​តាម​សហគមន៍​នៃ​បណ្ដា​ខេត្ត​មួយ​ចំនួន ស្ដី​អំពី​គ្រោះថ្នាក់​ដោយសារ​មីន ដោយសារ​ជំងឺ​គ្រុន​ចាញ់ និង​គ្រុន​ឈាម​ជាដើម។ ក្រុម​សិល្បៈ​នេះ ក្រៅ​ពី​សម្ដែង​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ក៏​តែង​តែ​ចេញ​ទៅ​សម្ដែង​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​មួយ​ចំនួន ដូចជា​នៅ​អឺរ៉ុប អាហ្វ្រិក ជប៉ុន និង​អាស៊ី​កណ្ដាល ដែល​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​ម្ដង ឬ ២​ដង​ក្នុង ១​ឆ្នាំៗ៕

កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។