ការបណ្តុះផ្សិតអាចធ្វើបានក្នុងបរិដ្ឋានផ្សេងៗ គឺធ្វើតាមតម្រូវការរបស់ពូជផ្សិតនីមួយៗ។ ឧទាហរណ៍ ផ្សិតចំបើងគេច្រើនបណ្តុះក្នុងពំនូកចំបើង លើរងផ្ទាល់ដីនៅកណ្តាលវាល ផ្សិតស ផ្សិតអំបោះ គេបណ្តុះក្នុងថង់ ឬកញ្ចប់បណ្តុះលាយផ្សំល្បាយអាចម៍រណារ កន្ទក់ និងកំបោរ ។ល។
ដុំល្បាយសម្រាប់បណ្តុះផ្សិតអំបោះ រួមមានឧបករណ៍ដូចតទៅ គឺសម្ភារៈដែលសេសសល់ពីខាងវិស័យកសិកម្ម ដូចជាអាចម៍រណារពីដើមកៅស៊ូ ឬឈើសាច់ទន់ផ្សេងៗ ចំបើង ជញ្ជ្រាំង កាកអំពៅ ។ល។ ឧបករណ៍សំខាន់មួយទៀត គឺស្បោង ឬថង់ប្លាស្ទិក សម្រាប់ច្រកល្បាយបណ្តុះផ្សិត។
លោក ថា សុមេធ កសិករបណ្តុះផ្សិតនៅបឹងត្រកួន ស្រុកថ្មពួក ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ មានប្រសាសន៍ប្រាប់ខ្ញុំបាទដូច្នេះ ៖ «ស្បោងយើងជាងមួយចំអាម ហើយគូទវាគេមានបត់ផ្នត់ហើយស្រេច ដាក់ច្រកនំច្រកអី ដូចយើងច្រកនំអ៊ីចឹង។ នៅស្រុកថៃ ក៏មានថង់សម្រាប់ច្រកផ្សិត តែស្រុកថៃ វាតូចជាង ច្រកហើយផ្សិតបាន១គីឡូក្រាម ១គីឡូ១ខាំ ១គីឡូ២ខាំ អស់ហើយ ស្រុកថៃ។ បើសិនជាស្រុកខ្មែរយើង ច្រកហើយមួយគីឡូ៣ខាំ មួយគីឡូបួនខាំ»។
ក្រៅពីនេះត្រូវមានកងដែលគេកាត់យកពីកដបប្លាស្ទិក ដូចជាដបកូកាកូឡាខ្នាតមួយលីត្រជាដើម តែលោក ថា សុមេធ ប្រើបំពង់ទុយោទឹកយកមកកាត់ជាកង់ៗ ជំនួសក៏បាន ៖ «ខ្ញុំឯណេះអត់មានទិញកងថៃ ទេ យកទុយោខៀវៗ ប៉ុនមេជើង។ ដូចលេខ៣ អាហ្នឹងធំប៉ុនកដៃកូនក្មេង យកមកកាត់វាជារង្វង់កម្រាស់មួយថ្នាំងដៃ យើងចែកជា៣ទៅ ពុះជាបី យើងយកកងមកដាក់នៅមាត់វាទៅ ថង់ញាត់ចូលក្នុងកង យើងទាញៗឲ្យវាយឺតទៅ យើងពាក់ចូលទៅវិញយកកៅស៊ូចង»។
បន្ទាប់មកទៀតត្រូវមានឡចំហុយសម្រាប់កម្ចាត់មេរោគ និងមេក្រមីផ្សិតចង្រៃ ៖ «ឡ យើងអត់មានលុយ យើងទិញធុងកៅស៊ូក៏បាន ធុងកៅស៊ូយើងអា ២២០នោះ។ ចំហុយមួយធុងបានតែ ៧០កញ្ចប់ទេ។ យើងកាត់មាត់វា យើងយកសន្ទះមាត់វា កាត់មាត់វាប្រហោងរួចហើយយើងយកសន្ទះមាត់វាហ្នឹងទម្លាក់ចុះទៅក្រោម។ យើងយកឥដ្ឋយើង ឥដ្ឋកម្ពស់ប្រហែលជិត ២តឹក ប្រហែលជា ១តឹក គេយកទៅកល់រួចចាក់ទឹក»។
ទឹកដែលគេចាក់ក្នុងធុងនោះមិនឲ្យលិចឥដ្ឋទេ បានសេចក្តីថា ដាក់មិនឲ្យដល់សន្ទះមាត់ដែលជាធ្នើនោះឡើយ ក្រៅពីនេះត្រូវមានរោងសម្រាប់តម្រៀបតម្កល់ដុំបណ្តុះឲ្យស្ព័រផ្សិតចាប់ដុំល្បាយ បាញ់សរសៃពាសពេញកញ្ចប់ និងរោងមួយទៀតសម្រាប់ជាកន្លែងឲ្យផ្សិតដុះចេញពីកញ្ចប់។ បើគ្មានរោងទេ គេអាចតម្រៀបកញ្ចប់ផ្សិតនៅតាមកៀនកោះត្រង់ណាក៏បាន។
លោក ថា សុមេធ ឲ្យដឹងថា ៖ «យើងយកទៅតម្រៀបតាមជញ្ជាំង តាមកៀនកោះត្រង់ណាក៏ដោយឲ្យតែកន្លែងមានខ្យល់ចេញចូលខ្លះកុំឲ្យហប់ពេក ហើយស្រោចទឹកទៅ តែ ៧ថ្ងៃបានផ្សិតចេញមកហើយ ៧ថ្ងៃ»។
វិធីធ្វើល្បាយដុំបណ្តុះ តាមរូបមន្តរបស់លោក ថា សុមេធ មានដូចតទៅ ដំបូងត្រូវទិញអាចម៍រណារ៥០ការ៉ុង និងកន្ទក់ ១២០គីឡូ ៖ «អាចម៍រណារមួយការ៉ុងប្រហែលជាង ២០គីឡូក្រាមទេ ហើយឧទាហរណ៍ល្បាយយើងយកមកលាយ ល្បាយ ៥០ការ៉ុងហ្នឹង វាកន្ទក់ ១២០គីឡូ»។
ក្រៅពីនេះត្រូវមានកំបោរស ១០គីឡូទៀត ៖ «អ្នកខ្លះគេដាក់ដល់ ១២គីឡូក្រាមក៏បានដែរ»។
បានអាចម៍រណារមកហើយ ត្រូវយកមករែងយកតែអាចម៍រណារល្អិតម៉ដ្ឋ ៖ «យើងមានសំណាញ់ប្រហោងៗ យើងញាត់កូនដៃចុះ។ ញាត់ទៅអត់មានធ្លុះទេ ល្មមចូលចុងៗវាហ្នឹង។ សំណាញ់ដែកយើងទិញពីថៃ មក អាម៉ែត្រៗហ្នឹង យើងយកមកធ្វើសំណាញ់សម្រាប់រែងអាចម៍រណារ ព្រោះអាចម៍រណារវាអត់ម៉ត់ទេ វាមកទាំងអាធំនិងអាតូច។ អាកន្លែងរោងចក្រ។ តិចច្រឡំយកមកចាក់ទាំងការ៉ុងៗ ស្រេច! ខូចអស់រលីង។ យើងយកមកដល់ដាក់សំណាញ់ឲ្យស្រួល វ៉ៃបួនជ្រុងដូចជាគ្រែក៏បាន យើងចាក់ពីលើ ចាក់រួចយើងយកឈើ ឬទ្រនាប់ជើងក៏បាន គោះទៅវាធ្លាក់អាចម៍រណារទៅក្រោម អាណាជាប់នៅឯលើយើងគ្រវែងចោល»។
យកអាចម៍រណារល្អិតមកពង្រាយនៅលើទីលានចាក់ស៊ីម៉ង់ត៍។ ការលាយល្បាយអាចម៍រណារលើដី ឬក្រាលដោយសំពត់កៅស៊ូមិនគួរប្រព្រឹត្តឡើយ ព្រោះដីអាចលាយចូលនឹងល្បាយ ហើយសំពត់កៅស៊ូក៏អាចរហែកដាចដោយសារចបកាប់។
លោក ថា សុមេធ ប្រាប់ដូច្នេះ ៖ «រាយពង្រាយឲ្យកម្ពស់ប្រហែល ២តឹក យើងយកកន្ទក់រោយឲ្យសព្វពីលើ មិនបះទេ កាលណាវាបះហើរអស់ យើងដាក់ទាបៗ រោយៗអ៊ីចឹងឲ្យសព្វហើយ យើងរោយកំបោរ រោយពង្រាយឲ្យសព្វហើយ យើងច្របល់ដូចយើងលាយស៊ីម៉ង់ត៍អ៊ីចឹង លាយឲ្យសព្វ។ យើងមានចប មានប៉ែល។ លាយគ្នាច្រើន ៥០ការ៉ុង ប្រហែលជា ៥នាក់ឯណោះ ២-៣នាក់ក៏បាន ប៉ុន្តែក៏យូរ។ ដល់សព្វហើយពង្រាយវាវិញ ពង្រាយឲ្យនៅកម្រាស់ប្រហែល ២តឹកកន្លះ ឬក៏ដាក់ ៣តឹកក៏បាន។ យើងពង្រាយឲ្យស្មើហើយធ្វើជាចង្អូរៗ បានយើងបូមទឹកដាក់យើងលាយ លាយអ៊ីចឹងរួចយើងច្របាច់មើល កាលណាពូតមើលឃើញទឹកចេញ អាហ្នឹងអត់យកទេ ទាល់តែច្របាច់អត់ចេញទឹក»។
លោក ថា សុមេធ អធិប្បាយពីការត្រៀមល្បាយអាចម៍រណារសម្រាប់ច្រកក្នុងស្បោងប្លាស្ទិក ៖ «ដល់ពេលលាយសព្វហើយ គេពូនវាទៅជាដំបូកអ៊ីចឹងទៅ ពូនហើយយកការ៉ុងគ្របពីលើវាឲ្យជិតទៅ ក្រែងមានខ្យល់អីយើងយកអីសង្កត់វាជុំវិញហ្នឹង បានតែមួយថ្ងៃពីរថ្ងៃទឹកវាហូរចេញអស់ហើយ ៣ថ្ងៃយើងជ្រោយវាម្ដងទៀត។ ជ្រោយៗទៅដាក់ពងមាន់ឆ្អិតតើ! វាក្ដៅ។ ជ្រោយបីថ្ងៃ ជ្រោយអស់ហើយបានយើងពូនឡើងទៅជាដំបូកវិញ ហើយបាន ៣ថ្ងៃទៀត យើងច្រូចមួយសាទៀតៗ គ្រប់ពីរដង ហើយបើជ្រោយហើយ ស្អែកឡើងយើងចាប់ផ្ដើមច្រក។ បើយើងទុក ៣ថ្ងៃច្រកវាលឿនពេក វាកាច់ល្បាយអត់សូវល្អទេ កាលណាយើងទុកដល់ ៧ថ្ងៃ ល្បាយល្អ ហើយទុកដល់ ១០ថ្ងៃក៏បានបើយើងច្រកអត់ទាន់»៕