របាយការណ៍របស់អង្គការលីកាដូ ស្តីអំពីស្ថានភាពស្ត្រីក្នុងពន្ធនាគារនៅកម្ពុជាឆ្នាំ២០០៨ បានឲ្យដឹងថា ចំនួនអ្នកទោសស្ត្រីនិងអនីតិជនដែលជាប់ឃុំឃាំងនៅក្នុងពន្ធនាគារចំនួន១៨ ក្នុងចំណោមពន្ធនាគារទាំងអស់ចំនួន២៦ នៅក្នុងទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា មានការកើនឡើងពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ហើយមូលហេតុធំៗនៃបទឧក្រិដ្ឋរបស់ពួកគេទាំងនោះ រួមមានការជួញដូរផ្លូវភេទ ការជួញដូរគ្រឿងញៀន ឃាតកម្ម និងអំពើប្លន់ជាដើម។
លោក អំ សំអាត អ្នកគ្រប់គ្រងបច្ចេកទេសការិយាល័យស៊ើបអង្កេតនៃអង្គការសិទ្ធិមនុស្សលីកាដូ បានមានប្រសាសន៍អំពីប្រភេទបទល្មើសដែលស្ត្រីនិងកុមារីទាំងនោះបានប្រព្រឹត្តយ៉ាងនេះថា ៖ «តាមការស្រាវជ្រាវគឺបានបង្ហាញថា បទល្មើសភាគច្រើនគឺពាក់ព័ន្ធនឹងការជួញដូរមនុស្ស។ ទី២ ការជួញដូរគ្រឿងញៀន ទី៣ គឺការសម្លាប់ដោយសារហិង្សាក្នុងគ្រួសារ បានន័យថា ភាគច្រើនគឺស្ត្រីតបទល់ដើម្បីការពារខ្លួន ប៉ុន្តែធ្វើឲ្យភាគីម្ខាងទៀតស្លាប់ ទី៤ បទល្មើសប្លន់ ហើយនិងមានមួយចំនួនទៀត ដូចជាលួច ចោរកម្ម»។
លោក អំ សំអាត បានមានប្រសាសន៍បន្តថា ដោយសារតែថវិកាជំនួយមានកម្រិតត អង្គការលីកាដូមានការិយាល័យឃ្លាំមើលស្ថានភាពក្នុងពន្ធនាគារចំនួន១៨ នៅតាមបណ្តាខេត្តក្រុងចំនួន១៣តែប៉ុណ្ណោះ។
លោក អំ សំអាត មានប្រសាសន៍ដូច្នេះ ៖ «ការិយាល័យនៅតាមខេត្តក្រុងទាំង១៣ មាននៅទីក្រុងភ្នំពេញ ខេត្តកណ្តាល ខេត្តព្រះសីហនុ មានខេត្តកំពង់ស្ពឺ កំពត កំពង់ចាម កំពង់ធំ កោះកុង ពោធិ៍សាត់ បាត់ដំបង បន្ទាយមានជ័យ សៀមរាប និងស្វាយរៀង»។
សូមជម្រាបជូនថា បន្ថែមពីអង្គការលីកាដូ ដែលមានកម្មវិធីឃ្លាំមើលស្ថានភាពពន្ធនាគារនៅកម្ពុជា និងសិទ្ធិរបស់អ្នកទោសនៅតាមបណ្តាខេត្តក្រុងចំនួន១៣ខាងលើនេះ ក៏នៅមានអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាលមួយចំនួនទៀត ដែលមានកម្មវិធីស្រដៀងគ្នានេះដែរ នៅតាមខេត្តផ្សេងៗទៀត ក្នុងនោះមានអង្គការកម្មវិធីតាមដានពន្ធនាគារ សមាគមសិទិ្ធមនុស្សកម្ពុជានិងអភិវឌ្ឍន៍ អាដហុក ជាដើម។
របាយការណ៍របស់អង្គការលីកាដូ ដែលបានចេញផ្សាយកាលពីខែមីនា ឆ្នាំ២០០៩ បានឲ្យដឹងបន្ថែមថា ក្នុងចំណោមពន្ធនាគារទាំង១៨ ដែលអង្គការលីកាដូមានការិយាល័យនៅតាមខេត្តក្រុងចំនួន១៣នោះ បានស្រាវជ្រាវរកឃើញថា ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ២០០៨ មានអ្នកទោសសរុបទាំងបុរស ស្ត្រី និងអនីតិជនចំនួន១០.៥៩២នាក់ ហើយបើប្រៀបធៀបក្នុងអំឡុងឆ្នាំ២០០៧ គឺមានសរុបទាំងអស់តែចំនួន៩.៦៥៤នាក់តែប៉ុណ្ណោះ។
ចំណែកអ្នកទោសជាស្ត្រីវិញក្នុងអំឡុងឆ្នាំ២០០៨ បានកើនដល់ទៅ៦១៥នាក់ ពីចំនួន៥៥០នាក់កាលពីអំឡុងឆ្នាំ២០០៧។ ចំពោះអ្នកទោសជាអនីតិជនវិញក៏បានកើនឡើងដែរ គឺនៅក្នុងឆ្នាំ២០០៧ ក្មេងប្រុសមាន៦០៨នាក់ ក្មេងស្រី១៤នាក់ ប៉ុន្តែក្នុងអំឡុងឆ្នាំ២០០៨ គឺមានក្មេងប្រុសកើនដល់ទៅ ៦៨៤នាក់ និងក្មេងស្រីមាន១៩នាក់។
យោងតាមរបាយការណ៍ប្រចាំឆ្នាំរបស់អគ្គនាយកដ្ឋានពន្ធនាគារនៃក្រសួងមហាផ្ទៃ ដែលបានចេញផ្សាយកាលពីខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០០៩ បានបង្ហាញតួលេខសរុបថា ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ២០០៨ មានអ្នកទោសសរុបទាំងអស់ចំនួន១១.៦៨៨នាក់ នៅក្នុងពន្ធនាគារចំនួន២៦ទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា។
លោក អំ សំអាត អ្នកគ្រប់គ្រងបច្ចេកទេសការិយាល័យស៊ើបអង្កេតនៃអង្គការសិទ្ធិមនុស្សលីកាដូ បានមានប្រសាសន៍បញ្ជាក់ផងដែរថា រហូតមកដល់ខែមករា ឆ្នាំ២០០៩ មានកុមារាកុមារីចំនួន៤០នាក់អាយុក្រោម៦ឆ្នាំ ត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យរស់នៅជាមួយម្តាយក្នុងពន្ធនាគារទាំង១៨ ដែលស្ថិតក្រោមការឃ្លាំមើលរបស់អង្គការលីកាដូ។ ក៏ប៉ុន្តែចាប់ពីអាយុ៦ឆ្នាំឡើងទៅ កុមារទាំងនោះតម្រូវឲ្យយកចេញពីគុកសម្រួលឲ្យទៅរស់នៅជាមួយក្រុមគ្រួសារញាតិសន្តាន ដើម្បីអាចទទួលបានការរៀនសូត្រ ។
លោក អំ សំអាត បានរៀបរាប់អំពីហេតុផលនៃចំនួនអ្នកទោសស្ត្រីកើនឡើងយ៉ាងដូចនេះ ៖ «បើយើងប្រៀបធៀបនៅតាមពន្ធនាគារ គឺអ្នកទោសស្ត្រីមានការកើនឡើងពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ។ យើងឃើញថា នៅឆ្នាំ២០០៨ គឺមាន៦៤៦នាក់បូកទាំងក្មេងផង តែមិនមែនជាអ្នកជាប់ពន្ធនាគារទេ ក៏ប៉ុន្តែគិតមកដល់ខែសីហា ឆ្នាំ២០០៩ យើងឃើញដល់ទៅ៧០៦នាក់ ដូច្នេះយើងឃើញថា ចំនួនអ្នកទោសមុន គឺបានរួចទោសតិចទេ តែមានអ្នកទោសថ្មីចូលមកកាន់តែច្រើនឡើងៗ»។
មន្ត្រីកម្មវិធីឃ្លាំមើលពន្ធនាគារនៃអង្គការលីកាដូ ដែលចុះពិនិត្យផ្ទាល់អំពីស្ថានភាពនៅតាមពន្ធនាគារនានាចំនួន១៨ ក្នុងចំណោមពន្ធនាគារចំនួន២៦ នៅតាមបណ្តាខេត្តក្រុងនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា បានថ្លែងឲ្យដឹងថា ស្ថានភាពរស់នៅរបស់ទណ្ឌិតនិងពិរុទ្ធជនស្ត្រីនិងកូនចៅរបស់គេមានការលំបាកជាខ្លាំង ដែលត្រូវប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាសុខភាពជាច្រើន គឺដោយសារតែបន្ទប់ឃុំឃាំង មានភាពតូចចង្អៀតដាក់មនុស្សលើសចំណុះ កង្វះអនាម័យ កង្វះម្ហូបអាហារ កង្វះទឹកស្អាតសម្រាប់បរិភោគ និងប្រើប្រាស់បន្ទប់ពុំមានខ្យល់អាកាសចេញចូលគ្រប់គ្រាន់ ហើយនិងកង្វះការព្យាបាលសុខភាពថែមទៀតផង។
របាយការណ៍របស់អង្គការលីកាដូ ស្តីអំពីស្ថានភាពស្ត្រីក្នុងពន្ធនាគារនៅកម្ពុជា ឆ្នាំ២០០៨ បានបញ្ជាក់ឲ្យដឹងផងដែរថា បុគ្គលិកស្រាវជ្រាវពន្ធនាគាររបស់អង្គការលីកាដូ បានចុះពិនិត្យស្ថានភាពអ្នកទោសក្នុងមួយសប្តាហ៍ម្តង ហើយរៀងរាល់ការចុះសម្ភាស គឺត្រូវប្រើពេលពី២ទៅ៣ម៉ោង ដោយប្រើកម្រងសំណួរជាបទដ្ឋានមួយ ដែលទាក់ទងនឹងព័ត៌មានលម្អិតអំពីទោសឧក្រិដ្ឋរបស់គេ អំពីស្ថានភាពរស់នៅ ការចាប់ខ្លួន ការឃុំខ្លួន និងមេធាវីការពារក្តីឲ្យពួកគេជាដើម។
រាល់បទសម្ភាសន៍ជាមួយអ្នកទោស គឺត្រូវមានវត្តមានមន្ត្រីពន្ធនាគារ ហេតុដូចនេះហើយការសម្ងាត់មួយចំនួនមិនអាចធានាបានឡើយនៅពេលសាកសួរអ្នកទោស បើទោះបីជាអ្នកស្រាវជ្រាវពន្ធនាគារបានព្យាយាមស្វែងរកកន្លែងស្ងាត់ដែលអាចសម្ភាសជាលក្ខណៈបុគ្គលក៏ដោយ៕