ក្រសួងការងារនៅតែរក្សាទុកមាត្រា ១៣ នៃសេចក្ដីព្រាងច្បាប់ស្ដីពីសហជីព ដែលតម្រូវឲ្យមានការយល់ព្រមពីសមាជិកសហជីពចំនួន ៥០% បូក ១ (50% +1) ទើបអាចធ្វើកូដកម្មបាន អោយនៅដដែល។ ការរក្សាចំណុចនេះ ត្រូវបានរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងការងារ អះអាងថា ខ្លួនបានបន្ធូរបន្ថយច្រើនមកហើយ ដែលកាលពីមុនកំណត់យកមតិ ២ ភាគ ៣ នៃសមាជិកសហជីព ទើបអាចធ្វើកូដកម្ម ឬបាតុកម្ម។ សហជីពបង្ហាញការខកចិត្តចំពោះការផ្លាស់ប្ដូររបស់រដ្ឋាភិបាលដូចនេះ។
រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងការងារ និងប្រធានគណៈកម្មការទី០៦ រដ្ឋសភាអះអាងថា ពួកគេបានកែប្រែបាន ៥០% នៃសំណើ ១០០% ដែលក្រុមអ្នកចូលរួមក្នុងសិក្ខាសាលានៅរដ្ឋសភាស្នើសុំ។ រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងការងារថ្លែងនៅក្នុងកិច្ចប្រជុំនៅថ្ងៃទី១០ ខែមីនា ថា កិច្ចប្រជុំនេះដើម្បីជជែកលទ្ធផលដែលក្រុមការងារចំពោះកិច្ចផ្ដល់យោបល់យកមកបូកបញ្ចូល និងមតិយោបល់ក្នុងសិក្ខាសាលាថ្នាក់ជាតិកាលពីថ្ងៃទី៩ ខែមីនា៖ «ជាការពិតហើយអ្វីដែលទាមទារទាំងអស់មិនបានបញ្ចូលទាំងអស់ទេ ប៉ុន្តែយើងយកចំណុចសំខាន់មកជជែកកែប្រែ»។
ប្រធានគណៈកម្មការទី៦នៃរដ្ឋសភា ទទួលបន្ទុកផ្នែកច្បាប់ លោក ប៉ែន បញ្ញា បញ្ជាក់ថា រដ្ឋសភានឹងមានកិច្ចប្រជុំគណៈកម្មាធិការអចិន្ត្រៃយ៍ នៅថ្ងៃទី១១ ខែមីនា ដើម្បីជជែកបន្ថែមលើសេចក្ដីព្រាងច្បាប់នេះ និងកំណត់ថ្ងៃប្រជុំសភាពេញអង្គដើម្បីអនុម័តសេចក្ដីព្រាងច្បាប់នេះ។
កិច្ចប្រជុំបិទទ្វារវាងតំណាងរដ្ឋាភិបាល និងតំណាងរដ្ឋសភាជិត ៣ម៉ោង មិនត្រូវភាគីរដ្ឋាភិបាល និងរដ្ឋសភា បញ្ជាក់ឲ្យបានទូលាយអំពីការកែប្រែលើចំណុចណាខ្លះទេ ខណៈលទ្ធផលដែលបង្ហាញដល់ក្រុមអ្នកសារព័ត៌មានជាលទ្ធផលដែលក្រុមការងារចំពោះកិច្ចបានធ្វើរួចហើយ ប៉ុន្តែការទាមទាររបស់សហជីពកាលពីក្នុងសិក្ខាសាលា មិនទាន់បង្ហាញឲ្យដឹងនៅឡើយទេ។
រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងការងារ និងបណ្ដុះបណ្ដាលវិជ្ជាជីវៈ លោក អ៊ិត សំហេង ថ្លែងថា ក្រសួងយល់ព្រមបន្ថយសហជីពមូលដ្ឋានពី០៩ មកត្រឹម ០៧ ដើម្បីបង្កើតសហព័ន្ធសហជីព សហព័ន្ធសហជីពពី ០៦ មកត្រឹម ០៥ ដើម្បីបង្កើតសហភាពសហជីព ការបន្ថយរយៈពេលដែលសហជីពផ្ដល់របាយការណ៍គណនេយ្យទៅក្រសួងពី ៣០ថ្ងៃ ឡើងទៅ ៤៥ថ្ងៃ និងការកាត់បន្ថយភាពឯកសារ៖ «បែបបទគឺសហជីពត្រូវផ្ដល់ព័ត៌មានមកក្រសួងដែលកាលពីមុនយើងទាមទារឯកសារច្រើន ប៉ុន្តែពេលនេះយើងសម្រួលជូនគាត់»។
ប៉ុន្តែអ្វីដែលលោក អ៊ិត សំហេង បានលើកឡើងនេះ គឺក្រុមការងារចំពោះកិច្ចនៃគណបក្សទាំងពីរបានសម្រេចអស់ទៅហើយមុននឹងមានសិក្ខាសាលាថ្នាក់ជាតិ និងមុននឹងមានការជួបគ្នារវាងក្រសួងការងារ និងគណៈកម្មការជំនាញរដ្ឋសភា។
កាលពីថ្ងៃទី០៩ ខែមីនា រដ្ឋសភាបានធ្វើសិក្ខាសាលាថ្នាក់ជាតិមួយដោយមានអ្នកចូលរួមជាង ៣០០នាក់ ជាសហជីព តំណាងថៅកែរោងចក្រ តំណាងរាស្ត្រទាំងពីរគណបក្ស និងតំណាងរដ្ឋាភិបាលចូលរួម។
ក្រុមសហជីពបានលើកឡើងនៅក្នុងសិក្ខាសាលានោះថា សេចក្ដីព្រាងច្បាប់សហជីពនេះជ្រៀតជ្រែកហិរញ្ញវត្ថុ និងជ្រៀតជ្រែកលើសិទ្ធិរបស់សហជីព និងកម្មករ។ សហជីពស្នើឲ្យលុបចោលត្រង់ចំណុចមួយនៃមាត្រា ១៤ ដែលចែងថា សហជីពធ្វើសកម្មភាពមិនទាន់បានចុះបញ្ជី គឺជាសកម្មភាពខុសច្បាប់ ស្នើឲ្យការធ្វើកូដកម្ម មិនចាំបាច់មានការប្រជុំសម្រេចពីសមាជិកសហជីព ៥០% បូក ១។
សហជីពផ្សេងទៀតក៏ស្នើឲ្យរដ្ឋសភាបន្ថែមចំណាត់ការ គឺហាមឃាត់មិនឲ្យសហជីពមានតួនាទីជាមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលជាទីប្រឹក្សាថៅកែរោងចក្រ ឬមានតួនាទីជាប៉ូលិស ទាហាន។ ប៉ុន្តែមានសហជីពផ្សេងទៀតក៏ចង់ឃើញរដ្ឋសភាអនុម័តសេចក្ដីព្រាងច្បាប់នេះដែរ។
ចំណែកតំណាងមកពីសមាគមរោងចក្រកាត់ដេរ (GMAC) បង្ហាញការមិនពេញចិត្តដោយចោទប្រកាន់រដ្ឋាភិបាលថាចំណាយពេលជាង ៧ឆ្នាំទៅហើយនៅតែធ្វើច្បាប់នេះមិនចេញ។ តំណាង GMAC លោក កាំង ម៉ូនីកា ស្នើសុំឲ្យសេចក្ដីព្រាងច្បាប់នេះតម្រូវឲ្យអ្នកដែលស្នើបង្កើតសហជីពមានចំណេះដឹងទូលំទូលាយ មិនត្រឹមតែចេះមើល និងចេះអានអក្សរនោះទេ។
អគ្គលេខាធិការរងនៃសមាគមរោងចក្រកាត់ដេរនៅកម្ពុជា លោក កាំង ម៉ូនីកា លើកឡើងថា ចំណុចសំខាន់គឺត្រូវជំរុញឱ្យមានការកែសម្រួលមាត្រាមួយចំនួនដើម្បីការពារផលប្រយោជន៍ទាំងនិយោជក និងកម្មករ-និយោជិក។
លោកស្នើឲ្យត្រូវកែសម្រួលមាត្រា ១០ ការកំណត់ចំនួនសមាជិកចំនួន ២០% នៃកម្លាំងពលកម្មសរុបក្នុងសហគ្រាសមួយ ទើបអាចបង្កើតសហជីពបាន ព្រោះថា បើកំណត់ត្រឹមចំនួន ១០នាក់ អាចបង្កើតសហជីពបានដូចក្នុងសេចក្ដីព្រាងនោះ គឺនាំឱ្យមានសហជីពច្រើនពេកក្នុងរោងចក្រសហគ្រាសមួយដែលបណ្ដាលឱ្យមានបញ្ហាប្រជែងគ្នា ហើយនិយោជកពិបាកចរចា។
ប្រធានគណៈកម្មការទី៦នៃរដ្ឋសភាទទួលបន្ទុកផ្នែកច្បាប់ លោក ប៉ែន បញ្ញា ដែលទទួលបន្ទុកធ្វើសេចក្ដីព្រាងច្បាប់នេះ មានប្រសាសន៍ថា សេចក្ដីព្រាងច្បាប់នេះនឹងត្រូវកែលំអបន្ថែមទៀត នៅពេលសភាប្រជុំពេញអង្គ។ ប៉ុន្តែកិច្ចប្រជុំសភាពេញអង្គកន្លងមកដើម្បីអនុម័តច្បាប់ កន្លងគេកម្រឃើញសភាកែប្រែណាស់ ប្រសិនបើច្បាប់នោះជាការចង់បានរបស់គណបក្សប្រជាជនកម្ពុជា បើទោះជាមានការស្នើសុំពីគណបក្សប្រឆាំងយ៉ាងណាក្ដី៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖
ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។