ពលរដ្ឋ​នៅ​កំពង់ចាម​ត្អូញ​ពី​បញ្ហា​ខ្វះ​ទីផ្សារ​លក់​ផលិតផល​ដំឡូងមី

ប្រជាពលរដ្ឋ​ខេត្ត​កំពង់ចាម ភាគ​ច្រើន​ជា​អ្នក​មាន​ដី​ចម្ការ ហើយ​តែង​តែ​ប្រកប​របរ​ដាំ​ដំណាំ​ផ្សេងៗ ក្នុង​នោះ​ដាំ​ដំឡូង​មី។ ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​​ត្អូញត្អែរ​ពី​ភាព​លំបាក​របស់​ខ្លួន​នៅ​ពេល​ដែល​ដាំ​បាន​ហើយ ប៉ុន្តែ​មាន​ទីផ្សារ​តែ​មួយ​សម្រាប់​លក់​ផលិតផល​ទៅ​វិញ។

0:00 / 0:00

ប្រជាពលរដ្ឋ​បាន​សំណូមពរ​ឱ្យ​រដ្ឋាភិបាល​ជួយ​ដោះស្រាយ​រក​ទីផ្សារ​ជូន​ពួកគាត់ ពីព្រោះ​ឈ្មួញ​កណ្ដាល​ដែល​មក​ទិញ​ផលិតផល​ដំឡូង​មី បន្ថោក​តម្លៃ​តាម​ការ​កំណត់​របស់​ថៅកែ​វៀតណាម នៅ​ពេល​ដើរ​ប្រមូល​ទិញ​យក​ទៅ​លក់​បន្ត​នៅ​​ប្រទេស​វៀតណាម។

ចម្ការ​ដំឡូង​មី​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ គឺ​មាន​ជា​ហូរហែ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​មួយ​ចំនួន​នៃ​ខេត្ត​កំពង់ចាម។ ក្នុង​ខែ​នេះ ប្រជាពលរដ្ឋ​ដែល​មាន​ចម្ការ​ដំឡូង​ទាំង​នោះ កំពុង​តែ​មាន​ការ​មមាញឹក​ក្នុង​ការ​ប្រមូល​ផល​ដំឡូង​របស់​ពួកគាត់។ ប៉ុន្តែ​ការ​ប្រមូល​ផល​របស់​ពួកគាត់ នៅ​ជួប​ការ​លំបាក​ត្រង់​ទីផ្សារ​សម្រាប់​លក់​ចេញ​មាន​តែ​ប្រទេស​វៀតណាម​ ដែល​ជា​អ្នក​ទទួល​ទិញ​ដំឡូង​ទាំង​នោះ។

ប្រជាពលរដ្ឋ​រស់​នៅ​ភូមិ​លើ ឃុំ​ស្រឡប់ ស្រុក​ត្បូងឃ្មុំ ខេត្ត​កំពង់ចាម លោក ហេង ពៅ បាន​ឱ្យ​ដឹង​ថា លោក​បាន​ប្រកប​របរ​ដាំ​ដំឡូង​រយៈពេល​ពីរ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ក្នុង​ផ្ទៃ​ដី​ប្រមាណ​ជា ៣​ហិកតារ។ រយៈកាល​នៃ​ការ​ដាំ​ដំឡូង​អាច​ចាប់​ផ្ដើម​ពី​ខែ​២ ឬ ខែ​៣ ហើយ​ទទួល​ផល​បាន​ក្នុង​រយៈពេល​ពី​ខែ​៧ ទៅ ខែ​៨ ក្រោយ​ពេល​ដាំ។

លោក​បន្ត​ថា ក្នុង​ទំហំ​ផ្ទៃ​ដី ៣​ហិកតារ លោក​ត្រូវ​ចំណាយ​ដើម​ទុន ៣​លាន​រៀល​ដែរ ហើយ​អាច​ទទួល​បាន​ផល​ចំណេញ​មក​វិញ​ក្រោយ​ពេល​ទូទាត់​រួច បាន​បន្តិច​បន្តួច​ប៉ុណ្ណោះ បើ​ដំឡូង​មិន​ល្អ​គឺ​ត្រូវ​ខាត​តែម្តង៖ «បើ​ជាង​បី​ហិកតារ​ហ្នឹង ការ​ហ្នុង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ចំណាយ​អស់​បី​លាន ក្នុង​១​ហិកតារ​មួយ​លាន។ ...ក្នុង​មួយ​ហិកតារ​យើង​លក់​បាន​បី​លាន ទៅ​បួន​លាន អា​ហ្នឹង​ដំឡូង​យើង​ល្អ តែ​បើ​ដំឡូង​អន់ ក្រា​ចុះ អត់​បាន​ទេ បាន​តែ​មួយ​លាន​ទៅ​មួយ​លាន​កន្លះ​ទេ»

៥-វិច្ឆិកា-២០១៣៖ ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​ឃុំ​ស្រឡប់ ស្រុក​ត្បូងឃ្មុំ ខេត្ត​កំពង់ចាម សម្រាក​ហូប​បាយ​ថ្ងៃ​ត្រង់​ក្រោយ​ពេល​ដក​ដំឡូង​រួច។
៥-វិច្ឆិកា-២០១៣៖ ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​ឃុំ​ស្រឡប់ ស្រុក​ត្បូងឃ្មុំ ខេត្ត​កំពង់ចាម សម្រាក​ហូប​បាយ​ថ្ងៃ​ត្រង់​ក្រោយ​ពេល​ដក​ដំឡូង​រួច។ (RFA/Saut Sokprathna)

ប្រជាពលរដ្ឋ​ដដែល​បាន​ថ្លែង​បន្ត​ថា ការ​ដាំ​ដំឡូង​ជួប​ការ​លំបាក។ ការ​ខ្វះ​ខាត​ទឹក​ធ្វើ​ឱ្យ​ដំឡូង​ពេល​ទទួល​ផល​ស្ងួត ហើយ​ប្រសិន​បើ​ទឹក​ច្រើន​ធ្វើ​ឱ្យ​ដំឡូង​អាច​រលួយ ឬ​មាន​សម្បុរ​មិន​ល្អ ដែល​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​តម្លៃ​ត្រូវ​ថយ​ចុះ។ លោក​ក៏​មិន​ភ្លេច​ដែរ​ចំពោះ​បញ្ហា​ទីផ្សារ​លក់​ដំឡូង​របស់​ពួក​គាត់ គឺ​​លោក​ត្រូវ​លក់​ទៅ​ឱ្យ​ឈ្មួញ​កណ្ដាល​ក្នុង​តម្លៃ​ស្រស់​ជាង ៣០០​រៀល​ក្នុង​មួយ​គីឡូក្រាម៖ «ឥឡូវ​វា​ពិបាក សព្វថ្ងៃ​វា​ពិបាក​រឿង​ទីផ្សារ ដល់​អ៊ីចឹង​ឈ្មួញ​មាន​តែ​មួយ មាន​តែ​មួយ​ទី​ផ្សារ ដល់​អ៊ីចឹង​ស្រេច​តែ​ទៅ​លើ​ឈ្មួញ គេ​ស្រែក​ដាក់​ប៉ុណ្ណា​ប៉ុណ្ណឹង»

រី​ឯ​ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​ឃុំ​ត្រពាំងផ្លុង ស្រុក​ពញាក្រែក លោក ញឹក វ័ន្ត បាន​ឱ្យ​ដឹង​ដែរ​ថា ដោយសារ​តែ​ពួក​គាត់​រស់​នៅ​ជាប់​ព្រំប្រទល់​ប្រទេស​វៀតណាម ដូច​នេះ​ផលិត​ផល​ដំឡូង​មី​របស់​ពួកគាត់ គឺ​មាន​ច្រក​តែ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​ត្រូវ​ដឹក​ទៅ​លក់​ឱ្យ​ថៅកែ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​វៀតណាម ដោយ​មិន​មាន​ឈ្មួញ​ខ្មែរ​ទិញ​នោះ​ទេ។

លោក​បាន​បញ្ជាក់​ថា លោក​ត្រូវ​ចំណាយ​លើ​ដើម​ទុន​ច្រើន​ក្នុង​ការ​ដាំ ប៉ុន្តែ​បែរ​ជា​ទទួល​បាន​ផល​ចំណេញ​តិច​ ដោយ​សារ​តម្លៃ​វៀតណាម​ជា​អ្នក​កំណត់៖ «ទាំង​ឈ្មួញ​កណ្ដាល​ ទាំង​ឈ្មួញ​ក្នុង​ ទាំង​ឈ្មួញ​ក្រៅ ក៏​លក់​ឱ្យ​វៀតណាម ទាំង​អស់។ ខ្មែរ​យើង​គ្មាន​រោងចក្រ គ្មាន​អ្នក​ទិញ​ទេ ហាងឆេង​នៅ​លើ​វៀតណាម ទាំង​អស់ ជា​ពិសេស​បើ​វៀតណាម ទម្លាក់​តម្លៃ​ថោក ដូច​កាល​ពី​ម្សិលមិញ គាត់​ទម្លាក់​តម្លៃ​ដល់ ២០០​កម្ពុជា អ៊ីចឹង​ខ្មែរ​យើ​ង​ហែ​ខ្មោច​ទៅ​ហើយ មិន​ហែ​មក​វិញ​ទេ គឺ​ត្រូវ​តែ​លក់​ឱ្យ​ឈ្មួញ​ហើយ​ លក់​ឱ្យ​យួន​ហើយ»

លោក ញឹក វ័ន្ត ក៏​មិន​ភ្លេច​ដែរ​ក្នុង​ការ​សំណូមពរ​ឱ្យ​រដ្ឋាភិបាល​បង្កើត​រោងចក្រ​កែឆ្នៃ​​ផលិតផល​ដំឡូង​ក្នុង​ស្រុក​​ខ្មែរ​ ដើម្បី​បង្ក​ភាព​ងាយ​ស្រួល​ដល់​អ្នក​ដាំដុះ៖ «ខ្ញុំ​សំណូម​ពរ​ដល់​ប្រមុខ​រដ្ឋាភិបាល​កម្ពុជា ក៏​ដូច​ជា​អង្គការ​ជាតិ និង​អន្តរជាតិ ឱ្យ​ជួយ​ធ្វើ​រោងចក្រ​ដំឡូង​មី ដើម្បី​ឱ្យ​បង​ប្អូន​រស់​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ត្រពាំងផ្លុង ឃុំ​ត្រពាំងផ្លុង ស្រុក​ពញាក្រែក ទាំង​អស់​ហ្នឹង ទូទាំង​ប្រទេស​ហ្នឹង ឱ្យ​គាត់​មាន​ទីផ្សារ​ដូច​ជា​ឈ្មួញ​យួន ដែល​មក​ទិញ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ខ្មែរ​យើង​ដែរ»

៥-វិច្ឆិកា-២០១៣៖ ប្រជាពលរដ្ឋ​ដឹក​ជញ្ជូន​ដំឡូង​មី នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម។
៥-វិច្ឆិកា-២០១៣៖ ប្រជាពលរដ្ឋ​ដឹក​ជញ្ជូន​ដំឡូង​មី នៅ​ខេត្ត​កំពង់ចាម។ (RFA/Saut Sokprathna)

ចំណែក​ឈ្មួញ​កណ្ដាល​​ខ្មែរ​ម្នាក់​រស់​នៅ​ស្រុក​តំបែរ ដោយ​ថ្លែង​ក្នុង​លក្ខខណ្ឌ​មិន​បញ្ចេញ​ឈ្មោះ​នោះ បាន​ឱ្យ​ដឹង​ដែរ​ថា លោក​​ជា​អ្នក​ប្រមូល​ទិញ​ដំឡូង​មី​នៅ​ក្នុង​តំបន់​រស់​នៅ​របស់​លោក ហើយ​ដឹក​ជញ្ជូន​ទៅ​លក់​បន្ត​នៅ​ប្រទេស​វៀតណាម ពីព្រោះ​តែ​ទីផ្សារ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​មិន​អាច​ទិញ​ផលិតផល​ដំឡូង​មី​របស់​ខ្មែរ​ឱ្យ​បាន​ទូលំទូលាយ​នោះ​ឡើយ៖ «អា​ហ្នឹង​ទីផ្សារ​នៅ​លើ​ខាង​បរទេស យើង​អត់​អាច​កំណត់​បាន​ផង! យើង​គ្រាន់​តែ​សួរ​ថា តម្លៃ​ថ្ងៃ​ហ្នឹង គេ​ចេះ​ខ្មែរ​យើង​គ្រាន់​តែ​សួរ​ថា តម្លៃ​ថ្ងៃ​ហ្នឹង​មាន​ហាង​ឆេង​ប៉ុន្មាន?អ៊ីចឹង​យើង​ទិញ​ទៅ យើង​ទិញ​ល្មម​មួយ​ឈ្នួល​ឡាន ឬ​មួយ​ក៏​យើង​អាច​កេង​ចំណេញ​ក្បាល​កាក់​បួន​ប្រាំ​រៀល​អ៊ីចឹង។ ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​មក​យើង​ដឹក​ទៅ​ដល់​វា​ថា​ដំឡូង​របស់​យើង​អន់ មិន​សូវ​ម្សៅ អត់​អី​អ៊ីចឹង វា​អាច​បង្អាប់​បន្តុះ​ទម្លាក់​តម្លៃ​យើង ឬ​មួយ​ក៏​យើង​ខាត​អា​ហ្នឹង។ អា​ហ្នឹង​ដូច​ថា ពាក្យ​ចាស់​ថា ហែ​ខ្មោច​ដល់​រណ្ដៅ​ហើយ​បើ​មិន​កប់​ម៉េច​កើត ហែ​ខ្មោច​មក​វិញ?»

​លោក​ថ្លែង​បន្ត​ក្នុង​ការ​អាណិត​ចំពោះ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដែល​ជា​អ្នក​ដាំ​ដំឡូង​មី​ទាំង​នោះ​ថា ប្រជាពលរដ្ឋ​មួយ​ចំនួន​ត្រូវ​ជួល​ព័ទ្ធ​គេ​ស្ទើរ​គ្រប់​បែប​យ៉ាង​ក្នុង​ការ​ដាំ​ដំឡូង ប៉ុន្តែ​ពួក​គាត់​ត្រូវ​ខាត​បង់​ប្រសិន​បើ​តម្លៃ​ទទួល​បាន​ទាប៖ «ប្រជាពលរដ្ឋ​គាត់​ត្រេក​អរ​ថា​ដំឡូង​មាន​ហាងឆេង​ អ៊ីចឹង​ដែល​គាត់​ចំណាយ​ពលកម្ម​ហ្នឹង គាត់​អត់​សូវ​ខាត​បង់។ ប្រសិនបើ​ធ្លាក់​គាត់​ខាត​បង់ ឬ​មួយ​ក៏​និយាយ​រួម​គាត់​ខាត​បង់​ច្រើន ពីព្រោះ​ដី​គាត់​ជួល​គេ​ អ្នក​ខ្លះ​អត់​ដី​ធ្វើ​គាត់​ជួល​គេ ក្នុង​ដី​មួយ​ហិកតារ​គាត់​ជួល​គេ​ដល់​ទៅ​មួយ​លាន មួយ​លាន​ហាសិប​ម៉ឺន​ណោះ។ អ៊ីចឹង​ប្រសិន​បើ​ដំឡូង​ហ្នឹង​ធ្លាក់​ថ្លៃ គាត់​អាច​ខាត​បង់​ច្រើន ខាត​ទាំង​កម្លាំង ខាត​ទាំង​ថវិកា ដោយសារ​តែ​ទីផ្សារ​វា​អត់​បាន​ហ្នឹង អ៊ីចឹង​ត្រូវ​ការ​ធ្លាក់ គាត់​ត្រូវ​ការ​ចុះ​ថយ»

ប្រជាពលរដ្ឋ​និង​ឈ្មួញ​កណ្ដាល​ទាំង​នោះ ក៏​សុំ​អំពាវ​នាវ​ដល់​ប្រមុខ​រាជរដ្ឋាភិបាល​ ឱ្យ​គិត​គូរ​ចំពោះ​រាល់​ផលិតផល​របស់​ពួកគាត់ មិន​ចំពោះតែ​ដំឡូងមី​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ក៏​ប៉ុន្តែ​មាន​ផលិតផល​កសិកម្ម​ផ្សេង​ទៀត ដែល​ត្រូវការ​ទីផ្សារ​សម្រាប់​លក់​ដើម្បី​​ជា​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ដល់​ពួកគាត់ និង​ដើម្បី​ស្តារ​ជីវភាព​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ឱ្យ​កាន់​តែ​ប្រសើរ៕

កំណត់​ចំណាំ​ចំពោះ​អ្នក​បញ្ចូល​មតិ​នៅក្នុង​អត្ថបទ​នេះ​៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ៕