គុណសម្បត្តិ​និង​វិធី​ផលិត​ណាត់តូ

ជនជាតិ​ខ្មែរ​មាន​ប្រហុក​ជា​អាហារ​សំខាន់ សៀម​មាន​កាពិ បារាំង​មាន​ហ្វ្រូម៉ាហ្ស៍ រី​ឯ​ជប៉ុន មាន​ណាត់តូ ដែល​សុទ្ធតែ​ជា​អាហារ​មាន​គុណប្រយោជន៍​ខាង​ភោជនាហារ​ខ្ពស់ ថ្វី​បើ​មាន​ក្លិន​មិន​ក្រអូប ។ នាទី​កសិកម្ម​ថ្ងៃ​នេះ​សូម​ណែនាំ​មិត្ត​អ្នក​ស្តាប់​ឲ្យ​ជ្រាប​ពី​គុណសម្បត្តិ និង​វិធី​ផលិត​ណាត់តូ​ ដែល​ខណៈនេះ​កំពុង​ជា​ទី​និយម​របស់​អ្នក​បរិភោគ​មួយ​ចំនួន​នៅ​បស្ចឹម​ប្រទេស ។

0:00 / 0:00

សណ្តែក​សៀង​ជា​ដំណាំ​ដែល​នាំ​ចំណូល​ឲ្យ​កសិករ​ខ្មែរ​បាន​ក្រាស់ក្រែល ហើយ​មិន​ពិបាក​ក្នុង​ការ​ដាំ​ប៉ុន្មាន​ឡើយ ។ សណ្តែក​សៀង​ក្រៅពី​ជា​វត្ថុ​ធាតុ​ដើម​សម្រាប់​ផលិត​ទឹក​សណ្តែក តៅហ៊ូ និង​សៀង​សម្រាប់​បរិភោគ​ហើយ នៅ​មាន​ផលិតផល​ពី​សណ្តែក​ប្រភេទ​នេះ​មួយ​មុខ​ទៀត ដែល​ជា​ទី​និយម​បរិភោគ​​​របស់​ជនជាតិ​ជប៉ុន អាហារ​នេះ គឺ​ណាត់តូ ។
ណាត់​តូ​គឺ​ជា​សណ្តែក​សៀង​ស្ងោរ ឬ​ចំហុយ​ដែល​ទុក​ឲ្យ​ឡើង​ជូរ​ដោយសារ​មេ មាន​សរសៃ​រអិល​ៗ ស្អិត​ៗ​ដូច​កៅស៊ូ​ថ្លា​ៗ​ជាប់​ពេញ​គ្រាប់​សណ្តែក ។
ជនជាតិ​ជប៉ុន​និយម​បរិភោគ​ណាត់តូ ដែល​មាន​ក្លិន​ឆ្អេះ​ដូច​ទឹក​មូត្រ ឬ​អាម៉ូនីញាក់​ប្រមាណ​ជា​ជាង​១​ពាន់​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ដោយសារ​ណាត់តូ​មាន​គុណ​ប្រយោជន៍​ទាំង​ខាង​ភោជនាហារ ទាំង​ខាង​សុខភាព ។
វេជ្ជបណ្ឌិតStephen Sinatra អ្នក​ឯកទេស​អាមេរិកាំង​ខាង​បេះដូង ចំណី​អាហារ និង​ការ​ទប់​ស្កាត់​ជរាភាព​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ជនជាតិ​ជប៉ុន​មាន​អាយុ​វែង​ជាង​គេ​លើ​ពិភពលោក គឺ​នៅ​ជប៉ុន លោក​បាន​ជួប​ប្រទះ​មនុស្ស​អាយុ ៧០, ៨០ ឬ​រហូត​ដល់ ៩០​ឆ្នាំ ដែល​មាន​សុខភាព​រឹងមាំ​ច្រើន​ជាង​នៅ​ទីណា​ៗ​ក្នុង​លោក ។
ក្រោយ​ដែល​បាន​ឮ​មិត្តភក្តិ​អួត​សរសើរ​ពី​គុណសម្បត្តិ​របស់​ណាត់តូ និង​បាន​សាក​ល្បង​ទទួលទាន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង លោកវេជ្ជបណ្ឌិត ស៊ីណាត្រា មាន​ប្រសាសន៍​ថា លោក​មិន​ឆ្ងល់​សោះ​ទេ ដែល​អាហារ​មួយ​ប្រភេទ​នេះ​បាន​ជួយ​ឲ្យ​ជនជាតិ​ជប៉ុន​មាន​សុខភាព​ល្អ និង​មាន​អាយុ​វែង ។
លោក​គ្រូ​ពេទ្យ​ល្បីល្បាញ​ខាង​ព្យាបាល​ជំងឺ​បេះដូង​នេះ បាន​ធ្វើការ​ស្រាវជ្រាវ​លើ​ណាត់តូ និង​ជាពិសេស​គឺ​អង់ស៊ីម​ ឬ​អណូជីវសាស្ត្រ​របស់​វា​ឈ្មោះ ណាត់តូខៃនេហ្ស៍ (Nattokinase) ដែល​ជា​តួ​ជួយ​ឲ្យ​ចរាចរណ៍​លោហិត​ក្នុង​ខ្លួន​មនុស្ស​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​បាន​យ៉ាង​ល្អ​ប្រសើរ និង​ជួយ​ធ្វើ​ឲ្យ​សរសៃ​ឈាម​ ទន់ និង​បត់បែន​បាន​ងាយ ការពារ​ការដាច់​សរសៃ​ឈាម​ក្នុង​ខួរក្បាល និង​ការស្ទះ​ឈាម​ក្នុង​បេះដូង ទាំង​នេះ​ព្រោះ​ថា​គុណសម្បត្តិ​សំខាន់​របស់​ណាត់តូខៃនេហ្ស៍ គឺ​វា​ជួយ​ពង្រាវ​ឈាម​កុំ​ឲ្យ​ខាប់​ពេក ។មនុស្ស​ខ្លះ​មាន​ឈាម​ខាប់​ពេក ចាំបាច់​ត្រូវ​ផឹក​ថ្នាំ​ពង្រាវ​ឈាម ហើយ​ថ្នាំ​ប្រភេទ​នេះ​ដែល​គេ​និយម​ប្រើ​ជាងគេ​គឺ​អាស្ពីរីន ។
ក៏ប៉ុន្តែ​អ្នក​ខ្លះ​មាន​បញ្ហា​ជាមួយ​អាស្ពីរីន​ ដូច​ជា​លោក​វិស្វករ ព្រំ សៅរ៍នរ៉ា ដែល​ជំនាញ​ខាង​ថាមពល​មិន​ចេះ​រីង​ស្ងួត​ម្នាក់នេះ ហើយ​លោក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ដូច្នេះ ៖ «ខ្ញុំ​លេប​អាស្ពីរីន​អត់​បាន ដាក់​អាស្ពីរីន​វា​ធ្វើ​ទុក្ខ​ក្រពះ ហើយ​បើ​លោក សុ វិទ្យ អី មិន​ជា​ចំណោទ​ទេ យើង​ញ៉ាំ​តែ​ស្រា​ក្រហម​អី​ទៅ​វា​ជួយ​ហើយ»
ដូច្នេះ​ហើយ​លោក​ក៏​គិតគូរ​ប្រើ​ណាត់តូ​ជា​គ្រាប់ ហៅ​ថា​ណាត់តូ​ផ្ល័ស ដែល​លោក​វេជ្ជបណ្ឌិត Stephen Sinatra ចម្រាញ់​យក​សារធាតុ​ណាត់តូខៃនេហ្ស៍ ពី​ណាត់តូ​មក​ចំណាយ ។
ចំពោះ​អ្នក​ដែល​ទ្រាំ​នឹង​ក្លិន​ឆ្អេះ​របស់​ណាត់តូ​បាន អាច​ទទួលទាន​ស្រស់​ៗ ដែល​សព្វថ្ងៃ​នេះ​ជប៉ុន​បាន​ដាក់​ក្នុង​កូន​កញ្ចប់ ឬ​កូន​ប្រអប់​តូច​ៗ មាន​លក់​តាម​ហាង​លក់​ម្ហូប​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក ។
សូម​ជម្រាប​ថា ទោះ​ជា​ជនជាតិ​ជប៉ុន​ខ្លួនឯង​ហ្នឹង ក៏​មាន​ខ្លះ​ទ្រាំ​នឹង​ក្លិន​ដ៏សែន​ខ្លាំង​របស់​ណាត់តូ​ហ្នឹង​មិន​បាន​ផង ។
ឥឡូវ​ងាក​មក​មើល​ថា​តើ​កសិករ​ខ្មែរ​ដែល​ដាំ​សណ្តែក​សៀង ឬ​សយប៊ីន​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​​អាច​ផលិត​ណាត់តូ​ទុក​ទទួលទាន​បាន​ដោយ​វិធីណា ?
ខ្ញុំ​បាន​សន្ទនា​ជាមួយ​លោក​​វិស្វករ ព្រំ សៅរ៍នរ៉ា ដែល​បាន​ធ្វើការ​ពិសោធន៍​ផលិត​ដោយ​ខ្លួនឯង​បាន​សេចក្តី​ដូច្នេះ ៖ «យើង​ធ្វើ​ដូច​ជា​សៀង​អ៊ីចឹង គ្រាន់​តែ​ថា​ធ្វើ​មិន​ឲ្យ...។ មុន​ដំបូង​យើង​យក​សណ្ដែក​សៀង​ហ្នឹង​មក យើង​ស្ងោរ​វា​ទៅ​ឲ្យ​ពុះ​ទៅ ឬ​ក៏​ចំហុយ​វា​ទៅ ។ ដល់​ចំហុយ​វា​ឆ្អិន​ហើយ យើង​យក​ដំបែ​យើង​ហ្នឹង យក​មក​ដាក់​រោយ​វា​ទៅ ហើយ​ទុក​វា ២-៣​ថ្ងៃ​ទៅ ឲ្យ​វា​ឡើង​មេ យើង​ដាក់​អំបិល​បន្តិច​ៗ​ឲ្យ​ល្មម​ទៅ ។ ដល់​វា​ឡើង​មេ​ហើយ យើង​យក​វា​មក​ហាល​ថ្ងៃ​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​វា​ឡើង​ជូរ បើ​យើង​ចង់​យក​មក​ញ៉ាំ​ភ្លាម​ក៏បាន​ដែរ គ្រាន់​តែ​វា​ស្អិត​ៗ​អ៊ីចឹង ។ យក​មក​យើង​ថែម​ជីរ ស្លឹក​ខ្ទឹម... អី​អ៊ីចឹង​ទៅ ដើម្បី​បន្លំ​អា​រអិល​ៗ​ហ្នឹង ។ បើ​ពួក​ជប៉ុន តាម​ខ្ញុំ​ដឹង​គេ​យក​វា​ហាល​ថ្ងៃ​សិន ហាល​ឲ្យ​ស្ងួត​អាហ្នឹង​សិន ហើយ​ពេល​ដែល​យើង​ចង់​ញ៉ាំ​ទៅ​វិញ បាន​យក​ទៅ​ដាក់​ចំហុយ​វា​វិញ អាហ្នឹង​វា​អន់​អា​ស្អិត​ៗហ្នឹង​ហើយ»
ដើម្បី​ជា​ការ​រំឭក​ពី​វិធី​ធ្វើ​ណាត់តូ​ម្តងទៀត​នោះ ខ្ញុំ​បាន​បន្ត​សន្ទនា​ជាមួយ​លោក ព្រំ សៅរ៍នរ៉ា ដែល​លោក​ក៍​បាន​អធិប្បាយ​បញ្ជាក់​ដូច​ត​ទៅ ៖ «សាន សុវិទ្យ ៖ អ៊ីចឹង​បានន័យ​ថា យើង​យក​សណ្ដែក​សៀង​យក​មក​ស្ងោរ ? ព្រំ សៅរ៍នរ៉ា ៖ បាទ! ស្ងោរ ឬ​ចំហុយ ដូច​យើង​ចង់​ធ្វើ​ត្រប៉ែ​អ៊ីចឹង យើង​ដាំ​បាយ ។ អាហ្នឹង​យើង​ដាំ​សណ្ដែក​សៀង​ហ្នឹង​ហើយ យើង​ស្ងោរ ឬ​មួយ​ចំហុយ ដល់​ឆ្អិន​ហើយ​យើង​យក​មេ​ដំបែ ហើយ​យើង​ដាក់​អំបិល​ចូល​វា​ទៅ ឲ្យ​វា​ល្មម​កុំ​ឲ្យ​វា​ប្រៃ​ពេក ពីព្រោះ​យើង​ធ្វើ​សៀង ដាក់​អំបិល​ឲ្យ​ច្រើន​ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រៃ ។ ដល់​ដាក់​អ៊ីចឹង​ហើយ បាន​គេ​ទុក​ឲ្យ​វា​កាច់​ទៅ មេ​ដំបែ​ហ្នឹង​វា​កាច់​ហើយ ។ រួច​ហើយ​យើង​យក​មក​ញ៉ាំ ថែម​ជីរ​អី​ទៅ ដាក់​ម្ទេស​អី​ទៅ ឬ​មួយ​ក៏​យើង​ចង់​ទុក យើង​យក​វា​ទៅ​ហាល​ឲ្យ​ស្ងួត​ទៅ ដើម្បី​បញ្ឈប់... ដល់​វា​ស្ងួត​ហើយ យើង​ចង់​យក​ទៅ​ញ៉ាំ​ពេលណា​ក៏​បាន​ដែរ ដាក់​ដប ឬ​ខ្ចប់​ទុក​ទៅ យើង​ត្រូវ​ការ​យើង​ចង់​ញ៉ាំ យក​មក​ចំហុយ​វា​ឡើង​វិញ ឬ​មួយ​ដាក់ Microwave អ៊ីចឹង​ទៅ ហើយ​យើង​ញ៉ាំ​ជាមួយ​បាយ»
លោក ព្រំ សោរ៍នរ៉ា មាន​ប្រសាសន៍​ប្រាប់​ថា ការផលិត​ណាត់តូ​គឺ​ស្រដៀង​គ្នា​នឹង​ការផលិត​សៀង​ គ្រាន់​តែ​គេ​លាង​សារធាតុ​រអិល​ៗ​ស្អិត​ៗ​នោះ​ចោល ៖ «ពួក​គេ​ធ្វើ​សៀង គេ​ធ្វើ​អ៊ីចឹង គេ​យក​អាហ្នឹង​ទៅ ធម្មតា​ខ្មែរ​យើង គេ​មិន​ចូល​ចិត្ត​ទេ អា​រអិល​ៗ​ហ្នឹង គេ​លាង​អាហ្នឹង​ចោល ។ គេ​លាង​អាហ្នឹង​ចោល​ហើយ បាន​គេ​យក​មក គេ​កម្លោច​ស្ករ ដូច​ទឹក​ស៊ីអីវ​ខាប់ វា​ចេញ​ពណ៌ ហើយ​គេ​ដាក់​អំបិល​ដាក់​អី​អ៊ីចឹង​ទៅ គេ​យក​មក​ចាក់​ចូល​ក្នុង​សៀង​ដែល​យើង​ធ្វើ​ឲ្យ​កាច់​ហើយ ។ គេ​យក​មក​គេ​បិទ​ក្រឡ បិទ​ភ្ជិត​វា​ទៅ ឲ្យ​ដល់​ទៅ​មួយ​ខែ​អី​ទៅ អាហ្នឹង​បាន​វា​ទៅ​ជា​សៀង​ហើយ ប៉ុន្តែ​យើង​លាង​ចោល​អា​ណាត់តូ​ហ្នឹង​អស់​ហើយ...»
បើ​មិត្ត​អ្នក​ស្តាប់​ប្រាថ្នា​ចង់​មាន​សុខភាព​ល្អ និង​អាយុ​វែង​ដូច​ជនជាតិ​ជប៉ុន ជម្រើស​មួយ​គឺ​ងាក​មក​ដាំ​សណ្តែក​សៀង ហើយ​ផលិត​ណាត់តូ​ទុក​ទទួល​ទាន ៕