ក្នុងពេលដែលសេដ្ឋកិច្ចទូទាំងពិភពលោកកំពុងមានវិបត្តិ បណ្តាលឲ្យឧស្សាហកម្មវិស័យនានា ធ្លាក់ចុះយ៉ាងគំហុកនៅកម្ពុជា ស្ត្រីវ័យក្មេងច្រើនម៉ឺននាក់ដែលធ្លាប់ធ្វើការនៅតាមរោងចក្រកាត់ដេររាប់រយកន្លែងនៅភ្នំពេញ អស់ការធ្វើនាំគ្នាត្រឡប់ទៅលំនៅវិញ ដោយពាំនាំទៅជាមួយផងនូវក្តីអស់សង្ឃឹម។ តើមានមុខរបរអ្វីដែលនារីទាំងនោះអាចយកមកធ្វើពេលត្រឡប់ទៅភូមិកំណើតវិញឬទេ?
លោក នូវ កាស៊ី ប្រធានវិទ្យាស្ថានសន្តិភាពនិងអភិវឌ្ឍន៍ អតីតអ្នកនយោបាយដែលងាកមកយកល្អខាងវិស័យកសិកម្មមានប្រសាសន៍ថា លោកមានគំនិតម្យ៉ាងដែលអាចជួយរំលែកទុក្ខស្ត្រីខ្មែរបានជាទូទៅគឺការផលិតសូត្រឆៅលក់ ៖ «ដោយសារធាតុអាកាសស្រុកខ្មែរវា favorable (វាអនុគ្រោះ)... ជាមួយនឹងការដាំដើមមនចិញ្ចឹមដង្កូវនាងយកសូត្រ ហើយលក់សូត្រឆៅ។ យើងអត់ចាំបាច់ពិបាករហូតទៅដល់ជ្រលក់ពណ៌សូត្រ ត្បាញសូត្រអី អាហ្នឹងព្រែកចង្រ្កាន តាកែវ ភ្នំស្រុកអីធ្វើជាហូរហែមក លោកធ្វើតទៅទៀតចុះល្អហើយ ប៉ុន្តែកន្លែងដទៃទៀតដែលធ្វើហ្នឹងមិនមែនបានន័យថាលោកធ្វើមិនកើតទេ គឺថាដីលោកល្អអាចដាំមនបាន ហើយការចិញ្ចឹមនាងលក់ៗទាំងសំបុក មិនបាច់ទៅរវៃទៀត»។
យោងតាមយោបល់របស់លោកអតីតរដ្ឋលេខាធិការក្រសួងយុត្តិធម៌ ទឹកដីនិងអាកាសធាតុនៅស្រុកខ្មែរអនុគ្រោះចំពោះការដាំដើមមន ហើយការចិញ្ចឹមនាងក៏មិនមែនជាកិច្ចការដែលស្មុគស្មាញអ្វីឡើយ រីឯចំណូលក៏បានច្រើនជាងធ្វើការនៅតាមរោងចក្រទៀតផង។
លោក នូវ កាស៊ី មានប្រសាសន៍ដូច្នេះ ៖ «មនុស្សម្នាក់ដែលអត់ការធ្វើពីភ្នំពេញ ប្រាក់ខែ ៥០ដុល្លារនេះ ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ បើលោកចិញ្ចឹមនាងបាន ៣កញ្រ្ចែង ទៅ ៤កញ្រ្ចែងម្នាក់ ព្រោះម្នាក់អាចមើលបាន ៦កញ្រ្ចែងឯណោះ។ ហើយបើលោកធ្វើបានត្រឹមតែ ៤កញ្រ្ចែងម្នាក់ គឺក្នុងមួយចប់យកពងទៅភ្ញាស់ចិញ្ចឹមរហូតដល់នាងធ្វើសំបុក គឺក្នុងរយៈពេល ២៨ថ្ងៃ ទៅ ៣២ថ្ងៃ ម្នាក់នេះអាចលក់បានពី ៧៥ដុល្លារ ទៅ ៩០ដុល្លារក្នុងមួយខែ។ មិនចាញ់កិច្ចការរោងចក្រនៅភ្នំពេញប៉ុន្មានទេ ហើយបាននៅផ្ទះ។ ហើយបើផ្ទះនេះមានកូនស្រី ៣-៤នាក់ ហើយរបរចិញ្ចឹមនាងនេះមនុស្សពិការក៏ចិញ្ចឹមបាន អ្នកចាស់ជរានៅផ្ទះក៏ចិញ្ចឹមបាន អ្នកឈប់ពីសាលារៀនក៏ចិញ្ចឹមបាន ឲ្យតែស្រវាស្រទេញ ហើយនិងដីល្មមៗមនដុះហើយ ព្រោះមនមិនសូវជារើសប្រកាន់ដីប៉ុន្មានទេ លើកលែងតែយើងយកទៅដាំលើថ្មបាយក្រៀម ឬក៏ដាំក្នុងទឹកបានវាអត់ដុះ...។ ដល់ចិញ្ចឹមបានអ៊ីចឹងទៅ មួយផ្ទះហ្នឹងបើទាល់តែក្មេង ៣នាក់បានទៅធ្វើការរោងចក្របាន នេះបើចិញ្ចឹមដង្កូវនាងនេះវិញ ឲ្យតែមានមនុស្សចេះតែមើល ម្នាក់៥កញ្រ្ចែងៗបានទាំងអស់គ្នា»។
តើមានលក្ខខណ្ឌអ្វីទេដើម្បីឲ្យគម្រោងនេះមានជោគជ័យ គឺថាចិញ្ចឹមនាងបានសូត្រឆៅមកហើយតើយកទៅលក់ឲ្យនរណា? លោក នូវ កាស៊ី មានប្រសាសន៍ថា ចាំបាច់ត្រូវមានអន្តរាគមន៍ខ្លះៗពីរដ្ឋាភិបាល ៖ «ស្នើឲ្យរដ្ឋាភិបាលលោកបង្កើតកន្លែងទិញយកទៅហ្នឹងវិញ។ កន្លែងទិញឧបមាសហគមន៍ណាមួយត្រូវមានកន្លែងទិញ មួយស្រុកមានកន្លែងមួយៗទៅ ចាំទិញពីប្រជាពលរដ្ឋអ្នកចិញ្ចឹមហ្នឹងយកទៅរវៃទៅ។ អ្នកបង្កើតទិញអាចជាឯកជន ពាក់កណ្ដាលឯកជន និងការគាំទ្រពីរដ្ឋាភិបាលមានជំនួយពីបច្ចេកទេស ព្រោះប្រទេសមានជំនាញដូចជាកូរ៉េ ចិន ឬក៏ឥណ្ឌាជាដើម ដែលគេចាំតែជួយហើយអ្នកបច្ចេកទេសយើងទៅបង្រៀនឲ្យដាំមនចិញ្ចឹមនាងទៅមិនពិបាកទេ តែខ្ញុំអត់ចេះធ្វើអីហ្នឹងក៏ខ្ញុំអត់ខ្លាចនឹងធ្វើដែរ ពីព្រោះវាងាយ»។
ក្រៅពីលក់សូត្រឆៅនោះហើយ អ្នកចិញ្ចឹមនាងនៅបានទទួលអនុផលមួយចំនួនទៀត គឺជីដ៏ល្អពីលាមកនិងគ្រឿងផ្សំធ្វើម្សៅកែលម្អសម្ផស្សពីទឹកមូត្ររបស់ដង្កូវនាង ៖ «កាកសំណល់ពីនាងហ្នឹង វាទៅជាជីកំប៉ុស្តមហាលេខ១ កាកសំណល់ពីនាងលាមកវាហ្នឹង ព្រោះអីវាស៊ីស្លឹកមន ដូចជា ២០-៣០-៤០-៥០ដងឯណោះបានផលិតបានប្រូតេអ៊ីនសូត្រហ្នឹងម្ដង។ អ៊ីចឹងទៅណាវាជុះ អ៊ីចឹងបានសូត្រមួយ បានកាកសំណល់ទឹកនោម និងលាមកហ្នឹង ៥០ដង។ លាមកវានេះយកទៅធ្វើជីល្អលេខ១។ ហើយទឹកនោមវាគឺគេយកទៅលាយនៅក្នុងគ្រឿងសំអាងបានជាល្អជួយចិញ្ចឹមស្បែក ព្រោះវាមានវីតាមីនអ៊ឺ ហើយចិញ្ចឹមស្បែក ស្បែកឡើងសថ្លារលើប»។
សរុបសេចក្តីមក ការដាំមនចិញ្ចឹមនាងផលិតសូត្រ គឺជានយោបាយឈ្នះៗគុណនឹង១០ ព្រោះមានតែបាននិងបានប៉ុណ្ណោះ ៖ «ជួបជុំគ្រួសារបានប្រាក់កម្រៃច្រើនជាងមុន ប្រកបដោយសេចក្ដីសុខ សាច់ឈាមថ្លាជាងមុន ហើយដង្កូវដក់ដឿនេះ យកទៅចិញ្ចឹមត្រីក៏បានហូបក្លែមប៊ីយ៉ែក៏បាន ហូបនៅក្នុងផ្ទះបុកទឹកគ្រឿងក៏បាន ព្រោះវាមានកូឡេស្តូរ៉លល្អ ទទួលទានទៅគឺថាធ្វើឲ្យឈាមយើងរាវដើរល្អនៅក្នុងខ្លួនទៀត។ ម្ល៉ោះហើយដូចជាឈ្នះៗៗ វាមិនមែនគ្រាន់តែឈ្នះទេ។ អ៊ីចឹងបានថាគួរតែស្រុកខ្មែរទាំងមូលហ្នឹង ជាតំបន់ឆ្ងាយៗហ្នឹង យើងនាំគ្នាបំផុសធ្វើសូត្រហ្នឹងទៅ ព្រោះអីទីផ្សារអន្តរជាតិអត់ចេះរីងស្ងួតទេ»៕