ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកវិភាគមួយចំនួនយល់ឃើញថា ប្រទេសសមាជិកអាស៊ានមានការលំបាកក្នុងការគ្រប់គ្រងលំហូរពលកម្មទាំងនោះ ហើយប្រទេសកម្ពុជា ក៏ធ្លាប់បានអះអាងថា នឹងមានវិធានការដើម្បីទប់ស្កាត់លំហូរពលកម្មពីប្រទេសសមាជិកអាស៊ានដទៃទៀត ដើម្បីធានាពលកម្មក្នុងស្រុកនៅពេលដែលប្រទេសអាស៊ានទាំង ១០ បង្កើតជាសហគមន៍តែមួយ។
ភាពចុះសម្រុងគ្នា និងការរួបរួមគ្នារវាងប្រទេសសមាជិក ជាមូលដ្ឋានគ្រឹះសម្រាប់អាស៊ាន។ កត្តានេះប្រទេសជាសមាជិកទាំងអស់បានខិតខំប្រឹងប្រែង ដើម្បីកាត់បន្ថយគម្លាតរវាងប្រទេសអាស៊ាន។ មានន័យថាប្រទេសដែលមានការអភិវឌ្ឍខ្ពស់ ត្រូវជួយប្រទេសសមាជិកអាស៊ានដែលមានការអភិវឌ្ឍទាប ដូចជាកម្ពុជា ឡាវ មីយ៉ាន់ម៉ា ឬភូមា ជាដើម។
ការអភិវឌ្ឍមានភាពខុសគ្នា កម្រិតនៃកម្លាំងពលកម្មរវាងអាស៊ានក៏មានភាពខុសគ្នា ដែលប្រទេសនីមួយៗនៅក្នុងអាស៊ាន កំពុងរៀបចំក្នុងការគ្រប់គ្រងលំហូរពលកម្មដោយសេរី នៅពេលដែលប្រទេសអាស៊ានធ្វើសមាហរណកម្មនៅពេលដ៏ខ្លីខាងមុខ។
អ្នកវិភាគសេដ្ឋកិច្ចយល់ឃើញថា បញ្ហាលំហូរដោយសេរីរវាងកម្លាំងពលកម្មជំនាញ ឬគ្មានជំនាញនៅតំបន់អាស៊ាន គឺជារឿងស្មុគស្មាញបំផុតដែលប្រទេសសមាជិកទាំងអស់ត្រូវមានវិធានការគ្រប់គ្រង ថាតើចំនួនពលកម្មប៉ុន្មានដែលប្រទេសនីមួយៗត្រូវការ ហើយប្រភេទពលកម្មអ្វីខ្លះដែលសមាជិកអាស៊ានខ្វះខាត និងមិនប៉ះពាល់ពលកម្មក្នុងស្រុកជាដើម។
តំណាងមូលនិធិខុនរ៉ាដអាឌិន ណៅអ៊ែរ ប្រចាំប្រទេសកម្ពុជា លោក ឌិនីស ស្រេ (Denish Schrey) បានបង្ហាញបទពិសោធន៍នៃការធ្វើសមាហរណកម្មតំបន់មួយចំនួននៅលើសកលលោកថា នៅសហភាពអឺរ៉ុប មានបញ្ហាជាច្រើនដែលត្រូវដោះស្រាយទាក់ទងនឹងលំហូរពលកម្ម ដោយសេរី នេះ។ លោកមានប្រសាសន៍បន្តថា ចំពោះការធ្វើសមាហរណកម្មតំបន់អាស៊ាននៅពេលខាងមុខ ក៏នឹងអាចជួបបញ្ហាដូចនៅសហភាពអឺរ៉ុបដែរ។
លោកបញ្ជាក់ថា បើទោះជាការធ្វើសមាហរណកម្មផ្ដល់ផលវិជ្ជមាន ប៉ុន្តែក៏មានផលអវិជ្ជមានដែលប្រទេសសមាជិកអាស៊ានទាំងអស់ត្រូវមានវិធានការគ្រប់គ្រងដែរ៖ «ទោះជាប្រទេសសមាជិកចង់សម្រេចបាននូវលំហូរពលកម្មដោយសេរីរវាងអាស៊ាន ប៉ុន្តែប្រទេសនីមួយៗក៏ត្រូវដោះស្រាយឧបសគ្គមួយចំនួនផងដែរ ចំពោះការធ្វើសមាហរណកម្មពលកម្មចូលរួមចំណែកនៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេសនីមួយៗ។ ខ្ញុំសូមលើក ឧទាហរណ៍ និងសង្ខេបអំពីសហភាពអឺរ៉ុបដែលទទួលបានជោគជ័យ នៃសមាហរណកម្មពលកម្មរហូតដល់ពេលនេះ ប៉ុន្តែប្រទេសនីមួយៗនៅក្នុងសហភាពអឺរ៉ុប នៅតែមានភាពស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការធ្វើលំហូរដោយសេរី រវាងប្រទេសសមាជិកទាំង ២៧ ប្រទេស»។
លោក ឌិនីស ស្រេ បន្តថា នៅពេលដែលសេដ្ឋកិច្ចរបស់ប្រទេសនីមួយៗមានកំណើន គឺនៅពេលនោះតម្រូវការពលកម្មជំនាញ ឬគ្មានជំនាញកើនឡើង ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ នៅពេលមានវិបត្តិ តម្រូវពលកម្មនឹងត្រូវបានកាត់បន្ថយ ជាពិសេសពលកម្មគ្មានជំនាញ។
យ៉ាងណាក៏ដោយ ទីប្រឹក្សាក្រសួងបរទេស និងសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ លោកបណ្ឌិត សុក ស៊ីផាន់ណា មានប្រសាសន៍ថា ដើម្បីធ្វើឲ្យប្រទេសនៅក្នុងតំបន់អាស៊ាន មានលំហូរដោយសេរី និងមានភាពងាយស្រួលក្នុងការចាប់យកការងារនៅពេលដែលប្រទេសសមាជិកអាស៊ានទាំងអស់ធ្វើសមាហរណកម្មតំបន់នៅពេលខាងមុខ នោះប្រទេសអាស៊ានត្រូវមានច្បាប់ ឬវិធានការណាមួយក្នុងការទទួលស្គាល់ពលកម្មទៅវិញទៅមក។
លោកបណ្ឌិត សុក ស៊ីផាន់ណា៖ «ក៏ប៉ុន្តែបើចង់ជាថ្ងៃក្រោយនេះ យើងចង់ទៅដាក់ពាក្យទៅធ្វើការនៅបាងកក ឬនៅសិង្ហបុរី ឬសណ្ឋាគារផ្កាយប្រាំនៅកន្លែងណាមួយនោះ វាទាល់តែមានស្ថាប័នណាមួយក្នុងប្រទេសហ្នឹងគេបញ្ជាក់ហ្នឹង ដែលគេបញ្ជាក់ថា យើងមានជំនាញពិតប្រាកដមែន ហើយអាហ្នឹងគេហៅថា Mutual Recognition Arrangement ការទទួលស្គាល់នូវកម្រិតបច្ចេកទេស វិជ្ជាជីវៈហ្នឹងឲ្យជាក់ស្ដែង»។
លោកបណ្ឌិត សុក ស៊ីផាន់ណា មានប្រសាសន៍បន្ថែមថា ពលកម្មជំនាញជាចំណុចប្រឈមមុខមួយដែលទាមទាការទទួលស្គាល់គ្នារវាងតំបន់អាស៊ាន មានន័យថា ប្រទេសនីមួយៗមានរចនាសម្ព័ន្ធអប់រំមួយដែលមានលក្ខណៈស្រដៀងគ្នា។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្រៅពីការទទួលស្គាល់ពលកម្មរវាងគ្នានៃប្រទេសសមាជិកអាស៊ាន នៅពេលដែលប្រទេសអាស៊ានទាំងអស់ធ្វើសមាហរណកម្មតំបន់ ដែលជំរុញឲ្យមានលំហូរពលកម្មដោយសេរីនៅក្នុងរង្វង់តំបន់អាស៊ាន។ កត្តានេះអាចធ្វើប្រទេសសមាជិកអាស៊ានមួយចំនួន មានការអភិវឌ្ឍទាប ប្រឈមនឹងការបាត់បង់ការងារក្នុងស្រុក។
រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងព័ត៌មាន និងជាអ្នកនាំពាក្យរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា លោក ខៀវ កាញារីទ្ធ មានប្រសាសន៍ថា ប្រទេសកម្ពុជាបានចាត់វិធានការមួយចំនួនដើម្បីរក្សាការងារនៅក្នុងស្រុក នៅពេលដែលប្រទេសអាស៊ាននឹងរួមបញ្ចូលនៅឆ្នាំ២០១៥។ លោកបញ្ជាក់ថា យោងតាមច្បាប់របស់ប្រទេសកម្ពុជា ការអនុញ្ញាតឲ្យមានលំហូរពលកម្មមកកម្ពុជា មានចំនួនតែ ១០% នៃពលកម្មសរុបប៉ុណ្ណោះ និងអនុញ្ញាតពលកម្មហូរចូលមកប្រទេសកម្ពុជា លើមុខជំនាញដែលប្រទេសកម្ពុជា មិនមានគ្រប់គ្រាន់។
លោកបញ្ជាក់ទៀតថា ចំពោះកម្លាំងពលកម្មក្នុងចំណោមយុវជន ហាក់ដូចជាចាប់យកជំនាញអ្វីដែលតម្រូវការទីផ្សារការងារមានតិចតួច៖ «តើយើងអនុញ្ញាតឲ្យគេយកកម្មករគេចូលទេ? ច្បាប់យើងដំបូងបំផុតឲ្យយកតែអ្វីនៅខ្មែររកគ្មាន ជំនាញដែលខ្មែរគ្មាន»។
លោក ខៀវ កាញារីទ្ធ មានប្រសាសន៍បន្តថា នៅពេលដែលអាស៊ានធ្វើសមាហរណកម្មខាងមុខ ទីផ្សារការងារនឹងមានការផ្លាស់ប្ដូរ ដែលកត្តានេះទាមទាឲ្យមានការបណ្ដុះបណ្ដាលការអប់រំ និងការផ្សព្វផ្សាយអំពីបញ្ហាប្រឈមដែលកើតឡើងនៅពេលដែលអាស៊ានក្លាយជាសហគមន៍តែមួយ។
ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកវិភាគនានាយល់ឃើញថា ប្រទេសសមាជិកអាស៊ានទាំងអស់កំណត់យកឆ្នាំ២០១៥ ជាឆ្នាំបង្កើតសហគមន៍សេដ្ឋកិច្ចតែមួយ ប៉ុន្តែគោលដៅនៃការបង្កើតតំបន់សេដ្ឋកិច្ចអាស៊ាននេះ គឺ ទាមទាររយៈពេលយ៉ាងហោចណាស់ ២០ឆ្នាំទៀត។
លោក ឌិនីស ស្រេ មានប្រសាសន៍ចោទជាសំណួរថា តើនៅក្រោយឆ្នាំ២០១៥ ប្រទេសអាស៊ានមានការទទួលស្គាល់ពលកម្មរវាងគ្នាទៅវិញទៅមក ឬទេ? តើប្រទេសនីមួយៗព្រមទទួលពលកម្មគ្មានជំនាញ ឬមានជំនាញឲ្យមកធ្វើការនៅប្រទេសខ្លួនដោយសេរី ឬទេ?
លោកបន្តថា កត្តាដែលជួយជំរុញឲ្យមានលំហូរពលកម្មដោយសេរីបានឆាប់រហ័ស គឺទាមទារឲ្យប្រទេសពិនិត្យ និងចរចាគ្នារវាងច្បាប់គ្រប់គ្រងលំហូរពលកម្មដោយសេរីរវាងអាស៊ាន ឬមានច្បាប់គ្រប់គ្រងពលកម្មរួមមួយរបស់ប្រទេសសមាជិកអាស៊ានទាំងអស់៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។