ប្រវត្តិ​អ្នក​រាំ​ក្បាល​ទូក

អ្នក​រាំ​ក្បាល​ទូក​ដែល​ភាគ​ច្រើន​ជា​បុរស​ពោរពេញ​ដោយ​កម្លាំង​កាយ​មាំមួន អង្គុយ​យ៉ាង​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ដើម្បី​បញ្ជា​ទូក​របស់​ខ្លួន​ក្នុង​ការ​ប្រណាំង​យក​ឈ្នះ​ចាញ់ ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​មក​តួនាទី​នេះ​បែរ​ជា​ត្រូវ​ជំនួស​ដោយ​ស្រ្តី ដែល​មាន​រាង​តូច​​​ល្វតល្វន់​ទៅ​វិញ។
ដោយ គឹមពៅ
2009-11-03
Share
អុំ​ទូក៣០៥ ០១-វិច្ឆិកា-០៩: កញ្ញា រឿន រាត្រី អ្នក​រាំ​ក្បាល​ទូក​ឈ្មោះ​ជម្ពូ​ស​មាន​ជ័យ​សិរី​មាន​ឫទ្ធិ មក​ពី​ស្រុក​បាធាយ ខេត្ត​កំពង់ចាម។
Photo: RFA

សំឡេង​ឆៃយ៉ាំ​បាន​បន្លឺ​ឡើង​ដើម្បី​ហែហម​ក្រុម​កីឡាករ​អ្នក​ប្រណាំង​ទូក​ង មិន​ថា​បុរស​និង​ស្រ្តី​ឡើយ ឲ្យ​មាន​ទឹក​ចិត្ត​ពោរពេញ​ដោយ​ក្តី​សប្បាយ​រីករាយ ក្នុង​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​ទូក​រៀងៗ​ខ្លួន មុន​នឹង​ចាប់​ផ្តើម​ការ​ប្រណាំង។

នៅ​ក្បាល​ទូក​ង​ធ្វើ​អំពើ​ឈើ ក្បូរក្បាច់​រចនា​ពណ៌​ក្រហម​ច្រាល ដែល​មាន​កន្លែង​ទំនេរ​តូច​បំផុត ទទឹង​ប្រហែល​២​តឹក​ប៉ុណ្ណោះ ហាក់​ដូច​ជា​គ្មាន​អ្វី​ទំនង​សម្រាប់​ចាប់​កាន់​ឡើយ​ពេល​មាន​គ្រោះថ្នាក់ នាង រឿន រាត្រី អាយុ​១៧​ឆ្នាំ ក្នុង​សម្លៀក​បំពាក់​អាវ​ប៉ាក់​ស និង​សំពត់​ចងក្បិន​ភ្លឺផ្លេក​ពណ៌​ក្រហម ផាត់​ប្រេង​ម្សៅ​ស្អាត ស្រស់​សោភា បាន​អង្គុយ​នៅ​លើ​ក្បាល​ទូក​អណ្តែត​លើ​ផ្ទៃ​ទឹក ធ្វើ​ហាក់​ដូច​ជា​គ្មាន​ការ​ភ័យ​ព្រួយ​ចំពោះ​ទឹក​ទន្លេ​ល្ហាចល្ហឹម​ធំ​ល្វឹងល្វើយ​ឡើយ។

រាត្រី គឺ​ជា​អ្នក​រាំ​ក្បាល​ទូក​នៃ​ទូក​ចែវ​របស់​នារី​ឈ្មោះ ជម្ពូ​ស​ជ័យ​សេរី​មាន​ឫទ្ធិ ដែល​មក​ពី​ស្រុក​បាធាយ ភូមិ​មេ​ព្រីង ឃុំ​មេ​ព្រីង ខេត្ត​កំពង់ចាម។

រាត្រី បាន​និយាយ​ដោយ​ទឹក​មុខ​ញញឹម​ថា គ្មាន​អ្វី​ដែល​ភ័យ​ព្រួយ​សម្រាប់​នាង​ឡើយ បើ​ទោះ​បី​ជា​នាង​គ្មាន​បទពិសោធន៍​ក៏ដោយ​ក្នុង​ការ​រាំ​ក្បាល​ទូក​នៅ​ពេល​ប្រណាំង​ទូក​ង​កាល​ពី​ឆ្នាំ​មុនៗ​ក៏ដោយ។ នាង​និយាយ​បណ្តើរ សម្លឹង​មើល​ផ្ទៃ​ទន្លេ​ល្ហល្ហេវ​ធំធេង​ថា នាង​នឹង​គិត​តែ​ពី​រាំ​ទៅ​តាម​ចង្វាក់ ដើម្បី​ឲ្យ​អ្នក​អុំ​ទូក​និង​គូ​កន​របស់​នាង​ទាំង​អស់ មាន​ការ​ប្រឹង​ប្រែង​ដើម្បី​យក​ឈ្នះ។

កញ្ញា រឿន រាត្រី ឲ្យ​ដឹង​ដូច្នេះ ៖ «ភ័យ​តិចៗ ភ័យ​ខ្លាច​តែ​ធ្លាក់​ទឹក​អី។ ការពារ​ខ្លួន។ ឲ្យ​យោក​តាម​ទូក ហើយ​ត្រូវ​ចេះ​តោង​ផង កុំ​ចេះ​តែ​រាំៗ​ទៅ​ធ្លាក់​ទឹក។ មាន​អារម្មណ៍​ថា​សប្បាយ ហើយ​សង្ឃឹម​ថា​ឈ្នះ»

ស្រ្តី​ម្នាក់​ទៀត​បាន​និយាយ​ថា វត្តមាន​របស់​អ្នក​រាំ​នៅ​ក្បាល​ទូក ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ភាពស្រស់​ស្រាយ​បែប​នេះ ជា​ការ​សំខាន់​ណាស់។ គាត់​មិន​អាច​បក​ស្រាយ​ថា តើ​ការ​សំខាន់​នោះ​យ៉ាង​ណា​ខ្លះ​ទេ ប៉ុន្តែ​គាត់​បាន​តែ​និយាយ​ថា បរមបុរាណ​តែងតែ​តម្រូវ​ឲ្យ​មាន​អ្នក​រាំ​ក្បាល​ទូក​នេះ​ជា​ចាំបាច់ ៖ «ទាល់​តែ​មាន​អ្នក​រាំ​បាន​ស្អាត ឲ្យ​សញ្ញា​អ្នក​ចែវ។ សម័យ​បុរាណ​យើង​មក​អ៊ីចឹង ទំនៀម​ទម្លាប់​យើង​អ៊ីចឹង»

មន្ត្រី​ពុទ្ធ​សាសនបណ្ឌិត​និង​ជា​ក្រុម​ជំនុំ​ទំនៀម​ទម្លាប់​ប្រពៃណី​ខ្មែរ លោក មៀច ប៉ុន បាន​អះអាង​ថា ស្រី្ត​អ្នក​រាំ​ក្បាល​ទូក​ជា​ទូទៅ ត្រូវ​គេ​ជ្រើសរើស​យក​ស្រ្តី​ដែល​នៅ​ក្រមុំ​ព្រហ្មចារី មាន​វ័យ​ចន្លោះ​ពី​១៦ ទៅ​១៧​ឆ្នាំ​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ប្រកប​ទៅ​ដោយ​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​ល្អ​ប្រសើរ ដើម្បី​នាំ​នូវ​ភ័ព្វ​សំណាង​របស់​ទូក។

កាល​ពី​ដំបូង​ឡើយ កំណើត​បុណ្យ​អុំ​ទូក​គេ​ពុំ​បាន​យក​ស្រី​មក​រាំ​នៅ​ក្នុង​ពិធី​នេះ​ឡើយ។ ពិធី​នេះ​គឺ​ជា​ពិធី​ដែល​គេ​រំឭក​ទៅ​ដល់​កងទ័ព​ជើង​ទឹក​ខ្មែរ កាល​ពី​សម័យ​បុរាណ​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​អានុភាព។

លោក មៀច ប៉ុន បាន​អះអាង​អ្នក​រាំ​ក្បាល​ទូក គឺ​បុរស​ដែល​តំណាង​ឲ្យ​មេ​ទ័ព​ជើង​ទឹក​វៃ​ឆ្លាត និង​មុត​ស្រួច​ក្នុង​ការ​បញ្ជា​កងទ័ព​កាល​នោះ ដូច្នេះ​ជា​ទូទៅ​គេ​ឃើញ​តែ​អ្នក​រាំ​ក្បាល​ទូក​ភាគ​ច្រើន​ជា​បុរស​ដែល​គេ​មាន​លទ្ធភាព​ក្នុង​ការ​មើល​គូ​ប្រកួត​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​ប្រាប់​ឲ្យ​ក្រុម​កីឡាករ​របស់​គេ​ឲ្យ​មាន​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន ហើយ​អាច​យក​ជើង​ធាក់​ខ្សែ​ព្រ័ត្រ​នៅ​ពេល​ជិត​ផ្តាច់​ព្រ័ត្រ​ជាដើម ដែល​ប្រការ​នេះ​គ្រោះថា្នក់​ខ្លាំង​ណាស់ ដូច្នេះ​ហើយ​គេ​មិន​សូវ​ឃើញ​វត្តមាន​របស់​ស្រ្តី​ឡើយ។

លោក​បន្ត​ទៀត​ថា ក្រោយ​មក​ទៀត​គេ​បាន​ឃើញ​មាន​វត្តមាន​ស្រ្តី​អ្នក​រាំ​នៅ​ក្បាល​ទូក នៅ​ក្នុង​ពិធី​ប្រណាំង​ទូក​ង​របស់​ខ្មែរ​ម្ដងៗ។ វត្តមាន​របស់​ស្រ្តី​ដែល​មាន​រូប​ស្អាត​ល្វត់ល្វន់ មាន​សម្លៀក​បំពាក់​ចង​ក្បិន​ស្រស់​ឆើតឆាយ បាន​ក្លាយ​ជា​ទី​ទាក់​ចិត្ត​សម្រាប់​អ្នក​ទស្សនា ក៏ដូច​ជា​ក្រុម​កីឡាករ​ឲ្យ​មាន​កម្លាំង​ចិត្ត​ក្នុង​ការ​ប្រណាំង​នោះ​ដែរ។

រឿន រាត្រី មាន​រាង​តូច​ទ្រនាប់ ច្រមុះ​ស្រួច នាង​មាន​កាយវិការ​ទន់ភ្លន់​និង​ល្វតល្វន់ នៅ​ពេល​ដែល​នាង​រាំ​នៅ​លើ​ក្បាល​ទូក​ទៅ​តាម​សំឡេង​ក្រុម​កីឡាករ​អ្នក​ប្រណាំង​របស់​នាង​ស្រែក​ជា​សញ្ញា។

នាង​និយាយ​ទៀត​ថា នាង​សប្បាយ​ចិត្ត​ហើយ​មាន​មោទនភាព នៅ​ពេល​ត្រូវ​បាន​អ្នក​ភូមិ​ជ្រើសតាំង​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​នេះ​សម្រាប់​ការ​រាំ​ក្បាល​ទូក ដើម្បី​ការ​ប្រណាំង​ដណ្តើម​យក​ពាន់​រង្វាន់​ខាន់ខៅ សម្រាប់​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​វិញ ៖ «គេ​រើស គេ​ហៅ​ឲ្យ​ទៅ​រាំ ខ្ញុំ​ក៏​រាំ​ទៅ»

ទូក​ចែវ​របស់​នារី​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​បាធាយ វត្ត​សិរី​ចំប៉ា នៅ​ភូមិ​មេ​ព្រីង ឃុំ​មេ​ព្រីង មាន​ចំណុះ​សរុប​៣៨​នាក់ ភាគ​ច្រើន​ជា​ស្រ្តី គឺ​មាន​ប្រុស​ប្រហែល​១០​នាក់​ប៉ុណ្ណោះ​ចូល​រួម ដោយ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​បាច​ទឹក ពេល​ដែល​ស្រ្តីៗ​កំពុង​ជាប់​ចែវ។

ក្រុម​នេះ កីឡាករ​ស្លៀក​ក្បិន​ពណ៌​បៃតង​ចាស់។ ស្រ្តី​កីឡាករ​ខ្លះ​ចេះ​ហែល​ទឹក ហើយ​ខ្លះ​ទៀត​មិន​ចេះ​ហែល​ទឹក​ឡើយ។

លឹម គា អាយុ​៣០​ឆ្នាំ ដែល​កំពុង​ចង​ក្បិន​ពណ៌​បៃតង មាន​ចង​យ័ន្ត​នៅ​ចង្កេះ​ផង​នោះ មុន​នឹង​ត្រៀម​ខ្លួន​ចុះ​ទូក​ក្នុង​ការ​ប្រណាំង​បាន​និយាយ​ប្រាប់​ថា គ្រប់​គ្នា​ត្រូវ​តែ​ចង​យ័ន្ត​ដូច្នេះ ដើម្បី​សុំ​សេចក្តី​សុខ​សប្បាយ ហើយ​នាង​មិន​ខ្លាច​អ្វី​ទេ បើ​ទោះ​បី​ជា​មិន​ចេះ​ហែល​ទឹក​ក៏ដោយ។

ស្រ្តី លឹម គា ឲ្យ​ដឹង​ដូច្នេះ ៖ «តែ​ទឹក​ហូរ​ខ្លាំង​វា​កួច​ហើយ តែ​កួច​ខ្លាំង​យើង​ចេះ​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ភ័យ​ដែរ ប៉ុន្តែ​នឹក​ឃើញ​ថា ចែវ​ឲ្យ​ជាប់ ឈរ​ទូក​ឲ្យ​នឹង គឺ​ដឹង​តែ​ឈ្នះ​អ៊ីចឹង​តែម្ដង។ មាន​អារម្មណ៍​ថា​សប្បាយ​ដែរ បើ​ថា​បាន​ជោគជ័យ គឺ​ថា សប្បាយ​អស់​ពី​ចិត្ត​ពី​ថ្លើម​អ៊ីចឹង​តែម្ដង»

ស្រ្តី​ម្នាក់​ទៀត​បាន​និយាយ​ថា នាង​សប្បាយ​រក​ថា​មិន​ត្រូវ ដែល​នាំ​ឲ្យ​នាង​ចូល​រួម​ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ ៖ «សប្បាយ ចិត្ត​ចង់​តែ​មក​តែម្ដង»

កីឡាករ​ស្រ្តី​ម្នាក់ៗ​សុទ្ធ​តែ​មាន​ទឹក​មុខ​រីករាយ ដោយ​គេ​បរិភោគ​បាយ​រួម​គ្នា សម្រាក​នៅ​ទី​លាន​វត្ត​អារាម​រួម​គ្នា។ គេ​ឮ​សូរ​តែ​សំឡេង​ហ៊ោ​កញ្ជ្រៀវ​ក្រេវៗ នៅ​ពេល​ដែល​គ្នីគ្នា​របស់​គេ​បាន​ស្រែក​ថា យក្សអរៗ បន្ទរ​ដោយ​សំឡេង​ថា ឈ្នះៗៗ៕

ព័ត៌មាន (10)

មើល​មតិ​ទាំង​អស់.

Anonymous says:
Nov 03, 2009 12:42 AM

I am very impressed to see that little girl on the top of the boat,and in the position of leading the whole team.This is very encouraging and hope for the future that all Cambodian girls are too not just enjoy the water festival,but to have the potential of carrying her responsibility just as same as the other man do.I am very proud of our Cambodian girl,and thanks to that brave girl who is setting forth as an example to other Cambodian girl.

Anonymous says:
Nov 07, 2009 11:55 PM

Love it! Self motivation is the key to success!

Anonymous says:
Nov 03, 2009 05:26 AM

Before there is no woman can get into the canoe racer; but now a woman can be a leader and seats in fornt the canoe. Our custom has changed from time to time depending on the people think and believe what is good for them. Same as right now people turn from Budhism to Christianity; because they believe only Christ is the way to Heaven.

Anonymous says:
Nov 02, 2009 11:13 PM

May peace and prosperity prevail in Cambodia. We are living on one earth, under one sun but Cambodian people are miserably poor. Cambodia's culture is spectacularly beautiful, but the people are spectacularly poor.

Anonymous says:
Nov 03, 2009 02:39 PM

everything was done, jobs done well. one missing factor is " a life saver vest" it is more important for next year. each person must have one of life sver vest"

Anonymous says:
Nov 03, 2009 02:33 PM

Dear brother Hun sen, you and the your team team works had been done well, during boat vestival in this year. how much for a life saver vest? my friend adn i had been watched the opertation, in Tonle sap no one wearing life saver vest at all. your teams should learned from Kra tie 17 people drowning and dead. luckily one of the racing boat was sinking during racing and no one got problem, according to the above article, brother Hun sen should changed, who that travel by fresh water or sea, must have a life saver vest. it will helpe our nation a lot. Hi brother chivonmunirak how are you? hou your life in Cambodia?

Anonymous says:
Nov 08, 2009 01:16 AM

គ្រោះថ្នាក់អាចកើតឡើងជាយថាហេតុបើទោះជាយើងប្រុងប្រយ័ត្នឬអត់ ដូច្នេះរដ្ឋាភិបាលគួរតែផ្តល់ជាអាវពោងសំរាប់ពាក់ការពារ ព្រោះពេលនោះទឹកទន្លេហូរខ្លាំងហើយពេលខ្លះកួចទៀត ។ សូម្បីតែអ្នកចេះហែលទឹកមានការលំបាក់ទៅហើយ ចុះទំរាំតែអ្នកមិនចេះនោះ ។ ខ្ញុំថាបើយើងមានតែក្រុមជួយសង្គ្រោះនោះ គឺមិនអាចជួយបានទាន់ពេលវេលាគ្រប់ៗពេលនោះឡើយ ទឹកអាចគួចនាំអ្នកដែលលង់ទៅក្រោមផ្ទៃទឹកដែលធ្វើអោយអ្នកជួយសង្គ្រោះមិនអាចរកឃើញឡើយ តួយ៉ាងដូចជាឆ្នាំមុនៗអញ្ចឹង ។ រដ្ឋាភិបាលគួរតែគិតគួរពីបញ្ហានេះ ការការពារគឺវាប្រសើរជាងការព្យាបាល ៕

បញ្ចេញ​មតិយោបល់៖

បញ្ចូលមតិរបស់អ្នកដោយបំពេញទម្រង់ខាងក្រោមជាអក្សរសុទ្ធ។ មតិនឹងត្រូវសម្រេចដោយអ្នកសម្របសម្រួល និងអាចពិនិត្យកែប្រែឲ្យស្របតាម លក្ខខណ្ឌនៃការប្រើប្រាស់ របស់វិទ្យុអាស៊ីសេរី។ មតិនឹងមិនអាចមើលឃើញភ្លាមៗទេ។ វិទ្យុអាស៊ីសេរី មិនទទួលខុសត្រូវចំពោះខ្លឹមសារនៃមតិដែលបានចុះផ្សាយឡើយ។ សូមគោរពមតិរបស់អ្នកដទៃ ហើយប្រកាន់ខ្ជាប់នូវការពិត។

គេហទំព័រ​ទាំងមូល