សេចក្ដី​សង្ខេប​សក្ខីកម្ម​របស់ ឌុច អំពី​ការងារ​មន្ទីរ​ស-២១

ដោយ ឡេង ម៉ាលី
2016-07-02
អ៊ីម៉ែល
មតិ
Share
បោះពុម្ព
អតីត​ប្រធាន​មន្ទីរ​សន្តិសុខ ស-២១ ឬ​គុក​ទួលស្លែង ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម លោក កាំង ហ្កេកអ៊ាវ ហៅ ឌុច ធ្វើ​ជា​សាក្សី​នៅ​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​០០២ វគ្គ​២ ទាក់ទង​នឹង​អង្គហេតុ​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​នៅ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ ស-២១ ឬ​គុក​ទួលស្លែង នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២០ ខែ​មិថុនា ឆ្នាំ​២០១៦។ Photo courtesy of ECCC
អតីត​ប្រធាន​មន្ទីរ​សន្តិសុខ ស-២១ ឬ​គុក​ទួលស្លែង ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម លោក កាំង ហ្កេកអ៊ាវ ហៅ ឌុច ធ្វើ​ជា​សាក្សី​នៅ​ក្នុង​សំណុំ​រឿង​០០២ វគ្គ​២ ទាក់ទង​នឹង​អង្គហេតុ​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​នៅ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ ស-២១ ឬ​គុក​ទួលស្លែង នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២០ ខែ​មិថុនា ឆ្នាំ​២០១៦។ Photo courtesy of ECCC
Photo courtesy of ECCC

ចាប់​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ទី​៧ រហូត​មក​ដល់​ថ្ងៃ​ទី​២៧ ខែ​មិថុនា អតីត​ប្រធាន​មន្ទីរ​សន្តិសុខ ស-២១ ឬ​គុក​ទួលស្លែង ឈ្មោះ កាំង ហ្កេកអ៊ាវ ហៅ ឌុច ត្រូវ​បាន​អង្គ​ជំនុំជម្រះ​សាលា​ដំបូង​នៃ​សាលាក្ដី​ខ្មែរក្រហម កោះ​ហៅ​ឱ្យ​មក​ផ្ដល់​សក្ខីកម្ម​ម្ដង​ទៀត នៅ​ក្នុង​សំណុំរឿង ០០២ វគ្គ ២។ សក្ខីកម្ម​របស់​សាក្សី ឌុច គឺ​ទាក់ទង​នឹង​ការ​ចាត់ចែង​ការងារ​មន្ទីរ ស-២១ ជា​មួយ​ជន​ជាប់​ចោទ នួន ជា និង ខៀវ សំផន ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ជាន់​ខ្ពស់​នៃ​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ។

តើ​សាក្សី ឌុច ផ្ដល់​សក្ខីកម្ម​អ្វី​ខ្លះ​អំពី​ការងារ​មន្ទីរ ស-២១ ទាក់ទង​នឹង​ទៅ​នឹង​ជន​ជាប់​ចោទ​ទាំង​ពីរ​រូប?

សាក្សី ឌុច ដែល​ជា​អតីត​ប្រធាន​មន្ទីរ ស-២១ ឬ​គុក​ទួលស្លែង សឹង​តែ​ពេញ​មួយ​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ ចាប់​ផ្ដើម​សក្ខីកម្ម​របស់​លោក​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៧ មិថុនា ដោយ​ភាព​ហួស​ចិត្ត និង​ភ្ញាក់​ផ្អើល​ចំពោះ​ការ​បដិសេធ​របស់​អតីត​អនុ​លេខា​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា គឺ​ជន​ជាប់​ចោទ នួន ជា ដែល​ថា លោក​មិន​បាន​ដឹង​ឮ ឬ​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​អ្វី​នឹង​ការងារ​របស់​មន្ទីរ​សន្តិសុខ ស-២១ នោះ៖ «ពូ នួន (នួន ជា) គាត់​បដិសេធ​បញ្ហា​នេះ ខុស​ហើយ។ ក្នុង​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា នរណា​មិន​គោរព​បក្ស? អ្នក​ណា​ដែល​ធ្វើ​ការងារ​អី​ក្រៅ​ពី​លេខា និង​អនុ​លេខា​បក្ស​សម្រេច? នេះ​ការ​​ចាត់​តាំង​របស់​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា គឺ​វា​អ៊ីចឹង។ ដូច្នេះ​ការ​បដិសេធ​របស់​ពូ នួន គឺ​គ្មាន​ន័យ»

លោក​បញ្ជាក់​ថា មន្ទីរសន្តិសុខ ស-២១ និង​មន្ទីរ​នគរបាល​ទាំង​អស់​ទូទាំង​ប្រទេស​នៅ​ក្នុង​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ គឺ​ឋិត​ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ និង​បញ្ជា​របស់​ការិយាល័យ​នយោបាយ ឬ​គណៈមជ្ឈិម​នៃ​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា ដែល​មាន ប៉ុល ពត ជា​លេខា​បក្ស និង​ជន​ជាប់​ចោទ នួន ជា ជា​អនុ​លេខា​បក្ស៖ «ឯកសារ​ដែល​និយាយ​ពី​វត្តមាន​ពូ នួន នៅ​ក្នុង​ការ​ចាត់ចែង​រឿង ស-២១។ ដោយ​ឡែក​ឯកសារ​នេះ សុន សេន គាត់​សរសេរ​ថា គោរព​ជូន​បង នួន ផ្ទាល់។ ខ្ញុំ​បញ្ជាក់​ថា ដែល​គោរព​ជូន​បង នួន ផ្ទាល់​នេះ គឺ សុន សេន ចារ​ទៅ​ក្នុង​ពេល​ដែល ប៉ុល ពត អវត្តមាន​ដោយ​ប្រាប់​ថា ឈឺ ហើយ​ឱ្យ​ពូ នួន ទទួល​ភារៈ​ជា​នាយករដ្ឋមន្ត្រី​ស្ដីទី។ ដូច្នេះ​នេះ​ជា​ភស្តុតាង​មួយ ដែល​បញ្ជាក់​ថា ការងារ​នេះ វា​មាន​បង នួន ជាប់​ជាមួយ ប៉ុល ពត តាម​គោលការណ៍​ប្រធាន​ពីរ។ ការងារ​ទាំង​នោះ​ទោះ​ជា សុន សេន ជា​អ្នក​ចេញ​មុខ​ក្ដី ក៏​មាន នួន ជា នៅ​ពី​ក្រោយ»

សាក្សី ឌុច ថ្លែង​ថា ជន​ជាប់​ចោទ នួន ជា ជា​មេ​លោក​ផ្ទាល់​ចាប់​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ទី​១៥ ខែ​សីហា ឆ្នាំ​១៩៧៧ រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៩។ លោក​អះអាង​ថា មាន​ឯកសារ​ដែល​និយាយ​ពី​ជន​ជាប់​ចោទ នួន ជា ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ការ​ចាត់ចែង​ការងារ​នៅ​មន្ទីរ ស-២១ ឬ​គុក​ទួល​ស្លែង៖ «អក្សរ​របស់​បង នួន នេះ ខ្ញុំ​ស្គាល់​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​គាត់​ទៅ​គ្រប់គ្រង​ខ្ញុំ។ គាត់​មិន​សរសេរ​សំបុត្រ​ដើរ​ផ្លូវ​ទេ តែ​គាត់​មាន​ណែនាំ​មក​ជា​កូន​សំបុត្រ​តូចៗ ខ្លីៗ។ គាត់​ចុះ​ហត្ថលេខា គាត់​អត់​ដាក់​ឈ្មោះ នួន ទេ គាត់​ដាក់ឈ្មោះ បួន។ សំបុត្រ​ហ្នឹង ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​ក្នុង​មួយ​រយៈ​កាល​ក្រោយ​ថ្ងៃ​១៥ សីហា ឆ្នាំ​១៩៧៧ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​៦ មករា ឆ្នាំ​១៩៧៩ នេះ យ៉ាង​ច្រើន ៤​ច្បាប់​ខ្លីៗ។ អក្សរ​នោះ​ជ្រុងៗ អ៊ីចឹង​នេះ​ខ្ញុំ​ចាំ។ ដូច្នេះ​បាន​ខ្ញុំ​បញ្ជាក់​ជូន​តុលាការ​ថា អក្សរ​ខាង​ក្រោម​ស្រួល​មើល នាំ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ថា ចំណារ​នេះ​ជា​ចំណារ​បង នួន»

លោក​បញ្ជាក់​ថា គោល​នយោបាយ​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា ចេញ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧១ សម្រេច​ថា អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​បក្ស​ចោទ​ថា ជា​ខ្មាំង គឺ​ត្រូវ​តែ​​សួរ​ចម្លើយ ហើយ​សម្លាប់​ចោល​ទាំង​អស់។ លោក​បន្ត​ថា អ្នក​ដែល​ត្រូវ​គេ​ចាប់​ចូល​ក្នុង​មន្ទីរ ស-២១ គឺ​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​ទាំង​អស់ មិន​ដែល​ដោះលែង​វិញ​ទេ លើកលែង​តែ​អ្នក​ទោស​ខ្លះ​គេ​ទុក​ប្រើ​សិន​ប៉ុណ្ណោះ។

លោក ឌុច បញ្ជាក់​ថា ជន​ជាប់ចោទ នួន ជា ជា​អ្នក​បញ្ជា​លោក​ផ្ទាល់ ឱ្យ​សម្លាប់​អ្នក​ទោស​នៅ​គុក​ទួល​ស្លែង៖ «ក្នុង​ចន្លោះ​ពី​ថ្ងៃ​១ ដល់ ថ្ងៃ ៣ មករា ពូ នួន ហៅ​ខ្ញុំ​ទៅ​ប្រាប់​ឱ្យ​ដក​ទាំង​អស់។ មាន​ន័យ​ថា ទាំង​ក្មេង​ទាំង​ចាស់។ ការ​សម្រិតសម្រាំង​ក្នុង​កិច្ច​ដំណើរ​ការ​ហ្នឹង ខ្ញុំ​បញ្ជា​តាម​ការ​ណែនាំ​របស់​ពូ នួន ឱ្យ​កម្ទេច​ចោល​ឱ្យ​អស់​មុន​ពេល​ដែល​យួន​ចូល ហើយ​ពេល​ហ្នុង​ខ្ញុំ​សុំ​តែ ៤​នាក់​ទេ​ទុក។ ក៏​ប៉ុន្តែ ពេល​សវនាការ​នេះ ស្រាប់​តែ​លេច​ចេញ នង ចាន់ផល មួយ​មក​ធ្វើ​សក្ខីកម្ម​ថា ខ្លួន​ជា​ក្មេង​កំព្រា។ ដូច្នេះ ការ​វិភាគ និង​ការ​សន្និដ្ឋាន​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​បញ្ជា​ច្បាស់​ទៅ​ឱ្យ​មិត្ត ហ៊ ធ្វើ។ ដូច្នេះ​ស្រាប់​លេច​ចេញ​ក្មេង​បី​នាក់​នៅ​សល់។ វា​មាន​ការ​ឆក​ល្វែង​អ៊ីចឹង​ក្នុង​ការ​អនុវត្ត។ គ្នា​អ្នក​ខាង​ក្រោម​ក៏​ពិបាក​នឹង​អនុវត្ត​ដែរ ហើយ​ខ្ញុំ​សួរ​ថា​អស់​ហើយ​ឬ​នៅ? គាត់​ថា​អស់​ហើយ»

សាក្សី ឌុច អះអាង​ថា កម្មាភិបាល​នៅ​សាខា​មន្ទីរ ស-២១ ដែល​ធ្វើ​ស្រែ​នៅ​ព្រៃ​ស ឈ្មោះ ហ៊ុយ​ស្រែ ក៏​ជនជាប់ចោទ នួន ជា ជា​អ្នក​សម្រេច​ឱ្យ​ចាប់​ដែរ៖ «ខាង​លើ​ដែល​សម្រេច​កាល​នោះ គឺ​ពូ នួន មិន​មែន​បង សុន សេន ទេ គឺ​ពូ នួន។ ខ្ញុំ​ជា​មួយ​មិត្ត ហ៊ រៀបចំ​ការ​ចាប់​តាម​សេចក្ដី​សម្រេច​ខាង​ថ្នាក់​លើ ពូ នួន គឺ​លោក នួន ជា នេះ។ កាល​ប្ដី​ទៅ​ហើយ ស្វ័យប្រវត្តិ ប្រពន្ធ​គេ​ចាប់​ហើយ»។

លោក ឌុច បន្ថែម​ថា ជនជាប់ចោទ នួន ជា ជា​អ្នក​បញ្ជា​ឱ្យ​ចាប់​ប្រពន្ធ​កម្មាភិបាល​ជាន់​ខ្ពស់​នៃ​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា ដែល​ត្រូវ​បាន​ចោទ​ប្រកាន់​ថា ក្បត់ ដូច​ជា ប្រពន្ធ វន វ៉េត និង ចេង អន ជា​ដើម។ លោក​ថា គោលការណ៍​របស់​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា កាល​ណា​មេ​គ្រួសារ​ត្រូវ​គេ​ចោទ​ថា ជា​ជន​ក្បត់​បក្ស​សមាជិក​គ្រួសារ​របស់​អ្នក​នោះ​ទាំង​អស់ ក៏​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​ដែរ ព្រោះ​ខ្លាច​មាន​ការ​សងសឹក៖ «កូន និង​ប្រពន្ធ​អ្នក​មាន​ទោស គេ​ចាត់​ទុក​ដូច​ជា​អ្នក​មាន​ទោស​អ៊ីចឹង គឺ​ត្រូវ​តែ​កម្ទេច។ បើ​មិន​មាន​សារសំខាន់​អី​ចាំបាច់​ត្រូវ​សួរ​ចម្លើយ​ទេ គេ​កម្ទេច​ហើយ។ ជា​គោលការណ៍​ គឺ​កូន​ក្មេង ជា​គោលការណ៍​ប្រសិន​បើ​ម៉ែ​ឪ​ក្បត់ កូន​គេ​ត្រូវ​សម្លាប់។ និយាយ​ឱ្យ​ចំ​ឱ្យ​តែ​មេ​គ្រួសារ​ក្បត់ ប្រពន្ធ​ក៏​គេ​យក​ទៅ កូន​ក៏​គេ​យក​ទៅ»

លោក​ឱ្យ​ដឹង​ថា ទីតាំង​សម្លាប់​អ្នក​ទោស​ពេល​នោះ មាន​នៅ​ជើង​ឯក មន្ទីរពេទ្យ​តាខ្មៅ និង​ជុំវិញ​គុក​ទួលស្លែង។ មនុស្ស​ចាស់​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​នៅ​ជុំវិញ​គុក​ទួល​ស្លែង ពេល​បន្ទាន់​មាន​អ្នក​ទោស​ថ្មី​ចូល។ រី​ឯ​កុមារ គេ​សម្លាប់​នៅ​ជើង​ឯក។

លោក​ឱ្យ​ដឹង​ថា លោក និង​អនុប្រធាន​លោក នៅ​មន្ទីរ ស-២១ មិន​ដែល​ហ៊ាន​ចាប់​មនុស្ស ឬ​ធ្វើ​អ្វី​រំលង​ការ​សម្រេច​របស់​អ្នក​ដឹកនាំ​របស់​លោក​ទេ ហើយ​ក៏​ហ៊ាន​ចាប់​ខ្លួន​មនុស្ស ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ដែរ៖ «អ្នក​ដែល​ហ៊ាន​រំលង ពួក​ប្រធាន​មន្ទីរ​នគរបាល សុទ្ធតែ​អត់​រួច​ខ្លួន​ទេ​ក្រោយ​មក ត្រូវ​តែ​កម្ទេច​ជិត​ប្រធាន​មន្ទីរ​នគរបាល​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​ត្រូវ​ស្លាប់ ឬ​មួយ​ដោយសារ​ចាប់​អត្តនោម័តិ ឬ​មួយ​ដោយសារ (ខុស) សីលធម៌ ឬ​មួយ​ដោយសារ​ជ័យភណ្ឌ។ នេះ​តាម​ការ​ពិចារណា​របស់​ខ្ញុំ»

ពេល​លោក​និយាយ​ពី​វិធី​ធ្វើ​ទារុណកម្ម សាក្សី ឌុច ចាត់​ទុក​ឧបករណ៍​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​ខ្លះ ដែល​មាន​តាំង​នៅ​សារមន្ទីរ​ប្រល័យ​ពូជសាសន៍​ទួល​ស្លែង​សព្វថ្ងៃ​នេះ ថា​ជា​ឧបករណ៍ គេ​ប្រឌិត​ឡើង​ក្រោយ​របប​ខ្មែរក្រហម៖ «អា​ពូថៅ​មុខ​ពីរ​ហ្នឹង ខ្ញុំ​ចាំ​បាន​អា​ហ្នឹង​ជាង​គេ ដូច​គេ​ដាក់​តាំង​បង្ហាញ​អា​ហ្នឹង។ ឯ​ចំណែក​ឧបករណ៍​ប្រឌិត​ក្រោយ​ទៀត​ មាន​ដូច​ជា ធុង​ជ្រលក់​ទឹក​ក្បាល​ទៅ​ក្នុង​អាង​ទឹក​ហ្នឹង ជា​ឧបករណ៍​ប្រឌិត​ក្រោយ​ថ្ងៃ ៧ មករា (ឆ្នាំ ១៩៧៩) ហើយ​អា​ព្យួរ​ជើង​ឡើង​លើ​នឹង​អា​ប៉ូតូ​សម្រាប់​ឡើង​គួក​អី​នោះ ក៏​ជា​ឧបករណ៍​ប្រឌិត ជា​សេចក្ដីរាយការណ៍​ប្រឌិត​របស់ វ៉ាន់ ណាត។ នៅ ស-២១ រហូត​ដល់​ថ្ងៃ ៧ មករា​ណ៎ា គ្មាន​អាង​ជ្រមុជ​ទឹក គ្មាន​ក្ដារខៀន ហើយ​សរសេរ​ស្អី វិន័យ​សន្តិបាល ដែល​គេ​សរសេរ​ជា​អក្សរ​នេះ គ្មាន​ទេ ហើយ​ក៏​គ្មាន​ចំណារ​របស់​យួន​នៅ​លើ​ឯកសារ​របស់ ស-២១ ដែរ។ ឯ​ចំណែក​ឯកសារ​ក្រោយ​មក​នេះ វា​មាន។ ខ្ញុំ​បាន​បដិសេធ​ហើយ តាំង​ពី​សម័យ​ស៊ើបអង្កេត​ម្ល៉េះ។ នៅ​សម័យ​ស៊ើបអង្កេត​ខ្ញុំ​បាន​បដិសេធ​ស្អី វិន័យ​សន្តិបាល​ទាំង ១០ ខ»

លោក​ថា ចំណុច​ដែល​លោក​បញ្ជាក់​ថា មិន​ពិត​នោះ គឺ​ចំណុច ទី​៨៖ «ចៅក្រម ម៉ាកសែល ឡឺម៉ុង (Marcel Lemonde) សួរ​ថា យ៉ាង​ម៉េច​បាន​ជា​អ្នក​ឯង​ថា មិន​ពិត? ខ្ញុំ​ថា អា​ចំណុច​ទី​៨​នោះ ដែល​ថា កុំ​អាង​យក​កម្ពុជា​ក្រោម​ធ្វើ​ជា​លេស​មិន​ឆ្លើយ មិន​បាន។ ខ្ញុំ​ថា​គ្មាន​ទេ។ ស-២១ អត់​មាន​ណែនាំ​ពី​រឿង​ទឹកដី​កម្ពុជា​ក្រោម​ទៅ​ដល់​អ្នក​សួរ​ទេ ហើយ​ឯ​អាង​ជ្រមុជ​ទឹក​ស្អី​ហ្នឹង កុន ប៊ីហ្សូ (Francois Bizot) ថត​ទៅ​ផ្សេង​ទៅ។ ឯ​ចំណែក​អាង​ជ្រមុជ​ទឹក​របស់ ផា ថា​ចាន់ គាត់​ឱ្យ វ៉ាន់ ណាត គូរ​នោះ​ទៅ​ផ្សេង​ទៅ។ តាម​ពិត វា​គ្មាន​អាង​ជ្រមុជ​ទឹក​ទេ។ ជាក់​ស្ដែង គ្មាន​អី​ពិបាក​យល់​ទេ ចំណារ​ជា​អក្សរ​យួន​នៅ​លើ​ឯកសារ ស-២១ ជា​ចំណារ​ក្រោយ ៧ មករា»

លោក​ថ្លែង​បញ្ជាក់​ថា អ្នក​ទោស​នៅ​មន្ទីរ ស-២១ ឬ​គុក​ទួលស្លែង ដែល​ឆ្លង​កាត់​ការ​សួរ​ចម្លើយ​ច្រើន​តែ​រង​ទារុណកម្ម ហើយ​ការ​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​នោះ សុទ្ធតែ​បាន​អនុញ្ញាត​ពី​មេ​របស់​លោក​គឺ​លោក សុន សេន និង​ជនជាប់ចោទ នួន ជា។

លោក​ថា លោក​ជា​អ្នក​បង្រៀន​ពី​វិធី​ធ្វើ​ទារុណកម្ម សួរ​ចម្លើយ ហើយ​វិធី​ទាំង​នោះ លោក​ប្រើ​តាំង​ពី​ពេល​លោក​នៅ​កាន់​គុក ម-១៣ អមលាំង ខេត្ត​កំពង់ស្ពឺ តាម​ការ​ណែនាំ​របស់​មេ​លោក​ឈ្មោះ វន វ៉េត៖ «វិធី​សួរ​ចម្លើយ ស្លូត កាច អង្កៀម។ ទី​មួយ​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​តែ​វាយ​ទេ។ ដល់​ក្រោយ​មក​ជួប​បង វនៗ គាត់​ប្រាប់​ថា មិត្ត ឌុច ខ្ញុំ​គ្មាន​ពេល​ជួយ​មិត្ត​ទេ។ ប៉ុន្តែ​យួន​វា​វិទ្យាសាស្ត្រ​បន្តិច​ដែរ។ អ្នក​ទោស វា​ស្ទាប​ជីពចរ​ត្រង់​នេះ (ក) អ្នក​ភ័យ អ្នក​ណា​មិន​ភ័យ ហើយ​ទី​បី ទារុណកម្ម​វា​មិន​ធ្វើ​ទេ វា​គ្រប​ស្បោង​ប្លាស្ទិក។ ឯ​វិធី​ឆក់​ខ្សែ​ភ្លើង​នេះ ណាត ចូល​ចិត្ត​ណាស់។ គាត់​យក​ទូរស័ព្ទ​ជ្រុងៗ របស់​អាមេរិក​រវៃ​ដៃ​ហ្នឹង។ ឯ​វិធីសាស្ត្រ​គ្រប​ក្រមា​ជ្រមុជ​ទឹក នេះ​ជា​វិធី​ប៉ូលិស​របស់ លន់ នល់ ធ្វើ​ទារុណកម្ម​ខ្មែរ​ក្រហម»

លោក ឌុច ឱ្យ​ដឹង​ថា មេ​លោក​ឈ្មោះ វន វ៉េត ដែល​ណែនាំ​របៀប​ធ្វើ​ទារុណ​អ្នក​ទោស ទី​បំផុត ក៏​ត្រូវ​ស្លាប់​ដោយ​សារ​ប្រព័ន្ធ​សន្តិសុខ ស-២១ ដែរ។ លោក​ថា អ្នកទោស​ខ្លះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ឃុំ​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​សួរ​ចម្លើយ​យូរ មុន​នឹង​យក​ទៅ​សម្លាប់។ អ្នក​ទោស​ដែល​គេ​ចាប់​ចូល​ទៅ​គុក​ទួល​ស្លែង​ច្រើន គឺ​នៅ​ពេល​ចាប់​ផ្ដើម​ការ​បោស​សម្អាត​ផ្ទៃ​ក្នុង បន្ទាប់​ពី​មាន​ចម្លើយ​សារភាព​របស់​ប្រធាន​ភូមិភាគ​ឧត្ដរ​ឈ្មោះ កុយ ធួន។ អ្នក​ទោស​ក្នុង​បញ្ជី​ដែល​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់ នៅ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល ស-២១ ប្រតិបត្តិការ​មាន​ចំនួន ១​ម៉ឺន ២​ពាន់​ជាង ៧​រយ​នាក់។ ប៉ុន្តែ​សាក្សី ឌុច ឱ្យ​ដឹង​ថា មាន​អ្នកទោស​ជា​ច្រើន​នាក់​ទៀត ដែល​គេ​មិន​សួរ​ចម្លើយ ហើយ​យក​ទៅ​សម្លាប់​តែ​ម្ដង។

ក្រៅ​ពី​ការ​ធ្វើ​ទារុណកម្ម អ្នក​ទោស​ខ្លះ ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​វះកាត់​ពិសោធន៍​ខាង​វិជ្ជា​ពេទ្យ ហើយ​អ្នក​ទោស​ខ្លះ​ទៀត ត្រូវ​គេ​យក​ទៅ​បូម​យក​ឈាម៖ «អ្នក​ទោស​ដែល​គេ​យក​ទៅ​បូម​ឈាម មាន​តែ​អ្នក​ទោស​ស្អាតៗ នៅ​ភ្នំពេញ។ ពេទ្យ​នៅ ស-២១ ធ្វើ​បាន​តែ​ក្រុម​ឈាម​ទេ។ នៅ​ភ្នំពេញ​ភាគ​ច្រើន​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ជ្រើសរើស​អ្នក​ដែល​មាន​សុខភាព​ល្អ​ចៀសវាង​ជំងឺ​ឆ្លង»

សាក្សី ឌុច ជម្រាប​អង្គ​ជំនុំជម្រះ​ថា បច្ចេកទេស​សួរ​ចម្លើយ និង​ស៊ើបអង្កេត លោក​យក​តាម​របៀប​របស់​លោក​ម្ចាស់ ប៉ាវ ក្នុង​រឿង​តុលាការ​មុខ​ដែក​នៃ​រឿង​ភាគនិទាន​របស់​ចិន៖ «អារម្មណ៍​ដែល​នៅ​ជាប់​ក្នុង​ខ្លួន​ខ្ញុំ គឺ​បច្ចេកទេស​យក​ការណ៍ តាម​ដាន និង​សម្រេច​ក្ដី​របស់​ម្ចាស់ ប៉ាវ ដែល​កាល​នោះ គេ​ហៅ​ថា ប៉ាវ កុង (Bao Kong) សំខាន់ គឺ​ឈរ​លើ​ភស្តុតាង។ តើ​ទៅ​រក​ភស្តុតាង​ឯ​ណា? អា​ហ្នឹង​ជា​បញ្ហា​មួយ។ ដល់​ក្រោយ​មក​ខ្ញុំ​ចូល​ដល់ ស-២១ ខ្ញុំ​រក​បាន​សៀវភៅ តិចនិច ឌឺ​រ៉ង់សែងម៉ង់ (Techniques de renseignement) របស់​លោក អាលឡិន ឌុលឡេស (Allen Dulles) ពីរ​ក្បាល។ មួយ​ក្បាល​ខ្ញុំ​ខ្ចប់​ផ្ញើ​ទៅ​ខាង​លើ។ មួយ​ក្បាល​ទៀត​ខ្ញុំ​មើល​ដែរ តែ​បារាំង​ខ្ញុំ​វា​ខ្សោយ ហើយ​គ្មាន​ពេល​ផង ការងារ​វា​ជាប់​អត់​បាន​មើល​ទេ។ ដូច្នេះ បច្ចេកទេស​សួរ​ចម្លើយ​របស់​ខ្ញុំ អត់​រៀន​តាម អាលឡិន ឌុលឡេស ទេ ហើយ អាលឡិន ឌុលឡេស គាត់​និយាយ​ទូទៅ»

សាក្សី ឌុច លោក​មាន​របៀប​ចាប់​អ្នក​ទោស​ទាំង​នោះ​ជា​ច្រើន​វិធី៖ «ករណី​ខ្លះ​ដូច​មិត្ត កេត ចៅ ហៅ សែម កង​ការពារ​របស់​ពូ នួន មុន​ដំបូង​គាត់​នាំ​មនុស្ស​មក​ឱ្យ ស-២១ ចាប់។ ដល់​ចុង​បញ្ចប់ នាំ​មនុស្ស​មក​មួយ​ចំនួន ហើយ​ចាប់​ខ្លួន​គាត់​ហ្នឹង​ទៅ​ទៀត។ មិត្ត ប៉ង់ ក៏​អ៊ីចឹង។ ពូ នួន នេះ​ឱ្យ​មិត្ត ប៉ង់ ជិះ​ម៉ូតូ​មក​ឱ្យ ស-២១ ចាប់។ ឱ្យ​បង វន ប្រាប់។ នេះ​ជា​របៀប​ចាប់​មួយ​បែប​ទៀត»

លោក ឌុច ទទួល​ស្គាល់​ថា ការ​រំលោភ​ផ្លូវ​ភេទ​អ្នក​ទោស​នៅ​គុក​ទួលស្លែង មាន​តែ​មួយ​ករណី​ទេ គឺ​អ្នក​គ្រូ​របស់​លោក។ លោក​បដិសេធ​សក្ខីកម្ម​របស់​សាក្សី​មុន​ដែល​ថា ការ​រំលោភ​ផ្លូវ​ភេទ​អ្នក​ទោស​នៅ​គុក​ទួលស្លែង មាន​ច្រើន​ជាង​មួយ​ករណី។ លោក​ថា បទ​ល្មើស​នឹង​ស្ត្រីភេទ​នៅ​គុក​នោះ មិន​ងាយ​កើត​ឡើង​ទេ ព្រោះ​តែ​ក្រម​សីលធម៌​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា ហាម​ប្រាម​តឹងរ៉ឹង​បំផុត។

ការ​ផ្ដល់​សក្ខីកម្ម​របស់​សាក្សី ឌុច បាន​ភ្ជាប់​ការ​ពាក់ព័ន្ធ​របស់​ជន​ជាប់​ចោទ នួន ជា ទៅ​នឹង​ឧក្រិដ្ឋកម្ម​សម្លាប់​មនុស្ស​ជាង​មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់ (១២.៧០០) នាក់ នៅ​គុក​ទួល​ស្លែង ដែល​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា មន្ទីរ​សន្តិបាល ស-២១។ លោក​ថ្លែង​ថា មន្ទីរ ស-២១ ជា​មន្ទីរ​របស់​នគរបាល​ខ្មែរក្រហម ដែល​នៅ​ក្រោម​ការ​បញ្ជា​ផ្ដាច់​មុខ​ពី​គណៈ​អចិន្ត្រៃយ៍ ឬ​មន្ទីរ ៨៧០ នៃ​គណៈ​មជ្ឈិម​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា។ ជា​ពិសេស​ជនជាប់ចោទ នួន ជា ជា​អ្នក​បញ្ជា​លោក​ផ្ទាល់ នៅ​ក្នុង​ការ​ចាប់ចង ឃុំឃាំង​ធ្វើ​ទារុណកម្ម​សួរ​ចម្លើយ រួច​ហើយ​សម្លាប់​ចោល។

លោក​ថា​មន្ទីរ ស-២១ មិន​ដែល​ដោះលែង​អ្នក​ទោស​ឱ្យ​រួច​ខ្លួន​វិញ​ឡើយ ហើយ​ជនជាប់ចោទ នួន ជា ជា​អ្នក​បញ្ជា​លោ​ឱ្យ​ថត​រូប​អ្នកទោស​បន្ទាប់​ពី​សម្លាប់​ហើយ៖ «រូបថត​ដែល​ចាប់​ផ្ដើម​ថត​ដំបូង គឺ​រូបថត​របស់ លី ផែល ហៅ ផែន ហើយ​រូប​ថត​ចុង​ក្រោយ គឺ​របស់​បង វន បង ហុក ហើយ​និង​មិត្ត ណាត។ ឯ​ចំណែក​ក្នុង​ចន្លោះ​នោះ មិន​ដឹង​នរណា​ខ្លះ ក៏​ប៉ុន្តែ​ដូច​ជា​រូបថត​បស្ចិម​ប្រទេស​ផង។ ខ្ញុំ​សុំ​បញ្ជាក់​ជា​រួម​ថា​រូបថត ទាំង​មនុស្ស​ដែល​សម្លាប់​ហើយ ទាំង​មនុស្ស​ដែល​ទើប​នឹង​សម្លាប់ គឺ​បង នួន បញ្ជា។ នេះ​ខ្ញុំ​អត់​ធ្វើ​ចិត្ត​ឯង​បាន​ទេ។ បង នួន បញ្ជា​ថា "ថត​រូប​ឱ្យ​ផង"។ ហ្នឹង​សម្ដី​គាត់ ខ្ញុំ​នៅ​ចាំ»

អ្នក​ទោស​សំខាន់ៗ មាន​ឋានៈ​ខ្ពស់ ត្រូវ​បាន ឌុច បញ្ជាក់​ថា គេ​ឃុំ​ឃាំង​សួរ​ចម្លើយ​យូរ ច្រើន​សា មុន​នឹង​គេ​យក​ទៅ​សម្លាប់។ ឯកសារ​ចម្លើយ​សារភាព រូបថត និង​ឯកសារ​ទាក់ទង​នៅ​មន្ទីរ ស-២១ រាប់​ពាន់​សន្លឹក បាន​បន្សល់​ទុក​ជា​ភស្តុតាង​ក្រោយ​របប​ខ្មែរក្រហម​ដួល​រលំ​នៅ​ខែ​មករា ឆ្នាំ​១៩៧៩។

សាក្សី ឌុច ឱ្យ​ដឹង​ថា ជន​ជាប់​ចោទ នួន ជា បាន​ស្ដីបន្ទោស​លោក​ដែល​បាន​មិន​បាន​បំផ្លាញ​ឯកសារ​សន្ធឹកសន្ធាប់​នៅ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ ស-២១ មុន​ពេល​រត់​ចោល​នៅ​ខែ​មករា ឆ្នាំ​១៩៧៩៖ «នៅ​ឆ្នាំ​១៩៨៣ ខ្ញ​ជួប​ពូ នួន ដំបូង។ ដល់​ពេល​ជួប​គ្នា គាត់​និយាយ​ថា កាល​នោះ​ណ៎ា មិត្ត​អត់​បាន​ធ្វើការ​ជាមួយ​នឹង​ខ្ញុំ​ទេ ធ្វើការ​ជា​មួយ​អ៊ំ ហែម។ ខ្ញុំ​ថា​បាទ។ រួច​ហើយ​ខ្ញុំ​រាយការណ៍​ជូន​គាត់​ថា ឯកសារ​នៅ​ស្រមាមប៉ាក​ទាំង​អស់​បង។ អត់​បាន​កម្ទេច​ទេ។ ហ្នឹង​ហើយ​មិត្ត ខាង​ណេះ​កម្ទេច​អស់​ហើយ​ណ៎ា! មិត្ត​គិត​មិន​ទាន់។ គាត់​ដូច​ជា​ថា ចោល​ម្សៀត​ផង​មិន​ដឹង​យ៉ាង​ម៉េច​ទេ។ គាត់​ស្ដី​ឱ្យ​ខ្ញុំ»

លោក​ថ្លែង​ថា មន្ទីរ ៨៧០ នៃ​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា​កំណត់​តួនាទី​របស់​មន្ទីរ ស-២១ ថា​ជា​មន្ទីរ​ប្រតិចារកម្ម គឺ​សម្រាប់​តាមដាន និង​ប្រឆាំង​ចារបុរស​គ្រប់​ជាតិសាសន៍ ជា​ពិសេស​ភ្នាក់ងារ​របស់​វៀតណាម ដែល​ប៉ង​ធ្វើ​រដ្ឋប្រហារ ប៉ុល ពត។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២៣ មិថុនា សាក្សី ឌុច ឱ្យ​ដឹង​ថា មាន​អ្នក​ទោស​នៅ​គុក​ទួល​ស្លែង​ខ្លះ ដែល​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​ផែនការ​ធ្វើ​រដ្ឋប្រហារ​នោះ បាន​ឆ្លើយ​ដាក់​លោក ហេង សំរិន ប្រធាន​រដ្ឋសភា​បច្ចុប្បន្ន​នេះ៖ «ខ្ញុំ​សុំ​និយាយ​អំពី​រឿង​ជាក់ស្ដែង ដែល​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ប្រតិបត្តិការ​ជាក់​ស្ដែង ជា​ប្រធាន ស-២១។ ចម្លើយ​អ្នក​ទោស ដែល​ចាប់​មក​នៅ ស-២១ ពិត​ជា​មាន​ការ​ឆ្លើយ​ដាក់​មនុស្ស​ច្រើន ក្នុង​នោះ​មាន​មិត្ត ចក្រី ឆ្លើយ​ដាក់​បង ឈូក ឆ្លើយ​ដាក់​ដូច​បង ជ័យ សួន អី​ហ្នឹង ហើយ​មិត្ត អឿន សុទ្ធតែ​ចាប់​មក​ហើយ។ ដោយ​ឡែក វា​ក៏​ពិត​ជា​មាន​ឆ្លើយ​ដាក់​បង រិន ដែរ តែ​អត់​បាន​ចាប់​មក​ទេ។ គាត់​នៅ​រស់​ទាល់​តែ​សព្វថ្ងៃ​ជា​ប្រធាន​សភា​ប្រជាជន​កម្ពុជា។ ពិត​ជា​មាន​ការ​ឆ្លើយ​ដាក់»

លោក ហេង សំរិន អតីត​ជា​មេ​បញ្ជាការ​កងពល​នៅ​ភូមិភាគ​បូព៌ា ដែល​មាន​កម្មាភិបាល​ឈ្មោះ សោ ភឹម ជា​ប្រធាន​ភូមិភាគ និង​ជា​សមាជិក​នៃ​គណៈ​អចិន្ត្រៃយ៍​នៃ​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា។ នៅ​ពេល​ដែល​មេធាវី​ការពារ​ក្ដី​សួរ​ដេញដោល​អំពី​ឈ្មោះ​លោក ហ៊ុន សែន លោក​ឆ្លើយ​ថា លោក​មិន​ស្គាល់​ឈ្មោះ​នេះ​ពី​មក​មុន​មក​ទេ៖ «ឈ្មោះ​ដែល​រៀបរាប់​អម្បាញ់មិញ ជា​ឈ្មោះ​ដែល​ខ្ញុំ​ស្គាល់​ភាគ​ច្រើន ហើយ​ដែល​ជាប់​នៅ ស-២១។ ដោយ​ឡែក​តែ​ឈ្មោះ ហ៊ុន សែន ខ្ញុំ​សុំ​បញ្ជាក់​ជា​ឱឡារិក​ថា ខ្ញុំ​អត់​ដែល​ឮ​ទេ។ ឈ្មោះ ហ៊ុន សែន នេះ ខ្ញុំ​ឮ​ក្រោយ ៧ មករា»

សាក្សី ឌុច ជម្រាប​អង្គ​ជំនុំជម្រះ​សាលាដំបូង​ថា លោក​នៅ​រស់ ព្រោះ​តែ​លោក​រក្សា​សម្ងាត់​នៅ​មន្ទីរ ស-២១ បាន​ជិត​ល្អ។ អ្នក​ដែល​លោក​រាយការណ៍​ទៅ​ផ្ទាល់ មែន​តែ​លោក សុន សេន មិត្ត ប៉ង់ និង​លោក នួន ជា ប៉ុណ្ណោះ៖ «ក្រោយ​មក​មិត្ត ប៉ង់ គេ​ចុះ​ទៅ​ក្នុង​ឋានៈ​ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​របស់​មជ្ឈិម​របស់​បង ប៉ុល (ប៉ុល ពត) ខ្ញុំ​មាន​សិទ្ធិ​រាយការណ៍​ខ្លះ​អំពី​ចម្លើយ​អ្នក​ទោស​នៅ ស-២១។ នេះ​តាម​ការ​អនុញ្ញាត​របស់​បង នួន (​នួន ជា) នៅ​ទី​នេះ។ ក៏​ប៉ុន្តែ​យើង​សង្កេត​មើល បើ​សិន​ណា​ខ្ញុំ​មិន​រក្សា​ការ​សម្ងាត់​អ៊ីចឹង​នៅ​ពេល​ដែល​មិត្ត​ ប៉ង់ មក​គ្រប់គ្រង​ខ្ញុំ អា​ចម្លើយ​ខ្មាំង​ឆ្លើយ​ដាក់​មិត្ត ប៉ង់ មិត្ត ប៉ង់ កាន់​ទៅ​ជូន​អចិន្ត្រៃយ៍។ ដូច្នេះ ការណ៍​សម្ងាត់​វា​អ៊ីចឹង។ ច្បាស់លាស់ មិត្ត ប៉ង់ កាន់​ចម្លើយ​ពី ស-២១ ដែល​ខ្មាំង​ឆ្លើយ​ដាក់​គាត់​យក​ទៅ​ជូន​អចិន្ត្រៃយ៍។ ដល់​ក្រោយ​មក អចិន្ត្រៃយ៍​សម្រេច​ចាប់​មិត្ត ប៉ង់។ បង នួន ប្រើ​បង វន ឱ្យ​ទៅ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា អង្គការ​សម្រេច​ចាប់ ប៉ង់ ហើយ។ នេះ​ដំណើរ​ការ​ គឺ​អ៊ីចឹង។ ដាច់ខាត​តែ​ម្ដង​ជំនាន់​ហ្នឹង»

សាក្សី ឌុច ប្រៀបធៀប​ការ​ចាប់​ចង​មនុស្ស​នៅ​ក្នុង​របប​កម្ពុជា​ប្រជាធិបតេយ្យ​ថា មិន​សូវ​មាន​ហេតុផល​ដូច​នៅ​ក្នុង​រឿង​សាមកុក​របស់​ចិន​ឡើយ៖ «គេ​ចេះ​តែ​ចាប់​ហូរហែ ខ្ញុំ​លៃ​ពេល​ខ្លះ​ទៅ​អាន​រឿង​សាមកុក។ កាល​នោះ​ខ្ញុំ​មាន​រឿង​សាមកុក​សង្ខេប​មួយ​ជន្លាស​ប៉ុណ្ណេះ។ ខ្ញុំ​ចង់​ដឹង​ថា តើ​ការ​កាប់​សម្លាប់​នៅ​សម័យ​សាមកុក​សក្ដិភូមិ​ចិន ហើយ​សម័យ​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា​កាន់​អំណាច​វា​ខុស​គ្នា​យ៉ាង​ម៉េច? ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ថា រឿង​សាមកុក​វា​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​ហេតុផល​ជាង​ការ​សម្លាប់​នៅ ស-២១។ នេះ​ខ្ញុំ​ចំណាយ​ពេល​ទៅ​ខាង​ហ្នឹង។ អា​ហ្នឹង​ក៏​ត្រូវ​គិត​ដែរ​ថា ខ្ញុំ​អត់​បាន​ធ្វើការ ហើយ​ចំណាយ​ពេល​អាន​អា​រឿង​សាមកុក ដើម្បី​ជា​ការ​យល់​អំពី​របប​នយោបាយ»

លោក​បន្ត​ថា មាគ៌ា​បក្ស​ក៏​តម្រូវ​ថា អ្នកទោស​គេ​ចាប់​ហើយ ត្រូវ​តែ​សម្លាប់​មិន​អាច​តវ៉ា​បាន​ឡើយ៖ «នេះ​វា​ជា​គោលការណ៍​សកល​របស់​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា​ហើយ។ ចាប់​ត្រូវ​តែ​កម្ទេច។ ដូច្នេះ​ទៅ​និយាយ​ពី​ជោគ​វាសនា​អី​ទៀត។ អត់​ទេ។ អត់​មាន​ជជែក​គ្នា​លើ​មាគ៌ា​បក្ស​ទេ។ មាគ៌ា​បក្ស​មិន​មែន​ជា​របស់​ជជែក​គ្នា​ពិភាក្សា ត្រូវ ឬ​មិន​ត្រូវ​ទេ។ បក្ស​កំណត់​យ៉ាង​ម៉េច ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​អ៊ីចឹង។ នេះ​មាគ៌ា​បក្ស ឱ្យ​តែ​ចាប់​ហើយ សួរ​ហើយ ឃុំ​ហើយ បើ​រឹងរូស​ពេក មិន​ចាំបាច់​ទុក​ត​ទេ គេ​កម្ទេច ហើយ​មិត្ត ប៉ង់ បែប​គេ​កម្ទេច​ចោល​ដោយ​មិន​ចាំបាច់​សួរ​អី​ផង។ ខ្ញុំ​ឃើញ​គាត់​ឆ្លើយ​ច្របល់ ចម្លើយ​មិត្ត ប៉ង់ ដែល​គេ​មក​ឱ្យ​ខ្ញុំ»

សាក្សី ឌុច ក៏​បដិសេធ​ឯកសារ​ភាពយន្ត​របស់​ក្រុម​អ្នក​កាសែត​កងទ័ព​វៀតណាម គឺ​លោក ហូ វ៉ាន់តាយ ដែល​ជា​អ្នក​ចូល​ទៅ​ដល់ និង​ថត​ទិដ្ឋភាព​គុក​ទួលស្លែង​មុន​គេ នៅ​ខែ​មករា ឆ្នាំ​១៩៧៩។ លោក ឌុច ក៏​ចាត់​ទុក​ភាពយន្ត​ឯកសារ​របស់​លោក ហូ វ៉ាន់តាយ ថា​ជា​ភាពយន្ត​ឯកសារ​ក្លែង​បន្លំ។ ប៉ុន្តែ​សាក្សី ឌុច ទទួល​ស្គាល់ លោក នង ចាន់ផល នៅ​ក្នុង​ភាពយន្ត​នោះ​ថា ពិត​ជា​កុមារ​នៅ​រួច​ជីវិត​ពី​គុក​ទួល​ស្លែង៖ «កាល​នោះ លោក​ជំទាវ ខាត រ៉ាយស៍ (Silvia Cartwright) ថា គាត់​ខំ​បញ្ចាំង​រូប​កូន​ក្មេង​ម្នាក់​ស្រាត។ គាត់​សួរ​ថា អ្នក​នេះ? ខ្ញុំ​សង្កេត​មើល​មុខ​ជន​រងគ្រោះ​នោះ ខ្ញុំ​ឆ្ងល់។ បាន​ចុង​បញ្ចប់​ខ្ញុំ​ថា សុំ​ឱ្យ​ការិយាល័យ​សហ​ព្រះរាជអាជ្ញា​រក​សលាកបត្រ ស-២១ មក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​បញ្ជាក់​អំពី​ម្ដាយ នង ចាន់​ផល។ កាល​នោះ​ព្រះរាជអាជ្ញា​ខ្មែរ តាន់ សេណារ៉ុង យក​សលាកបត្រ ស-២១ មក​ឱ្យ​ខ្ញុំ។ ឃើញ​ថា​ម្ដាយ​របស់ នង ចាន់ផល ឈ្មោះ​អ្នក​មីង មុំ យ៉ូវ ត្រូវ​បាន​ចាប់​មក​នៅ ស២១ មែន។ ខ្ញុំ​ថា សុំ​ទោស នង ចាន់ផល។ អ្នក​ឯង​ពិត​ជា​មាន​តួនាទី​នៅ​ក្នុង​កុន​ហ្នឹង​មែន។ ខ្ញុំ​ទទួល​ស្គាល់​ថា​អ្នក​ឯង​កំព្រា​អត់​ម៉ែ​អត់​ឪ​មែន។ ម៉ែឪ​អ្នក​ឯង​ត្រូវ​ស្លាប់​នៅ ស-២១ មែន។ ឯ​ចំណែក​កុន​របស់ ហូ វ៉ាន់តាយ ធ្វើ​ហ្នឹង គឺ​ជា​ការ​ក្លែង​បន្លំ»

ដោយឡែក សក្ខីកម្ម​នៅ​ថ្ងៃ​អង្គារ ទី​១៤ មិថុនា សាក្សី ឌុច បាន​ហៅ​ការ​បដិសេធ​របស់​ជនជាប់ចោទ ខៀវ សំផន ថា​ជា​ការ​ភូតភរ​គ្មាន​ភាព​ក្លាហាន។ លោក ឌុច ថា ជនជាប់ចោទ ខៀវ សំផន បាន​ដឹង​អំពី​ការ​ចាប់​មនុស្ស​សំខាន់ៗ បញ្ជូន​ទៅ​មន្ទីរ​សន្តិសុខ ស-២១។ ជា​ពិសេស ករណី​ចាប់​កម្មាភិបាល​ក្រសួង​ពាណិជ្ជកម្ម ឈ្មោះ កុយ ធួន ហៅ ឃួន៖ «ក្រោយ​មក ស វ៉ាស៊ី ហៅ ឌឿន សុំ​ចេញ​ពី​មន្ទីរ​មជ្ឈិម​ទៅ​ធ្វើ​ជា​កុងសី​ក្រសួង​ពាណិជ្ជកម្ម​ម្ដង​បន្ត​ពី​បង ឃួន។ រឿង​ទាំង​អស់​នេះ​វា​ទៅ​អ៊ីចឹង ហើយ​ថា​មិន​ដឹង​មិន​ឮ​អី​សោះ ហ្អ៎​ភរ​ជា​គ្នា​តែ​ម្ដង។ ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៩ បាន​ដឹង ជា​ភាសា​មួយ​មិន​ក្លាហាន​ប្រឈម​មុខ។ យើង​ជា​អ្នក​បដិវត្តន៍ យើង​ធ្វើការ​បម្រើ​ប្រជាជន។ បើ​យើង​ខុស យើង​សុំ​ទោស​ប្រជាជន​វិញ​ដោយ​សុភាព​រាបសា»

លោក​បន្ត​ថា នៅ​ពេល​កងទ័ព​វៀតណាម វាយ​ចូល​កម្ពុជា នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៦ ខែ​មករា ឆ្នាំ​១៩៧៩ អតីត​ប្រធាន​រដ្ឋ ខៀវ សំផន ណែនាំ​លោក​ឱ្យ​បន្ត​ធ្វើ​ការងារ​ធម្មតា។ លោក​ថ្លែង​ថា ជនជាប់ចោទ ខៀវ សំផន គឺ​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​លាក់​ការណ៍​សម្ងាត់ មិន​ដែល​បរិហារ​រឿង​អ្វី​ទេ។

អតីត​ប្រធាន​គុក​ទួល​ស្លែង កាំង ហ្កេកអ៊ាវ ហៅ ឌុច ឱ្យ​ដឹង​ថា ទិសដៅ​បង្កើត​មន្ទីរ ស-​២១ ដំបូង គឺ​សម្រាប់​ដាក់​អ្នកទោស ដែល​ជា​បក្ខជន និង​យុទ្ធជន និង​យុទ្ធ​នារី​បដិវត្តន៍ ដែល​ធ្វើ​ខុស​មាគ៌ា​បក្ស។ ក៏​ប៉ុន្តែ ការ​អនុវត្ត​ជាក់ស្ដែង មន្ទីរ ស២១ ដាក់​អ្នក​ទោស​គ្រប់​ប្រភេទ មាន​ទាំង​ប្រជាជន​ធម្មតា​ផង។ នៅ​ក្នុង​សំណុំរឿង ០០១ ឌុច ត្រូវ​បាន​សាលាក្ដី​ខ្មែរក្រហម​សម្រេច​ផ្ដន្ទាទោស ដាក់​គុក​អស់​មួយ​ជីវិត ចំពោះ​ការ​សម្លាប់​អ្នក​ទោស​នៅ​មន្ទីរ ស-២១ ជាង ១ម៉ឺន ២​ពាន់​នាក់ (១២.៧០០) ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៥ ដល់​ខែ​មករា ឆ្នាំ​១៩៧៩។

សាលាដំបូង​បាន​កោះហៅ​លោក ឌុច ឱ្យ​មក​ធ្វើ​ជា​សាក្សី​ម្ដង​ទៀត នៅ​ក្នុង​សំណុំរឿង ០០២ វគ្គ ២ ប្រឆាំង​នឹង​ជនជាប់ចោទ នួន ជា និង ខៀវ សំផន ទាក់ទង​នឹង​ការ​បញ្ជា​លើ​មន្ទីរ ស-២១។

អង្គ​ជំនុំជម្រះ​សាលាដំបូង នឹង​បន្ត​សវនាការ​ស្ដាប់​សាក្សី​មួយ​រូប​ទៀត នៅ​ថ្ងៃ​អង្គារ ទី​៥ ខែ​កក្កដា សប្ដាហ៍​ក្រោយ។ សវនាការ​នេះ នឹង​ផ្ដោត​ការ​ដេញដោល​លើ​អង្គហេតុ​បោស​សម្អាត​ផ្ទៃក្នុង​របស់​បក្ស​កុម្មុយនិស្ត​កម្ពុជា ដែល​នាំ​ឱ្យ​មាន​ការ​ចាប់​ខ្លួន​កម្មាភិបាល និង​ប្រជាពលរដ្ឋ​ស៊ីវិល​រាប់​ម៉ឺន​នាក់។ អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ខ្លួន​ខ្លះ ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​ឃុំ​ឃាំង ធ្វើ​ទារុណកម្ម​សួរ​ចម្លើយ​នៅ​គុក​ទួល​ស្លែង រួច​ហើយ​សម្លាប់​ចោល៕

កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។

ព័ត៌មាន (1)
Share

អ្នក​អាន​អនាមិក

Mr. Dutch is a brave person and dare to speak of the truth. He is kind of wise compared to his leader at that time. He speaks the truth and lots of them kind of make sense. But, unfortunately his boss only wants to get out themselves from the prison. That is not fair for Mr. Dutch who had been giving his life for nothing.

Jul 02, 2016 11:05 AM

គេហទំព័រ​ទាំងមូល