«សិទ្ធិ​នយោបាយ និង​សិទ្ធិ​បញ្ចេញ​មតិ​នៅ​កម្ពុជា ត្រូវ​បាន​រឹតត្បិត​ ខុស​ពី​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ»

0:00 / 0:00

រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​កម្ពុជា​ឆ្នាំ​១៩៩៣​ ដែល​ជា​ច្បាប់​កំពូល​របស់​ប្រទេស ​មាន​អាយុ​៣១ឆ្នាំ​ហើយ គិត​ត្រឹម​ថ្ងៃ​ទី២៤ កញ្ញា ឆ្នាំ២០២៤។ រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​នេះ បាន​ចែង​យ៉ាង​ច្បាស់​​ថា ពលរដ្ឋ​កម្ពុជា​គ្រប់រូប​មាន​សិទ្ធិ​សេរីភាព​បញ្ចេញ​មតិ និង​សិទ្ធិ​ធ្វើ​នយោបាយ។ ប៉ុន្តែ​មន្ត្រីបក្សប្រឆាំង និង​អ្នកជំនាញ​ច្បាប់ ពិនិត្យ​ឃើញ​ថា មកទល់​ពេល​នេះ ​សិទ្ធិ​សេរី​បញ្ចេញមតិ និង​សិទ្ធិ​នយោបាយ​របស់ ពលរដ្ឋ កាន់តែ​រង​ការ​រឹតត្បិត​ពី​សំណាក់​រដ្ឋាភិបាល​របស់​ត្រកូល''ហ៊ុន''។

ខួប​៣១​ឆ្នាំ​នៃ​ទិវា​ប្រកាស​ឲ្យ​ប្រើប្រាស់​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​នេះ​​ មិន​បាន​ក្លាយ​ជា​ឱកាស​សប្បាយ​រីករាយ​សម្រាប់​ពលរដ្ឋ​គ្រប់រូប​ដែល​អាច​អនុវត្ត​សិទ្ធិ​របស់​ខ្លួន​ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​នោះ​ទេ។ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ពលរដ្ឋ​ដែល​មិន​គាំទ្រ​រដ្ឋាភិបាល អ្នកនយោបាយ​បក្ស​ប្រឆាំង និង​អ្នក​រិះគន់​រដ្ឋាភិបាល កាន់តែ​សោកសៅ និង​មាន​ក្តី​កង្វល់​ដោយ​សារ​តែ​រដ្ឋាភិបាល ​បង្កើន​ការ​រឹតត្បិត​សេរីភាព​បញ្ចេញមតិ និង​សិទ្ធិ​សេរីភាព​នយោបាយ។

អតីត​តំណាងរាស្ត្រ​គណបក្ស​សង្គ្រោះជាតិ​ និង​បច្ចុប្បន្ន​ជា​អនុប្រធាន​គណបក្សឆន្ទៈខ្មែរ លោក សុន ឆ័យ ថ្លែង​ថា រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​កម្ពុជា​ដែល​កើត​ចេញ​ពី​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​សន្តិភាព​ទីក្រុង​ប៉ារីស​នេះ មាន​លក្ខណៈ​ល្អ​ជាង​ប្រទេស​​ជិតខាង ព្រោះ​បាន​បញ្ចូល​ចំណុច​សំខាន់​ជាច្រើន​ដូចជា​៖ការគោរព​សិទ្ធិ​មនុស្ស លទ្ធិ​ប្រជាធិបតេយ្យ ការ​​បែង​ចែក​អំណាច​ដាច់​ពី​គ្នា និង​តុលាការ​ត្រូវ​ឯករាជ្យ​ជាដើម​។ ប៉ុន្តែ ​លោក​សោក​ស្តាយ ដោយសារ​ការអនុវត្ត​គោលការណ៍​ប្រជាធិបតេយ្យ និង​សិទ្ធិមនុស្ស​នៅក្នុង ប្រទេស​កម្ពុជា មិន​បាន​ល្អ​នោះ​ទេ។

លោក សុន ឆ័យ៖ «កាលណា​មាន​ភាព​តានតឹង ប្រឈម​កាន់តែ​ខ្លាំង រវាង​អ្នកនយោបាយ​ជំទាស់ និង​អ្នកនយោបាយ​កាន់អំណាច គឺ​សិទ្ធិ​របស់​ពលរដ្ឋ ទទួល​រងគ្រោះ​ធ្ងន់ធ្ងរ​ទៅ ដោយសារ​ប្រទេស​កម្ពុជា​យើង​មិនទាន់​មាន​ស្ថាប័នជាតិ ល្អ​រឹងមាំ​ដែល​អាច​ផ្តល់​សេវា​ត្រឹមត្រូវ​ជូន​ប្រជាពលរដ្ឋ​យើង​នៅ​ឡើយ​ទេ។ ខ្ញុំ​មាន​ការ​សោកស្តាយ​ណាស់​ដែល​ខ្ញុំ​ជា​អ្នកនយោបាយ​ម្នាក់​ដែរ​តាំងពី​ឆ្នាំ១៩៩៣មក តែង​ខិតខំ​ជំរុញ​ឲ្យ​អ្នកនយោបាយ​ខំ​ពង្រឹង​ស្ថាប័នជាតិ ជា​ជាង​ពង្រឹង​អំណាច ប៉ុន្តែ​ការ​ខិតខំ​នេះ​មិន​ទទួល​បាន​ជោគជ័យ​ទេ»។​

លោក សុន ឆ័យ ដែល​ត្រូវ​បាន​តុលាការ​រឹបអូស​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ជាង ១លាន​ដុល្លារ តាម​បណ្តឹង​របស់​បក្ស​កាន់អំណាច និង​ស្ថាប័ន​រៀបចំ​ការ​បោះឆ្នោត​ ដោយសារ​បញ្ចេញ​មតិ​រឿង​មិន​ប្រក្រតី​នៃ​ការ​បោះឆ្នោត​នោះ ឲ្យដឹង​ដែរ​ថា ​ ស្ថានភាព​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ​លោក មាន​ភាព​លំបាក​ក្នុង​ការ​អនុវត្ត​សិទ្ធិ​នយោបាយ​ ដែល​ធានា​នៅ​​ក្នុង​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ ដូច្នេះ​លោក​ត្រូវ​សម្រប​ខ្លួន​ដើម្បី​អាច​បន្ត​ការងារ​នយោបាយ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក។ លោក ថ្លែង​ទៅ​កាន់​គណបក្ស​កាន់អំណាច​ថា ការ​រឹត​ត្បិត​សិទ្ធិ​នយោបាយ ការ​ធ្វើ​ឲ្យ​ពលរដ្ឋ​ភ័យខ្លាច​មិន​ហ៊ាន​បញ្ចេញមតិ និង​ការ​រារាំង​ប្រព័ន្ធ​ផ្សព្វផ្សាយ​ឯករាជ្យ​គឺជា​ការខាតបង់​​យ៉ាង​សម្បើម​សម្រាប់​ជួយ​ឲ្យ​ការ​ដឹក​នាំ​ស្រុកទេស​របស់​​រដ្ឋាភិបាល​បាន​ល្អ​ប្រសើរ និង​ទទួល​បាន​ការ​គាំទ្រ​ពី​ប្រជាពលរដ្ឋ។

លោក សុន ឆ័យ៖ «វា​ធ្វើ​ឲ្យ​បញ្ហា​សង្គម​យើង​មួយចំនួន​ធំ មិន​ត្រូវ​បាន ដោះស្រាយ​ហើយ​ពេលវេលា​ដែល​ត្រូវ​ជំរុញ​ឲ្យ​មាន​ការវិវត្តន៍​លូតលាស់​លើ​វិស័យ ជាច្រើន​ជាពិសេស​ផ្នែក​សេដ្ឋកិច្ច​ជួយ​ដល់​ប្រជាពលរដ្ឋ ផ្នែក​ធានា​នូវ​សង្គម​យុត្តិធម៌ សុខុមាលភាព​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ មាន​ការ​យឺតយ៉ាវ​ព្រោះ​យើង​រវល់​តែ​ឈ្លោះ​ឆ្លើយ ឆ្លង​គ្នា»។

ស្ថានភាព​សិទ្ធិមនុស្ស​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា ក្រោម​ការ​ដឹកនាំ​របស់​លោក ហ៊ុន សែន និង​លោក ហ៊ុន ម៉ាណែត ​ត្រូវ​បាន​សហគមន៍​ជាតិ និង​អន្តរជាតិ វាយ​តម្លៃ​ថា មាន​ការ​ធ្លាក់​ចុះ​ដុនដាប​ខ្លាំង​បំផុត​រាប់​ចាប់តាំង​ពី​សេរីភាព​បញ្ចេញមតិ សេរីភាព​ជួបជុំ សេរីភាព​នយោបាយ សេរីភាព​សារព័ត៌មាន សេរីភាព​ខាង​សមាគម សេរីភាព​សង្គម​ស៊ីវិល និង​សិទ្ធិ​ដីធ្លី​ជាដើម​។រដ្ឋាភិបាល​របស់​​ត្រកូល ''ហ៊ុន'' បាន​ប្រើ​វិធី​មិន​ស្រប​ច្បាប់​គ្រប់បែប​យ៉ាង​រាប់​ចាប់តាំង​ពី​ការ​គំរាម​កំហែង ការ​រារាំង ការ​បង្ក្រាប​ដោយ​ហិង្សា ការ​ចាប់​ដាក់គុក ការ​រឹបអូស​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​ការ​យាយី​ប្រព័ន្ធ​តុលាការ​ចំពោះ​អ្នកនយោបាយ បក្ស​ប្រឆាំង​តាំង​ពី​លើ​ដល់​ក្រោម និង​​បុគ្គល​ទាំង​ឡាយ​ណា​ដែល​ហ៊ាន​និយាយ​ជំទាស់​រិះគន់​ទិតៀន។ ជាក់ស្តែង រដ្ឋាភិបាល​បាន​បិទ​ផ្លូវ​មិន​ឲ្យ​ក្រុម​មេដឹកនាំ​​បក្ស​ប្រឆាំង​សំខាន់​ៗវិល​ចូល​ស្រុក​វិញ​​នោះ​ទេ ​ដូចជា​លោក សម រង្ស៊ី អ្នកស្រី មូរ សុខហួរ លោក អេង ឆៃអ៊ាង និង​ក្រុម​មន្ត្រី​ជាន់​ខ្ពស់​បក្ស​ប្រឆាំង​ជាច្រើន​នាក់​ទៀត​។សម្រាប់​ថ្នាក់ដឹកនាំ និង​សកម្មជន​​បក្ស​ប្រឆាំង​រាប់​សិប​នាក់​ទៀត​​ដែល​កំពុង​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​វិញ ពួកគាត់​ក៏​ត្រូវ​បាន​រដ្ឋាភិបាល​ចាប់​ឃុំ​ខ្លួន​និង​បិទ​សិទ្ធិ​ធ្វើនយោបាយ​ដែរ ​ដូចជា​លោក កឹម សុខា លោក ថាច់ សេដ្ឋា លោក ស៊ុន ចន្ធី លោក រ៉ុង ឈុន លោក ទាវ វណ្ណុល និង​លោក សុន ឆ័យ ជាដើម ខណៈ​សកម្មជន​ជា​ច្រើន​នាក់​ទៀត​រង​ការ​វាយដំ និង​បង្ខំ​ឲ្យ​ចុះ​ចូល​បក្ស​កាន់អំណាច។ ក្រៅពី​អ្នកនយោបាយ ទាំង​នេះ រដ្ឋាភិបាល ត្រកូល''ហ៊ុន'' ក៏​បន្ត​បង្ក្រាប​អ្នកសារព័ត៌មាន អ្នក​ការពារ​សិទ្ធិ​មនុស្ស អ្នកការពារ​សិទ្ធិ​កម្មករ​ អ្នកការពារ​បរិស្ថាន ​និង​អ្នក​បញ្ចេញមតិ​ឈឺ ឆ្អាល​រឿង​ទឹកដី និង​សង្គម​ជាតិ​ជាច្រើន​នាក់​ទៀត។

ទាក់ទង​រឿង​នេះ ​អ្នកនាំពាក្យ​គណបក្ស​កាន់អំណាច លោក សុខ ឥសាន ឆ្លើយ​តប​ថា តាម​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ គឺ​ពលរដ្ឋ​មាន​សិទ្ធិ​បញ្ចេញមតិ​ទូលំទូលាយ ប៉ុន្តែ​ហាម​ប្រើ​សិទ្ធិ​នោះ​រំលោភបំពាន​សិទ្ធិ​អ្នកដទៃ។ លោក​អះអាង​ថា ករណី​ប្តឹង​ផ្តល់​អ្នក​នយោបាយ បក្ស​ប្រឆាំង​កន្លងមក​ដូចជា​ករណី​លោក សុន ឆ័យ ជាដើម គឺ​ដោយសារ​និយាយ​ប៉ះពាល់​ដល់​គណបក្ស​ប្រជាជន​កម្ពុជា។

លោក សុខ ឥសាន៖ «យើង​កុំ​និយាយ​បរិហារកេរ្តិ៍​ប៉ះពាល់​កិត្តិយស សេចក្តី​ថ្លៃថ្នូរ​គណបក្ស​ប្រជាជន គឺ​គណបក្សប្រជាជន​មាន​ហេតុផល​អី​ទៅ​ប្តឹង​គាត់​អត់​ទេ។ គេ​ប្តឹង​តាម​ផ្លូវ​ច្បាប់​តើ ដូច្នេះ​ហើយ​អ្នកឯង​និយាយ​រំលោភ​ច្បាប់​ គេ​ប្តឹង​តាម​ផ្លូវច្បាប់ ដូច្នេះ​ហើយ​មាន​រឿង​អី​ទៅ​ពាក់ព័ន្ធ​ការ​បិទ​សិទ្ធិ​សេរីភាព រឿង​ពាក់ព័ន្ធ ដល់​លំហ​នយោបាយ លំហ​សេរីភាព​បញ្ចេញមតិ វា​អត់​មាន​ទេ»។

ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកឃ្លាំមើល​យល់​ថា ការ​បកស្រាយ​ការពារ​ទង្វើ​រដ្ឋាភិបាល របស់​អ្នកនាំពាក្យ​បក្ស​កាន់​អំណាច​នេះ មិន​ឆ្លុះ​បញ្ចាំង​ពី​ការពិត និង​មិន​អាច​នាំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ជឿ​ទុកចិត្ត​ដូច​ការ​វាយ​តម្លៃ​ពី​ស្ថាប័ន​ឯករាជ្យ​ដែល​តាមដាន​ការអនុវត្ត​របស់​រដ្ឋាភិបាល​នោះ​ឡើយ។

អ្នកជំនាញ​ច្បាប់ និង​អភិបាលកិច្ច​បែប​ប្រជាធិបតេយ្យលោក វ៉ន ចាន់ឡូត ថ្លែង​ថា បើ​ប្រៀប​ធៀប​ខ្លឹមសារ​ដើម​នៃ​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ និង​ការ​អនុវត្ត​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ក្នុង​ក្នុង​អាណត្តិទី៧នេះ ​អ្នកកាន់អំណាច កាន់តែ​ធ្វើ​ឲ្យ​អន្តរាយ​ដល់​ការ​អនុវត្ត​សិទ្ធិ​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ ជាពិសេស​សិទ្ធិ​បញ្ចេញមតិ​ និង​សិទ្ធិ​នយោបាយ។ លោក​ចាត់ទុក​ថា ការ​បំបិទ​សិទ្ធិពលរដ្ឋ និង​សិទ្ធិ​នយោបាយ​នេះ ធ្វើ​ឲ្យ​សង្គម​បែក​បាក់​កេរ្តិ៍ឈ្មោះ​រដ្ឋាភិបាល​អាក្រក់ ហើយ​ការ​អភិវឌ្ឍ​ប្រទេស​មិន​ទៅ​មុខ។

លោក វ៉ន ចាន់ឡូត៖ «នៅ​ពេល​ដែល​ការរំលោភ​បំពាន​សិទ្ធិមនុស្ស​បង្ក​ឡើង​ដោយ​រដ្ឋាភិបាល​គឺ​រដ្ឋាភិបាល​ត្រូវ​ទទួល​ខុសត្រូវ ទី១ ទទួល​ខុសត្រូវ​ចំពោះ មុខ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ វា​អាច​កើត​ឡើង​តាម​រយៈ​ការ​បោះឆ្នោត​ទម្លាក់​ពី​ប្រជាពលរដ្ឋ​និង​ទី២ វា​អាច​កើតឡើង​ពី​ចលនា​មហាជន។ការទទួលខុសត្រូវទី២​ គឺ​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ចំពោះ​មុខ​អន្តរជាតិ ដូចជា​ការ​ដាក់​ទណ្ឌកម្ម​សេដ្ឋកិច្ច​ទាំង​ទៅ​លើ​រដ្ឋាភិបាល​ទាំងមូល ឬ​ការ​ទទួល​រង​ទណ្ឌកម្ម​ផ្នែក​បុគ្គល»។

ជំពូក​ទី៣​នៃ​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ ត្រង់​មាត្រា​៣១ និង​មាត្រា៤១​ ចែង​ថា កម្ពុជា ទទួល​ស្គាល់​និង​គោរព​សិទ្ធិមនុស្ស ដូច​មាន​ចែង​ក្នុង​ការ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ សេចក្តី​ប្រកាស​ជា​សកល​ស្ដីពី​សិទ្ធិមនុស្ស និង​កតិកាសញ្ញា ព្រមទាំង​អនុសញ្ញា​ទាំងឡាយ​ទាក់ទង​ទៅ​នឹង​សិទ្ធិមនុស្ស​សិទ្ធិ​នារី និង​សិទ្ធិ​កុមារ។ ពលរដ្ឋខ្មែរ​គ្រប់រូប​មាន​សិទ្ធិ ស្មើគ្នា​ចំពោះ​មុខ​ច្បាប់ មាន​សិទ្ធិ​សេរីភាព​នយោបាយ សេរីភាព​បញ្ចេញមតិ សេរី​ភាព​ខាង​សារព័ត៌មាន និង​សេរីភាព​ខាង​ការ​ប្រជុំ​ជាដើម។ ​​​ ទោះជាយ៉ាងណា ៣១​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ការ​ចាប់​កំណើត​នៃ​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​នេះ អ្នកឃ្លាំមើល អះអាង​ថា កម្ពុជា​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ខ្លួន​ពី​ប្រទេស​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ប្រជាធិបតេយ្យ សេរី ពហុបក្ស ក្លាយជា​ប្រទេស​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ផ្ដាច់ការ រំលោភសិទ្ធិ​មនុស្ស​ធ្ងន់ធ្ងរ និង​ការដឹកនាំ​ត​វង្ស​ត្រកូល​។ នេះ​ជា​រឿង​ប្រាសចាក​ទាំងស្រុង​ចំពោះ​ខ្លឹមសារ​នៃ​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ និង​ផ្ទុយ​ពី​ស្មារតី​នៃ​កិច្ច​ព្រមព្រៀង​សន្តិភាព​ក្រុងប៉ារីស ២៣ តុលា ឆ្នាំ​១៩៩១។

យោង​តាម​គោលការណ៍​នៃ​ឋានានុក្រម​នៃ​ច្បាប់ រាល់​ច្បាប់​អនុម័ត​ដោយ​រដ្ឋសភា និង​ឯកសារ​គតិយុត្តិ​ទាំងឡាយ​ដែល​អនុម័ត​ដោយ​គណៈរដ្ឋមន្ត្រី មាន​អនុក្រឹត្យ​ជាដើម មិន​អាច​ផ្ទុយ​ឬ​បំពាន​ស្មារតី​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​ឡើយ។ ប៉ុន្តែ​ជាច្រើន​ឆ្នាំ​កន្លង​មកនេះ មាន​ច្បាប់​ជាច្រើន​ត្រូវ​អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​ខាង​សិទ្ធិមនុស្ស​ពិនិត្យ​ឃើញ​ថា ប៉ះ​ពាល់​ស្មារតី​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ៕

កំណត់​ចំណាំ​ចំពោះ​អ្នក​បញ្ចូល​មតិ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​នេះ៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។