ການປະຕິບັດ ແຜນການໄດ້ດໍາເນີນໄປ ຢ່າງຊັກຊ້າ ແລະ ບໍ່ທົ່ວເຖິງເຮັດໃຫ້ສິດທິ ຂອງສັຕຣີບໍ່ສາມາດ ທຽບເທົ່າ ກັບເພດຊາຍ ເລີຽ. ສິດທິ ຂອງຜູ້ຍິງ ໃນເຂດຊົນະບົດໃນທຸກໆ ດ້ານຕໍ່າກ່ວາ ຜູ້ຍິງ ໃນເຂດຕົວເມືອງ ຫລາຍ. ຜູ້ຍິງລາວ ຢູ່ໃນເຂດຊົນະບົດ ມີໂອກາດນ້ອຍ ທີ່ໄດ້ຮຽນໜັງສືແລະ ໄດ້ຮັບການຝືກແອບ ວິຊາຊີບ. ມີຈໍານວນ ບໍ່ນ້ອຍຕ້ອງເດີນທາງ ເຂົ້າມາ ໃນຕົວເມືອງເພື່ອປະກອບ ອາຊີບໃນສະຖານທີ່ ບັນເທິງ ປະເພດຕ່າງໆອັນເຮັດໃຫ້ ເກີດບັນຫາປະກົດການ ຍໍ່ທໍ້ທາງ ດ້ານສັງຄົມ ເພີ້ມຂື້ນ, ດັ່ງໃນຄໍາຖະແຫລງ ຕອນນື່ງ:
"ການ ພັດທະນາ ຜູ້ຍິງ ຊົນະ ບົດ ໃນ ເຂດສອກຫລີກ ຍັງ ບໍ່ ສາມາດ ໄປ ໄດ້ ຢ່າງ ທົ່ວ ເຖິງ . ແມ່ຍິງ ຈໍ ານວນ ນ້ອຍໆ ຍັງ ຂາດ ໂອກາດ ແລະ ບໍ່ ມີ ເງື່ອນ ໄຂ ໃນ ການ ພັດທະນາ ຕົນ ເອງ ທັງ ດ້ານ ການ ສື ກສາ ການ ຮັກສາ ສຸຂະພາບ ການ ຝືກອົບຮົມ ອາຊີບ ການ ພັດທະນາ ຝີ ມື ແຮງ ງານ ກໍ ຄື ການ ຊອກ ແຫ ລ່ງ ລາຍ ຮັບ ໃຫ້ ແກ່ ຄອບຄົວ ."
ກ່ຽວກັບ ເຣື້ອງນີ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ ອົງການແຮງງານ ສາກົນ ໃຫ້ທັດສະນະ ວ່າການບໍ່ສາມາດ ປະຕິບັດ ໄດ້ຕາມແຜນການແລະເປົ້າໝາຍທີ່ວາງໄວ້ເຮັດໃຫ້ຜູ້ຍິງລາວໃນເຂດຊົນະບົດອົພະຍົບເຂົ້າໄປໃນຕົວເມືອງໃຫ່ຽຫລາຍຂື້ນ ທຸກໆວັນໂດຍສະເພາະ ລັກລອບເຂົ້າໄປຫາວຽກເຮັດງານທໍາຢູ່ໃນປະເທດໄທ. ອົງການແຮງງານສາກົນ ປະເມີນວ່າໃນຈໍານວນຄົນງານລາວ 3 ແສນ ກ່ວາຄົນທີ່ເຂົ້າໄປ ເຮັດວຽກຢູ່ໃນປະເທດໄທ ນັ້ນ 55% ເປັນຜູ້ຍິງ. ຜູ້ຍິງຈໍານວນນີ້ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມສ່ຽງໃນການເປັນເຍື່ອຂອງຂະບວນການຄ້າມະນຸດ.