នៅលើទីវាលមួយប្របផ្លូវជាតិត្រង់សង្កាត់ទឹកថ្លា ក្រុងភ្នំពេញ ដែលនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីមន្ទីរពេទ្យព្រះកុសមៈឬមន្ទីរពេទ្យលោកសង្ឃនោះគេឃើញមានការបោះជំរំជាច្រើនដែលមានដំបូលប្រក់ក្រណាត់កៅស៊ូ ហើយខ្លះមានជញ្ជាំង ខ្លះនៅល្ហល្ហេវ ហើយនិងសង់រកេតរកូតគ្មានសណ្ដាប់ធ្នាប់ទេ ហើយនៅក្នុងជម្រកនីមួយៗនោះភាគច្រើនគេឃើញមានតែរបស់របរបន្តិចបន្តួច ដូចជាចានឆ្នាំង ខោអាវ និងគ្រែដេកមួយឬពីរប៉ុណ្ណោះ។
ជម្រកទាំងនោះគឺជាកន្លែងស្នាក់នៅបណ្ដោះអាសន្នរបស់ប្រជាពលរដ្ឋដែលបានរងគ្រោះដោយសារអគ្គិភ័យជាង៤០០គ្រួសារនៅភូមិបឹងឈូក សង្កាត់ទឹកថ្លា ខណ្ឌឫស្សីកែវ ក្រុងភ្នំពេញ ក្រោយពីផ្ទះរបស់ពួកគេត្រូវបានភ្លើងឆេះអស់កាលពីអំឡុងចូលឆ្នាំខ្មែរឆ្នាំ២០០៨កន្លងទៅនេះ ហើយគេមិនដឹងថាមកពីមូលហេតុអ្វីនោះឡើយ។
បើគិតរាប់តាំងពីពេលនោះមកដល់ពេលឥឡូវគឺមានរយៈពេលជិតកន្លះឆ្នាំហើយដែលជងរងគ្រោះទាំងនោះបានរស់នៅក្នុងជម្រកដូចជនភៀសខ្លួន។
ក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះដោយសារអគ្គិភ័យដែលកំពុងរស់នៅក្នុងតង់បណ្ដោះអាសន្ននោះ ស្រ្តីមួយរូបបានបញ្ជាក់ប្រាប់អ្នកយកព័ត៌មានវិទ្យុអាស៊ីសេរីដែលបានចុះទៅដល់ទីនោះយ៉ាងដូច្នេះថា គ្រួសារគាត់ក៏ដូចជាអ្នកឯទៀតនៅទីនេះដែរភាគច្រើនមិនទាន់ដឹងគោលដៅច្បាស់លាស់ថា តើគេអាចវិលត្រឡប់ទៅរស់នៅទីណានោះទេ ហេតុដូច្នេះហើយពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃកំពុងតែរង់ចាំយ៉ាងទទូចនូវការជួយដោះស្រាយពីសំណាក់រាជរដ្ឋាភិបាល ពីព្រោះថាការរស់នៅក្នុងជម្រកកៅស៊ូអស់រយៈពេលកន្លះឆ្នាំនេះគឺពិបាកណាស់ សូម្បីតែដំបូលកៅស៊ូក៏ធ្លុះធ្លាយអស់ដោយសារមានភ្លៀងនិងខ្យល់បក់បោកខ្លាំងពេក។
ស្ត្រីដដែលបានឲ្យដឹងថា ៖ «ព្រោះអីពេលនេះខែភ្លៀង តង់អីក៏ត្រូវលិចធ្លុះធ្លាយព្រោះកន្លះឆ្នាំកន្លងមកហើយ ហើយកូនចៅយើងហ្នឹងក៏ពិបាករស់នៅដែរ វាឧស្សាហ៍ឈឺ ព្រោះក្ដៅផង ភ្លៀងមក ហើយស្អុយអ៊ីចឹងទៅ។ ចង់ឲ្យរដ្ឋាភិបាលជួយដោះស្រាយឆាប់ៗ ពិបាកណាស់ឥឡូវ ពិបាកមែនទែន»។
អ្នករងគ្រោះដោយសារអគ្គិភ័យនៅភូមិបឹងឈូក សង្កាត់ទឹកថ្លា មួយរូបទៀត ដែលសុំមិនប្រាប់ឈ្មោះបានត្អូញត្អែរប្រាប់ដែរថា ការរស់នៅក្នុងតង់កៅស៊ូបណ្ដោះអាសន្ននេះគឺពិបាកសព្វគ្រប់ ជាពិសេសនៅក្នុងរដូវវស្សានេះ ទាំងការប្រកបមុខរបររកស៊ីចិញ្ចឹមជីវិតមិនជាក់លាក់ ហើយកើតមានជំងឺតម្កាត់ច្រើនដូចជាជំងឺផ្ដាសាយ ក្អក និងមានមូសក៏ច្រើន ម៉្យាងទៀតបញ្ហាសុវត្ថិភាពក្នុងការរស់នៅកណ្ដាលវាលគ្មានទ្វារបង្អួច។ល។ ៖ «ពិបាកណាស់ ដេកពួនក៏ពិបាកដែរ ធ្លាយមុខធ្លាយក្រោយ បើយើងធ្វើអត់មាំផង ភ័យខ្លាច។ ឥឡូវហ្នឹងដូចថា ទាំងខ្ញុំទាំងគេមានជំងឺក្អកនិងផ្ដាសាយ ដូចថាព្យាបាលបាត់ហើយ ផ្ដាសាយទៀត។ អត់ដឹងថា គួរយើងទៅកន្លែងណា វិលទៅកន្លែងយើងវិញ ឬក៏យ៉ាងម៉េច យើងអត់ដឹងទេ»។
ក្រៅពីបញ្ជាក់ប្រាប់ពីភាពលំបាកពីដំបូលជ្រកមិនគត់មត់ មិនមានសុវត្ថិភាព ហើយនិងការកើតជំងឺជាដើមនោះ អ្នករងគ្រោះដោយសារអគ្គិភ័យនៅភូមិបឹងឈូកបានបញ្ជាក់ប្រាប់ទៀតថា បញ្ហាមួយទៀតគឺមានការពិបាកក្នុងការបន្ទោរបង់យប់ព្រលប់ ពីព្រោះមិនមានបង្គន់អនាម័យត្រឹមត្រូវ គឺមានតែបង្គន់ដែលគេជីករណ្ដៅដីបណ្ដោះអាសន្នដែលជះក្លិនស្អុយស្ទើរទ្រាំពុំបាន។
ជនរងគ្រោះដោយអគ្គិភ័យបានឲ្យដឹងទៀតថា ចំពោះការមិនមានបង្គន់អនាម័យសម្រាប់បត់ដៃបត់ជើងបានត្រឹមត្រូវនោះ ប្រការដែលលំបាកខ្លាំងជាងគេគឺស្ដ្រីនិងកុមារ ៖ «គេជីកនៅព្រៃ ហើយគ្រាន់តែជីករណ្ដៅហើយ យើងជុះលើហ្នឹងតែម្ដង វេទនា។ ហើយយប់ព្រលប់អីយើងអត់ហ៊ានទៅទេ ខ្លាចពស់ ខ្លាចក្អែប ព្រោះអីព្រៃធំៗ មេឃភ្លៀងមកភក់ជ្រាំ ហើយយើងងាយអីទៅបត់ជើង រូចធុំក្លិនក៏ធុំដែរ ដល់អ៊ីចឹងសុខភាពយើងក៏មិនមែនល្អដែរ»។
បុរសមួយរូបសុំមិនប្រាប់ឈ្មោះដែលជាមន្ត្រីកងយោធពលខេមរភូមិន្ទ ហើយដែលជាជនរងគ្រោះដោយភ្លើងឆេះផ្ទះនៅភូមិបឹងឈូក និងកំពុងតែរស់នៅក្នុងជម្រកបណ្ដោះអាសន្ននោះ បានបញ្ជាក់ថាការរស់នៅទីនេះពិតជាពិបាកមែនហើយ ក៏ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយលោកបានឃើញថា រាជរដ្ឋាភិបាលក៏ដូចជាអាជ្ញាធរក្រុង ព្រមទាំងអង្គការមួយចំនួនក៏បានមកជួយខ្លះៗដែរ ដូចជាផ្ដល់ទីជម្រកបណ្ដោះអាសន្ន ផ្ដល់ទឹកស្អាតឲ្យប្រើប្រាស់ ព្រមទាំងផ្ដល់ការព្យាបាលជំងឺជាដើម។
មន្ត្រីកងយោធពលខេមរភូមិន្ទដដែលនោះបានបន្ថែមថា ការផ្គត់ផ្គង់មកប៉ុណ្ណេះលោកយល់ថាជាការសមល្មមដែរហើយ ប៉ុន្តែអ្វីដែលប្រសើរជាងនេះគេចង់ឲ្យរាជរដ្ឋាភិបាលបា្រប់ឲ្យច្បាស់លាស់អំពីគោលដៅ ថាតើគេអាចទៅរស់នៅទីកន្លែងណាពិតប្រាកដ។
មន្ត្រីកងយោធពលខេមរភូមិន្ទដដែលបានមានប្រសាសន៍ថា ៖ «រាល់ថ្ងៃហ្នឹងប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនធំភ័យខ្លាចក្រែងរដ្ឋាភិបាល លោកធ្វើរបងឃាំងកុំឲ្យយកដីលោកតើ! តែបើសិនជាលោកថាឲ្យទៅនៅវិញក៏គេទៅដែរ ព្រោះទៅនៅឯណាក្រៅពីទីក្រុងភ្នំពេញ? ពិបាកណាស់នៅនេះអាចរកបានខ្លះ។ ទី១ យើងជិតសាលារៀន ទី២ ជិតមន្ទីរពេទ្យ ទី៣ ជិតផ្សារ។ នេះកន្លែងហ្នឹងដែលយើងត្រូវការចង់បានឲ្យទៅនៅឆ្ងាយអីវាពិបាកដែរ មិនមានគេចង់ទៅទេ»។
ទាក់ទងនឹងការទាមទារនេះអភិបាលរងក្រុងភ្នំពេញ លោក ម៉ាន់ ឈឿន បានមានប្រសាសន៍ប្រាប់ដែរថា អាជ្ញាធរក្រុងបាននិងកំពុងតែគិតគូរពីបញ្ហានោះហើយ ប៉ុន្តែមិនកំណត់ជាក់លាក់ទេពីព្រោះត្រូវពិភាក្សាឲ្យបានល្អិតល្អន់ជាមួយរដ្ឋអំណាចមូលដ្ឋាន ព្រមទាំងបណ្ដាអង្គការក្រៅដ្ឋាភិបាលមួយចំនួនទៀត។
លោក ម៉ាន់ ឈឿន បានមានប្រសាសន៍ថា ៖ «កិច្ចការហ្នឹងយើងបានប្រុងធ្វើថ្នល់អីជូនគាត់ ដើម្បីគោលការណ៍ទំនាក់ទំនងហ្នឹង កំពុងតែរៀបចំហើយតែកិច្ចការនេះមិនមែនអត្តនោម័តិបានទេ ព្រោះវាជារឿងជាមួយប្រជាពលរដ្ឋ ត្រូវពិគ្រោះយោបល់ជាមួយគ្នា រាស្រ្ដចង់យ៉ាងម៉េច? រដ្ឋអំណាចត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េច? យើងជជែកជាមួយអិនជីអូ ធ្វើការរួមគ្នា»។
ប្រធានសមាគមសិទ្ធិមនុស្សអាដហុកនៅទីក្រុងភ្នំពេញ លោក ធន សារ៉ាយ បានមានប្រសាសន៍ពីបញ្ហានេះដែរថា ចំពោះជនរងគ្រោះដោយសារអគ្គិភ័យនៅភូមិបឹងឈូកនោះគឺជាបន្ទុករាជរដ្ឋាភិបាលដែលលោកគួរតែធ្វើការដោះស្រាយជាបន្ទាន់ ពុំគប្បីបណ្តែតបណ្ដោយឲ្យនៅយូរដូច្នោះទេ ពីព្រោះការរស់នៅបែបនេះនឹងធ្វើឲ្យមានផលប៉ះពាល់ជីវភាពរស់នៅក៏ដូចជាសុខភាពរបស់ពលរដ្ឋទាំងនោះ។
លោក ធន សារ៉ាយ បានឲ្យដឹងថា ៖ «ខ្ញុំសូមអំពាវនាវផងដែរដល់មន្រ្តីទទួលខុសត្រូវ សុំឲ្យលោកមានការយកចិត្តទុកដាក់ដោះស្រាយជាបន្ទាន់ផងដែលអាចធ្វើទៅបាន ព្រោះនេះជាភារកិច្ចរបស់លោកហើយ ហើយអង្គការសង្គមស៊ីវិលដែលមានលទ្ធភាពហ្នឹង ខ្ញុំមិនដឹងថាមានចំនួនប៉ុន្មាន ប៉ុន្តែអិនជីអូលោកមានលទ្ធភាពតែត្រឹមតូចៗ ឬថ្នាំសង្កូវម្ដងពីរដងអីមួយរយៈពេលខ្លី អាហ្នឹងទៅបាន ប៉ុន្តែឲ្យទៅសង់ជម្រកជូនអី អាហ្នឹងជារឿងភារកិច្ចរបស់រដ្ឋាភិបាលទេដែលជួយ»។
ប្រជាពលរដ្ឋរងគ្រោះដោយសារអគ្គិភ័យជាង៤០០គ្រួសារនៅភូមិបឹងឈូក សង្កាត់ទឹកថ្លា ខណ្ឌឫស្សីកែវ ក្រុងភ្នំពេញ បានធ្វើការអំពាវនាវដល់ជារាជរដ្ឋាភិបាល ក៏ដូចជាសាលាក្រុងភ្នំពេញ ក៏ដូចជាថ្នាក់ដឹកនាំសាលាក្រុងភ្នំពេញផងដែរ គឺសូមលោកជួយដោះស្រាយបញ្ហានេះឲ្យបានរួសរាន់ផង ពីព្រោះការរស់នៅក្នុងជម្រកកៅស៊ូអស់រយៈពេលជិតកន្លះឆ្នាំនេះគឺមានការពិបាកខ្លាំងណាស់ ជាពិសេសនៅក្នុងរដូវវស្សានេះ។
ប្រជាពលរដ្ឋរងគ្រោះទាំងនោះបានបញ្ជាក់ទៀតថា គេចង់ឲ្យរាជរដ្ឋាភិបាលផ្តល់ឲ្យគេទៅរស់នៅទីកន្លែងដើមវិញ និងជួយសាងសង់ផ្លូវថ្នល់ចូលទៅក្នុងភូមិដើម្បីជួយសម្រួលដល់ជីវភាពរស់នៅក៏ដូចជាជួយផ្ដល់ឲ្យកុមារជាកូនចៅរបស់គេមានសាលារៀននៅជិតផងដែរ៕