អង្គការសមាគមជាច្រើនដែលសមាជិកនៅតាមជាង ១រយប្រទេស នៃយុទ្ធនាការសាកលដើម្បីការងារអប់រំ (Global Campaign for Education) បាននាំគ្នាបើកយុទ្ធនាការអប់រំកុមារតូចៗ នៅឆ្នាំ២០១២ នេះ ដោយប្រារព្ធឡើងដំណាលគ្នានៅតាមប្រទេសរៀងៗ ខ្លួន។ សមាគមគ្រូបង្រៀនកម្ពុជាឯករាជ្យ ដែលជាសមាជិកមួយដែរ ក៏ចូលរួមបើកយុទ្ធនាការនេះពេញ ១សប្ដាហ៍ ចន្លោះពីថ្ងៃទី២២ ដល់ថ្ងៃទី២៩ ខែមេសា ឆ្នាំ២០១២។ ប្រធានសមាគម លោក រ៉ុង ឈុន មានប្រសាសន៍ថា នៅក្នុងយុទ្ធនាការនេះ សមាគមគ្រូបង្រៀនកម្ពុជាឯករាជ្យនឹងមានការតាំងពិព័រណ៍គំនូររបស់កុមារសាលាមត្តេយ្យ និងបឋមសិក្សា ដោយរៀបចំឡើងនៅឯសណ្ឋាគារ The Willow Boutique នៅក្នុងខណ្ឌទន្លេបាសាក់ ក្រុងភ្នំពេញ ផ្ដើមពីម៉ោង ៦កន្លះល្ងាច ដល់ម៉ោង ៨យប់ នៅថ្ងៃអង្គារ ទី២៤ ខែមេសា សប្ដាហ៍ក្រោយនេះ ៖ «យើងជំរុញឲ្យក្រសួងអប់រំក៏ដូចជារដ្ឋាភិបាល យកចិត្តទុកដាក់លើសារសំខាន់នៃការអប់រំ ក៏ដូចជាការផ្ដល់ឱកាសឲ្យកុមារាកុមារី ដែលពុំមានឱកាសទទួលបានការអប់រំនោះ អាចទទួលបានការអប់រំប្រកបដោយគុណភាព។ ជាពិសេស ក៏ជាការចូលរួមធ្វើយុទ្ធនាការសម្រាប់ការអប់រំទាំងអស់គ្នា ដើម្បីគុណភាពអប់រំ»។
អ្នករៀបចំប្រមូលរូបគំនូរសម្រាប់ការតាំងពិព័រណ៍នេះ គឺអ្នកគ្រូ រស់ ទិត្យម៉ាល័យ។ អ្នកគ្រូមានប្រសាសន៍ឲ្យដឹងបន្ថែមថា គំនូររូបភាពទាំងនោះ ចែកចេញជា ២ប្រភេទ គឺផ្ទាំងធំ និងផ្ទាំងតូច ដែលគូរឡើងដោយកុមារាកុមារី ដែលជាសិស្សានុសិស្សនៃថ្នាក់ទី១ ដល់ថ្នាក់ទី៣ ៖ «ផ្ទាំងធំនោះទាក់ទងការអប់រំ និងកុមារតូច ឲ្យសិស្សវាស្រមៃហើយគូរមើល តើការអប់រំកុមារតូចយ៉ាងម៉េចខ្លះ ពីអាយុ ១ឆ្នាំ ដល់៨ឆ្នាំ។ ដូចជាវាអាចគូរម្ដាយងូតទឹកឲ្យកូន អ្នកគ្រូអប់រំសិស្ស អ្នកគ្រូហុចសៀវភៅសិស្សពេលគាត់កែរួចហើយ ការចាក់ថ្នាំបង្ការជំងឺ ៦មុខ។ ក្រៅពីនេះ មានរូបលោកយាយលោកតាប្រៀនប្រដៅកូនចៅតូចៗ របស់គាត់។ គឺអាស្រ័យទៅតាមចំណង់របស់ក្មេង ដែលវាចង់គូររូបអីដែលទាក់ទងនឹងការអប់រំថែទាំនោះ ឲ្យវាគូររូបនោះ»។
អ្នកគ្រូ រស់ ទិត្យម៉ាល័យ ដែលបច្ចុប្បន្នបង្រៀនថ្នាក់ទី៦ នៃសាលាបឋមសិក្សាបឹងត្របែកខាងត្បូង នៅខណ្ឌចំការមន នៅទីក្រុងភ្នំពេញ ថ្លែងបញ្ជាក់ថា ទំហំនៃរូបគំនូរផ្ទាំងធំ គឺកំណត់ឲ្យមានទទឹង ១ចង្អាមកន្លះ និងបណ្ដោយ ២ចង្អាមនៃម្រាមដៃមនុស្សពេញវ័យ។ គំនួរផ្ទាំងធំគូរឡើងដោយខ្មៅដៃ ដែលលំអពណ៌ចម្រុះ ដោយប្រើខ្មៅដៃ ឈើ ឬខ្មៅដៃទៀន រួមមានពណ៌ក្រហម លឿងទុំ និងពណ៌ខៀវ ដែលសិស្សអាចប្រើលាយពណ៌ទាំងបីមុខនេះ ឲ្យបានចេញជាពណ៌ផ្សេងទៀត។ ចំណែកផ្ទាំងតូចវិញ គឺមានទំហំស្មើនឹងក្រដាសរ៉ាមធម្មតា ដែលគេតែងប្រើប្រាស់ក្នុងការបោះពុម្ព ឬថតចម្លង ៖ «ផ្ទាំងតូចអត់កំណត់ប្រធានបទទេ គឺគូរទៅតាមការចូលចិត្តរបស់ក្មេង មានលទ្ធភាពត្រឹមណា អាចគូរអីបាន។ តែផ្ទាំងតូចហ្នឹងមានលក្ខណៈពិសេស គឺមិនឲ្យក្មេងប្រើខ្មៅដៃសម្រាប់គូរទេ។ យើងឲ្យក្មេងផ្ដិតម្រាមដៃ។ ឧទាហរណ៍យើងដាក់ទឹកខ្មៅក្នុងចានមួយ ហើយឲ្យក្មេងយកម្រាមមួយនៃម្រាមទាំង៥ ម្រាម១ណាក៏បានដែរ ជ្រលក់ទៅក្នុងទឹកខ្មៅ ហើយយកទៅចុចជាចំណុចៗ ឲ្យចេញជារូបផ្លែល្ហុង ខ្លា ឬរូបដំរី ដោយចុចៗ ឲ្យបានជាវត្ថុជារាងផ្លែឈើ និងសត្វអ្វី១»។
ប្រធានសមាគមគ្រូបង្រៀនកម្ពុជាឯករាជ្យបានឲ្យដឹងបន្ថែមថា សិស្សអ្នកគូរត្រូវរើសចម្រាញ់ចេញពីសាលាកម្រិតបឋមសិក្សានៅទីក្រុងភ្នំពេញ គឺពីសាលារដ្ឋពីរកន្លែង និងពីសាលាមួយចំនួនទៀតនៃអង្គការគ្រួសារយើង ៖ «យើងអញ្ជើញភ្ញៀវជាតិ អន្តរជាតិ អង្គទូត និងអ្នកសារព័ត៌មានឲ្យមកទស្សនាការតាំងពិព័រណ៍គំនូររបស់កុមារតូច ដែលគូរលើផ្ទាំងសំពត់ស ដោយមានដាក់ជាវក្នុងតម្លៃសមល្មម។ ថវិកាដែលលក់បានមិនឲ្សសមាគមរបស់លោកទេ។ គឺប្រគល់ឲ្យកុមារ និងគ្រូ ដើម្បីទិញសម្ភារៈឲ្យសិស្សរៀនគូរជាបន្តទៅទៀត»។
សមាគមគ្រូបង្រៀនកម្ពុជាឯករាជ្យគ្រោងអញ្ជើញភ្ញៀវទាំងអស់ចំនួនប្រមាណ ១រយនាក់ ដើម្បីឲ្យមកចូលរួមទស្សនាការតាំងពិព័រណ៍គំនូរកុមារនៅឯសណ្ឋាគារ The Willow Boutique នាថ្ងៃអង្គារក្រោយនេះ។ លោក រ៉ុង ឈុន អះអាងថា នៅទូទាំងកម្ពុជាមានសិស្ស និងគ្រូជាច្រើនដែលជាអ្នកក្រីក្រ កំពុងប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាខ្វះខាតច្រើន ទាំងនៅកម្រិតមតេយ្យ និងបឋមសិក្សា ពិសេសនៅតាមតំបន់ជនបទ ៖ «បឋមសិក្សា បើយើងនិយាយពីការប្រឈមដោយធ្វើការប្រៀបធៀបពីក្រុងទៅនឹងតំបន់ជនបទ ឃើញថានៅក្រុងប្រសើរជាងនៅជនបទ។ ទី១ បញ្ហាគ្រូមិនបានបង្រៀនឲ្យបានដិតដល់ ដោយសារជីវភាពខ្វះខាត។ ទី២ កម្រិតចំណេះដឹងរបស់គ្រូជនបទមិនសមាមាត្រនឹងកម្រិតថ្នាក់នៃការបង្រៀន និងទី៣ ខ្វះខាតច្រើននូវសម្ភារៈសិក្សា»។
បើយោងទៅតាមទិន្នន័យរបស់ក្រសួងអប់រំ ចេញផ្សាយកាលពីខែឧសភា ឆ្នាំ២០១០ បានឲ្យដឹងថា កម្ពុជាមានកុមារតូចៗ អាយុចន្លោះពីសូន្យឆ្នាំ ដល់៨ឆ្នាំ មានទាំងអស់ជិត ១លាន ៩សែននាក់។ ដើម្បីលើកស្ទួយវិស័យអប់រំនៅកម្ពុជា ផ្តើមពីកំរិតបឋមសិក្សាឡើងទៅ គឺកន្លងមកនេះ ក្រសួងអប់រំយុវជន និងកីឡា បានដាក់ចេញនូវគោលការណ៍សំខាន់ៗ បីចំណុច។ ប្រធាននាយកដ្ឋានបឋមសិក្សានៃក្រសួងអប់រំយុវជន និងកីឡា លោក ចាន់ សុភា មានប្រសាសន៍ថា គោលការណ៍ធំៗទាំងបីចំណុចនោះគឺ ៖ «នៅក្នុងក្រសួងអប់រំសព្វថ្ងៃ យើងមានគោលនយោបាយធំៗ បី ដើម្បីសម្រេចគោលដៅអប់រំជាតិនោះ គឺធ្វើយ៉ាងម៉េចធានាឲ្យមានសមធម៌នៃការចូលរៀនឲ្យកុមារទាំងអស់បានចូលរៀនគ្រប់ៗ។ ទី២ ធានាគុណភាពនៃការអប់រំឲ្យបានល្អ និងមានប្រសិទ្ធភាព។ ទី៣ គឺយើងដើម្បីជំរុញគោលនយោបាយទាំងពីរនេះបានល្អ ទាល់តែមានការអភិវឌ្ឍស្ថាប័ន និងការកសាងសមត្ថភាពមន្ត្រី ដើម្បីត្រៀមធ្វើវិមជ្ឈការការងារ។ យើងមានប្រព័ន្ធអប់រំដែលនិយាយពីការអប់រំកម្រិតមូលដ្ឋាន សិស្សពីថ្នាក់ទី១ អាយុ៦ឆ្នាំ ដល់ថ្នាក់ទី៩ យ៉ាងហោចយោងតាមរដ្ឋធម្មនុញ្ញនៃប្រទេសកម្ពុជា»។
អ្នកគ្រូ រស់ ទិត្យម៉ាល័យ ដែលបង្រៀនសិស្សកម្រិតបឋមសិក្សាបានជាង ៣០ឆ្នាំមកនេះ បញ្ជាក់ថា ការបង្រៀនកុមារឲ្យទទួលបានគុណភាពនៃការអប់រំខ្ពស់ មានសារសំខាន់ណាស់ ព្រោះថា ក្មេងតូចៗ ជិត ២លាននាក់នោះជាទំពាំងស្នងឫស្សីនៃប្រទេសជាតិ ៖ «ការអប់រំក្មេងតូចៗពីថ្នាក់មតេយ្យ និងពីថ្នាក់ទី១ ឡើងទៅនេះ មានសារសំខាន់បី ដូចជាយើងសង់ផ្ទះដាក់គ្រឹះមាំ ទោះខ្យល់បោកបក់យ៉ាងណាក៏អត់រលំដែរ។ កុមារតូចបីដូចជាក្រណាត់សមួយផ្ទាំង បើយើងជាមនុស្សចាស់ យើងជ្រលក់ពណ៌អីវាទៅជាពណ៌នោះហើយ។ ដូចបច្ចុប្បន្ន បើការអប់រំក្មេងតូចបានល្អ វាទៅថ្នាក់ធំទៀត វាបានល្អ តែបើកុមារតូចរបស់យើងខ្វះចន្លោះក្នុងការអប់រំ ដោយប្រការណាមួយនោះ ការអប់រំវាទៅថ្ងៃមុខនឹងមានការលំបាកណាស់»។
លោក រ៉ុង ឈុន បញ្ជាក់បន្ថែមថា គន្លឹះដ៏សំខាន់នៃការអភិវឌ្ឍគុណភាពនៃការអប់រំសិស្សកម្រិតបឋមសិក្សាឲ្យប្រសើរឡើងបាន លុះត្រាតែគ្រូបង្រៀនទទួលបានប្រាក់ខែសមរម្យ កុំឲ្យខ្វះខាតខ្លាំងដូចសព្វថ្ងៃ៕
កំណត់ចំណាំ៖ ចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណាដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃតែប៉ុណ្ណោះ។