គ្រួសារសពបានឲ្យដឹងថា សំណងជាប្រាក់នេះមិនអាចជួសជុលវិបត្តិផ្លូវចិត្តដែលខ្ទេចខ្ទាំដោយសារនិរាសព្រាត់ប្រាសកូនជាទីស្រលាញ់នោះបានឡើយ។
សោកនាដកម្មមួយដែលធ្វើឲ្យមនុស្ស ៨នាក់ស្លាប់ក្នុងអណ្ដូងរុករករ៉ែ នៅស្រុកសំបូរ ខេត្តក្រចេះ គិតមកដល់ថ្ងៃ២ ខែមករា ឆ្នាំ២០១២ មានរយៈពេលជិតពីរសប្ដាហ៍មកហើយ ប៉ុន្តែព្រឹត្តិការណ៍នោះនៅតែតាមមកលងបន្លាចក្រុមគ្រួសារជនរងគ្រោះឲ្យតក់ស្លុត ភ័យខ្លាច ឱបទុក្ខក្រៀមក្រំ ដោយមិនអាចមានអ្វីមកជំនួសនូវជីវិតមនុស្សដែលបាត់បង់ទៅនោះបានឡើយ។
ក្រុមគ្រួសារលោក ពេជ្រ ចាន់ឌឿន ដែលមានកូនប្រុសបីនាក់ស្លាប់ក្នុងពេលតែមួយ ក្នុងចំណោមកម្មករដែលស្លាប់សរុប ៨នាក់ កាលពីថ្ងៃ២៣ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១១ បានសម្រក់ទឹកភ្នែកស្ទើរជារៀងរាល់ថ្ងៃ នៅពេលរំលឹកដល់រឿងរ៉ាវមនុស្សស្លាប់នៅអណ្ដូងរ៉ែមាសនោះ។
ស្ថិតក្នុងវ័យប្រមាណជិត ៦០ឆ្នាំ លោក ពេជ្រ ចាន់ឌឿន រស់នៅភូមិតាម៉ៅក្រោម ឃុំតាម៉ៅ ស្រុកព្រែកប្រសព្វ ខេត្តក្រចេះ។ លោកបានថ្លែងទាំងអួលដើមក និងសម្រក់ទឹកភ្នែកចំពោះមុខរូបថតសពកូនប្រុសទាំងបី ដែលដាក់តម្រៀបគ្នានោះថា មួយជីវិតគាត់មិនដែលយំ មិនដែលតក់ស្លុតដូចពេលនេះទេ ទោះបីគាត់ធ្លាប់ធ្វើជាទាហានបានហែលឆ្លងកាត់សមរភូមិសង្គ្រាមជាច្រើនកន្លែងយ៉ាងណាក្ដី៖ «លើកដំបូងបំផុតហើយសម្រាប់ជីវិតរបស់ខ្ញុំ ម៉ាប្រឹប៣តែម្តង ពិបាកមែនទែន មិនអាចកាត់បាន ខ្ញុំមិនដែលចេះយំ មិនដែលចេះខ្លាច ទោះបីនៅក្នុងភ្លើងសង្គ្រាម ទើបតែពេលនេះចេះភ័យចេះខ្លាច ខ្ញុំចេះយំ»។
កូនប្រុសទាំងបីរបស់លោកដែលស្លាប់នោះ ទីមួយឈ្មោះ ឡៃ ផាន់ណា អាយុ ៣៤ឆ្នាំ ទី២ ឈ្មោះ ឡៃ ផានី អាយុ ៣២ឆ្នាំ និងទី៣ ឈ្មោះ ឡៃ ពិសី អាយុ ១៩ឆ្នាំ។ ក្នុងចំណោមបងប្អូនទាំងបីនាក់ គឺប្អូនទី២ ឈ្មោះ ឡៃ ផានី មានប្រពន្ធហើយ។ ចំណែកឈ្មោះ ឡៃ ពិសី អាយុ ១៩ឆ្នាំ នៅរៀនថ្នាក់ទី១០ នៅឡើយ។
ឪពុកពិសីបញ្ជាក់ថា ដោយភាពក្រីក្រពុំមានលុយទៅសាលា គេសម្រេចចិត្តឈប់រៀនមួយរយៈ ហើយទៅធ្វើកម្មករអណ្ដូងរ៉ែមាសជាមួយបងៗ កាលពីបុណ្យភ្ជុំបិណ្ឌ នៅចុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០១១ កន្លងទៅនេះ៖ «ខ្ញុំឃាត់ដែរ តែឃាត់ឈ្នះវាលួចរត់ទៅតាមបងវា រួចតេឲ្យមកវិញ ក៏មិនមក។ ខ្ញុំបម្រុងទៅយកមកវិញ ឮសូរថា ចុះរណ្ដៅគិតគ្នាប្រហែលជា ៤ថ្ងៃហ្នឹង គេប្រាប់ថា ចុះរណ្ដៅ ហើយខ្ញុំប្រុងថាទៅយកមកវិញ ទទួលឮដំណឹងអ៊ីចឹងបណ្ដោយ»។
បញ្ហាខ្វះលុយកាក់ និងទីទាល់ក្រ បងទាំងពីរនាក់ក៏បានឈប់រៀនត្រឹមអនុវិទ្យាល័យ ហើយដើររកស៊ី ធ្វើស្រែចំការ នេសាទ។ ចុងក្រោយពួកគេបានមកធ្វើជាកម្មករនៅអណ្ដូងរ៉ែរបស់ក្រុមហ៊ុនចិន ឈ្មោះ ស៊ិន យៀន បានប្រមាណមួយឆ្នាំមុនបាត់បង់ជីវិត។
លោក ពេជ្រ ចាន់ឌឿន និងប្រពន្ធធ្លាប់បានមានក្តីបារម្ភចំពោះការងារកូននេះដែរ និងបានអង្វរឲ្យកូនប្ដូរមុខរបរទៅ ព្រោះវាប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ណាស់ ដោយសារធ្លាប់ឮកូនត្អូញត្អែរម្ដងម្កាលថា ធ្វើការនៅទីនោះនឿយហត់ខ្លាំងណាស់ រណ្ដៅមានជម្រៅជាង ២០០ម៉ែត្រ។ ពេលចុះទៅម្ដងៗក្ដៅ ថប់ដង្ហើម និងមានអាការៈតឹងទ្រូងជាដើម។
លោក ពេជ្រ ចាន់ឌឿន៖ «ម៉ែវាចេះតែនិយាយថា អ្ហែងឈប់ធ្វើការទៅកូន មើលទៅអញភ័យ អញខ្លាចណាស់ អ្ហែងចុះរណ្ដៅអ៊ីចឹង ឮតែគេប្រកាសនៅប្រទេសគេថា មានបាក់ថ្មបាក់ដីសង្កត់ វាថា មុននឹងឈប់ខ្ញុំខំប្រឹងឲ្យបានផ្ទះសម្បែងឲ្យម៉ែឲ្យប៉ា ឲ្យប្អូនៗបាននៅសិន គ្រាន់ទិញក្របីគោអី គ្រាន់ឲ្យប្អូនៗធ្វើស្រែចំការបន្តិចបន្តួចសិនមុននឹងឈប់ធ្វើ»។
លោក ពេជ្រ ចាន់ឌឿន ជាគ្រួសារក្រីក្រមួយក្នុងភូមិតាម៉ៅក្រោម លោកពុំមានផ្ទះសម្បែងរស់នៅពិតប្រាកដទេ។ សព្វថ្ងៃគ្រួសារគាត់ដេករស់នៅតែក្រោមផ្ទះសាច់ញាតិរបស់គាត់។
លោកបន្តថា នៅក្រោយសង្គ្រាម លោកបានចេញពីជីវិតទាហានមកទាំងបាតដៃទទេ ពុំមានដីស្រែមានតែដីចំការតិចតួច។ កូនៗគាត់មាន ៨នាក់ ស្រី ២ប្រុស ៦នាក់។ កូនបងធំៗ និងឪពុកម្ដាយបានដើរស៊ីឈ្នួលគេគ្រប់ច្រកល្ហក៖ «ផ្ទះខ្ញុំអត់មានទេ ផ្ទះមុននោះតាំងពី៧៩ ខ្ញុំធ្វើទាហាន ប្រពន្ធកូនគេទិញ ខ្ញុំធ្វើទាហានទៅរៀនទៅសូត្រ មកវិញគេទិញកូនខ្ទមមួយតូចនៅ ហើយឥឡូវរលំបាក់អស់ ខ្ញុំរុះបានប្រហែលជា ៣ឆ្នាំ ហើយទៅខ្ញុំសុំផ្ទះប្អូននោះនៅ ខ្ញុំឡើងទៅដេកលើពេលយប់ អាកូនៗវាដេកក្រោម ដាំបាយដាំទឹកស៊ីទៅ»។
លោកបន្តថា ជីវិតចុងក្រោយរបស់កូនគាត់ទាំងបីនាក់ ទីបំផុតបានប្តូរនឹងប្រាក់សំណងចំនួន ១៣.០០០ដុល្លារក្នុងសពម្នាក់។ ប្រាក់នេះសម្រាប់គាត់ជាអ្នកក្រច្រើនណាស់ ប៉ុន្តែមិនអាចប៉ះប៉ូវនឹងការបាត់បង់កូនជាទីស្រលាញ់ពីដើមទ្រូងរបស់គាត់នោះទេ។ ប្រាក់នេះក៏មិនអាចចិញ្ចឹមជីវិតគ្រួសារគាត់បានពេញមួយជីវិត ដូចកម្លាំងពលកម្ម កម្លាំងបញ្ញាកូនៗគាត់ដែលបាត់បង់ទៅនោះបានទេ ជាពិសេសប្រាក់នេះមិនអាចធ្វើឲ្យគ្រួសារគាត់មានសុខដុមរមនាដូចមុនបាននោះឡើយ។ ប៉ុន្តែលោកនឹងចាយវាយប្រាក់នេះដើម្បីសម្រេចបំណងប្រាថ្នាកូនៗ កាលពីពួកគេនៅមានជីវិត។
លោក ពេជ្រ ចាន់ឌឿន៖ «ខ្ញុំអត់ចង់បានស៊ីប្រាក់កូនទេ កូនប្រឹងណាស់ អានេះតាមប្រពៃណីរបស់ព្រះពុទ្ធសាសនា ប្រឹងធ្វើបុណ្យបញ្ជូនឲ្យកុសលឲ្យកូន គឺថា ចែកចាយដល់គ្នាអ្នកកម្សត់ទុរគត គ្មានទីពឹងមួយចំណែកទៅ តាមលទ្ធភាពដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន ហើយធ្វើបុណ្យនឹងព្រះសង្ឃ តា យាយ ដែលមានសីលបរិសុទ្ធ ដើម្បីឧទ្ទិសមគ្គផលឲ្យកូនខ្ញុំ ហើយនិងធ្វើជាជម្រកមួយសមគួរអាចរស់នៅបាន ដើម្បីបំពេញចិត្តកូនខ្ញុំ ព្រោះថា មុននឹងវាស្លាប់ធ្វើម៉េចឲ្យតែបានផ្ទះឲ្យពុកម៉ែនៅ កុំអីខ្ញុំមិនខ្ចីធ្វើទៀត អានេះដូចជាបណ្ដាំវា គឺថា ឲ្យបានផ្ទះនៅ ក្របី គោ អូសទាញភ្ជួររាស់»។
ក្រៅពីនេះ ត្រូវជំរុញឲ្យកូនពីរនាក់ទៀតដែលនៅរៀននៅឡើយឲ្យបានរៀនចប់ចុងចប់ដើម។ ជាមួយគ្នានេះដែរ ប្រពន្ធសពលោក ឡៃ ផានី ជាកូនទី២ របស់លោក ពេជ្រ ចាន់ឌឿន ដែរនោះ បានក៏មានក្ដីសោកសង្រេងជាពន់ពេកណាស់ដែរ។
លោកស្រី ថា ខាតណា អាយុ ២៥ឆ្នាំ បានមានប្រសាសន៍ក្ដុកក្ដួលថា ការរស់នៅសព្វថ្ងៃគឺពឹងលើកម្លាំងប្ដីទាំងស្រុង ឥឡូវប្ដីស្លាប់ចោលបន្សល់ទុកតែកូនតូចៗបីនាក់ ឲ្យគាត់គ្រប់គ្រងម្នាក់ឯង។ កូនទី១ ស្រី អាយុ ៧ឆ្នាំ ទី២ ប្រុស អាយុ ៣ឆ្នាំ និងកូនក្នុងផ្ទៃ ជាងបីខែទៀត៖ «ដូចដកអ្វីមួយពីដើមទ្រូង ធ្វើឲ្យស្រាលធ្វើល្វឹងល្វើយ ធ្វើឲ្យខ្ញុំមើលទៅនោះក៏វាល មើលទៅនេះក៏វាល ប្រៀបដូចជាខ្ញុំជិះទូកមួយក្នុងសមុទ្រដ៏ធំគ្មានអ្វីពឹងផ្អែកបានចំពោះខ្ញុំនិងកូន»។
អ្នកស្រីបន្តថា ប្ដីគាត់ដែលចេញទៅធ្វើការនៅអណ្ដូងរ៉ែនោះ ក៏មានគោលបំណងដូចបងប្អូនគាត់ដែរ ហើយលោកស្រីនឹងខិតខំបំពេញបំណងរបស់ប្ដី និងអនាគតកូនតទៅមុខទៀត។
យ៉ាងណាក៏ដោយ លោក ពេជ្រ ចាន់ឌឿន ជាឪពុកសពទាំងនាក់នេះបានអះអាងថា ការស្លាប់របស់កូនគាត់ គឺបណ្ដាលមកពីការធ្វេសប្រហែស ការចង់បានរ៉ែមាសហួសហេតុរបស់ក្រុមវិស្វករ និងមេការចិននៅអណ្ដូងរ៉ែនោះ មិនមែនជារឿងចៃដន្យឡើយ។
លោកបានផ្តាំផ្ញើដល់កម្មករអណ្ដូងរ៉ែទាំងអស់ សូមធ្វើការដោយប្រុងប្រយ័ត្ន ត្រូវចេះតវ៉ាចំពោះអ្វីដែលយើងមើលឃើញនូវគ្រោះថ្នាក់តាមរយៈបទពិសោធន៍នេះ ជាមួយក្រុមវិស្វករចិននោះ ត្រូវគិតពីសុវត្ថិភាពជីវិតយើងជាចម្បង៖ «យើងកុំថា គេវិស្វករ វិស្វករនេះអត់កើតសោះហើយ ស្លាប់អាយុជីវិតយើងទទេៗ ប្រាក់កម្រៃប៉ុណ្ណឹង។ សូមផ្ដាំផ្ញើទៅក្រុមហ៊ុន និងរាជរដ្ឋាភិបាល សូមជួយដាស់តឿនដល់ក្រុមហ៊ុន កន្លែងធ្វើការគ្រោះថ្នាក់ ជាពិសេសសង្កត់ធ្ងន់ដល់អណ្ដូងរ៉ែ កុំឲ្យធ្វើការធ្វេសប្រហែសអ៊ីចឹងទៀត ហើយសូមឲ្យក្រុមហ៊ុននីមួយៗ សូមឲ្យយកចិត្តទុកដាក់ដល់កម្មករឲ្យដូចជាសាច់ឈាមរបស់យើង ដែលអាចបង្កើនទន់សម្រាប់ក្រុមហ៊ុន បើយើងធ្វើអ៊ីចឹងរោងចក្រហ្នឹងក៏បិទដែរ គ្មានធ្វើអីកើតទេ»៕