អ្នក​នៅ​សៀមរាប​ធ្វើ​«បុណ្យ​ខួប​កូន​នាង»​ដើម្បី​រំឭក​គុណ​សត្វ​ដង្កូវ​នាវ

ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ខែ្មរ​ប្រមាណ ២០០​នាក់​និង​ជន​ជាតិ​ជប៉ុន​ជាង​៦០​នាក់​ទៀត បាន​នាំ​គ្នា​និមន្ត​ព្រះ​សង្ឃ​ពុទ្ធ​សាសនា ធ្វើ​ពិធី​បង្សុកូល​និង​ឧទ្ទិស​ដល់​គុណ​សត្វ​ដង្កូវ​នាង​ដែល​បាន​ខិត​ខំ​ផលិត​សូត្រ​ដ៏​ប្រណីត​និង​លះ​បង់​ជីវិត​សម្រាប់​ជួយ​ដល់​ប្រយោជន៍​មនុស្ស​លោក​បាន​ប្រើ​ប្រាស់​និង​មាន​របរ​សម្រាប់​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​រាប់​ពាន់​ឆ្នាំ​តៗ​មក។

0:00 / 0:00

ពិធី​បុណ្យ​ខួប​ដង្កូវ​នាង​ដែល​មាន​ការ​បង្ហាញ​ម៉ូត​សម្លៀក​បំពាក់​ធ្វើ​អំពី​សូត្រ​ខ្មែរ​ផង បាន​ធ្វើឡើង​នៅ​ក្នុង​វិទ្យាស្ថាន​វាយន​ភណ្ឌ​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​មួយ​ដែល​បង្កើត​ឡើង​ដោយ​ជន​ជាតិ​ជប៉ុន​មួយ​រូប​នៅ​ភូមិ​ជប់​សោម ឃុំ​ពាក់​ស្នែង ស្រុក​អង្គរ​ធំ ចម្ងាយ​ប្រមាណ ៣០​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ខេត្ត​សៀមរាប។

អ្នក​គ្រប់គ្រង​វិទ្យាស្ថាន​វាយន​ភណ្ឌ​ប្រពៃណី​ខ្មែរ លោក មាស ថុល បាន​មាន​ប្រសាសន៍​កាល​ពី​ព្រឹក​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ទី​៦ ខែ​កញ្ញា​ថា ពិធី​បុណ្យ​ខួប​ដង្កូវ​នាង​នេះ​គឺ​ដើម្បី​ឧទ្ទិស​ដល់​វិញ្ញាណ​ក្ខន្ធ​សត្វ​ដង្កូវ​នាង​ជា​ច្រើន​ដែល​បាន​ខិត​ខំ​ផលិត​សូត្រ​និង​បាន​ស្លាប់​ដើម្បី​បម្រើ​ប្រយោជន៍​និង​ផ្តល់​មុខ​របរ​ឲ្យ​មនុស្ស​លោក។

អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ដដែល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា នេះ​ជា​លើក​ទី​២​ហើយ​ដែល​កន្លែង​របស់​លោក​បាន​ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ​ខួប​ដង្កូវ​នាង ហើយ​ពិធី​នេះ​គឺ​ខ្មែរ​ជំនាន់​មុន​ធ្លាប់​ធ្វើ ប៉ុន្តែ​វា​បាន​បាត់​បង់​នៅ​ពេល​ដែល​ប្រទេស​កម្ពុជា ធ្លាក់​ក្នុង​សង្គ្រាម​ជាង ៣​ទសវត្សរ៍​មក។

លោក មាស ថុល ថ្លែង​យ៉ាង​ដូច្នេះ ៖ «បុណ្យ​ខួប​នេះ ដូច​ថា​រំឭក​កូន​នាង​ដែល​ខំ​ផលិត​សូត្រ​ឲ្យ​យើង ហើយ​ស្លាប់​ទៅ យើង​ធ្វើ​បុណ្យ​ឧទ្ទិស​ផល​ឲ្យ​វា»

អ្នក​បង្កើត​វិទ្យាស្ថាន​វាយន​ភណ្ឌ​ប្រពៃណី​ខ្មែរ លោក ម៉ូរី​ម៉ូតូ គីគុអូ ជន​ជាតិ​ជប៉ុន បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា លោក​បាន​មក​បង្កើត​មណ្ឌល​ចិញ្ចឹម​ដង្កូវ​នាង ដាំ​ដើម​មន​និង​ផលិត​សូត្រ​ខ្មែរ​តាម​របៀប​ខ្មែរ​បុរាណ​សុទ្ធ​សាធ​នៅ​ទី​នោះ​រយៈ​ពេល ៧​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ដោយ​ផលិត​ចេញ​ជា​សូត្រ​ខ្មែរ​មាន​គុណ​ភាព​អាច​រក្សា​ទុក​ប្រើប្រាស់​បាន​រាប់​រយ​ឆ្នាំ ដើម្បី​លក់​ឲ្យ​ទេសចរ​បរទេស​ដែល​មក​ទស្សនា​ខេត្ត​សៀមរាប និង​បាន​ផ្តល់​ការងារ​ទៅ​ឲ្យ​អ្នក​ភូមិ​ខ្មែរ​ជាង ២០០​នាក់។

អ្នកស្រី ទូច វណ្ណា​រ៉ាន់ អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ផ្នែក​ទីផ្សារ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ផលិត​ផល​ធ្វើ​អំពី​សូត្រ​ខ្មែរ​ចេញ​ពី​ស្នាដៃ​សិប្បកម្ម​បុរាណ​របស់​វិទ្យាស្ថាន​វាយន​ភណ្ឌ​ប្រពៃណី​ខ្មែរ​គឺ​កំពុង​ទាក់​ទាញ​ភ្ញៀវ​បរទេស​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្នុង​ទីផ្សារ​ទេសចរណ៍​ខេត្ត​សៀមរាប បើ​ប្រៀប​ធៀប​ជាមួយ​ផលិត​ផល​អំពី​សូត្រ​នាំ​ចូល​មក​ពី​បរទេស​នោះ ៖ «ធ្វើ​ដោយ​ដៃ ភាគ​ច្រើន​ជន​ជាតិ​បរទេស​សឹង ១០០% គាត់​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ការ​ធ្វើ​ដោយ​ដៃ និង​ជ្រលក់​ពណ៌​ធម្មជាតិ។ ពី​មុន​មក ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្ដើម​ដំបូង​មាន​ជប៉ុន​ច្រើន តែ​ឥឡូវ​មាន​ខាង​អឺរ៉ុប​ច្រើន​ដែរ»

អ្នក​ស្រី វណ្ណា​រ៉ាន់ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា ទោះ​យ៉ាង​ណា ការ​ផលិត​នៃ​វិទ្យាស្ថាន​វាយន​ភណ្ឌ​ប្រពៃណី​ខ្មែរ នៅ​មាន​កម្រិត​តិច​តួច​នៅ​ឡើយ​ដោយសារ​ខ្វះ​បច្ចេក​ទេស​ជា​ច្រើន។

លោក ម៉ូរី​ម៉ូតូ គីគុអូ បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា លោក​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ជ្រើស​យក​ភូមិ​ជប់​សោម ធ្វើ​ជា​កន្លែង​ចិញ្ចឹម​ដង្កូវ​នាង​និង​ផលិត​សូត្រ ដោយ​សារ​លោក​បាន​សិក្សា​តាម​ការ​ស្រាវ​ជ្រាវ​របស់​អង្គការ​អូស្ត្រាលី​មួយ​ឈ្មោះ GAP បាន​ស្រាវ​ជ្រាវ​ឃើញ​ថា តំបន់​នោះ​គឺ​ជា​អតីត​កន្លែង​ចិញ្ចឹម​ដង្កូវ​នាង​និង​ផលិត​សូត្រ​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​មួយ​សម្រាប់​ថ្វាយ​ព្រះ​រាជា​ខ្មែរ​សម័យ​អាណា​ចក្រ​អង្គរ​កាល​ពី​ជាង ៨០០​ឆ្នាំ​មុន៕