បុរស​ខ្មែរ​ម្នាក់​ជួប​គ្រួសារ​វិញ​ក្រោយ​បែក​គ្នា​៣៥​ឆ្នាំ

បុរស​ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​ម្នាក់​ដែល​កំពុង​រស់​នៅ​ប្រទេស​ប៊ែលហ្ស៊ិក ទើប​នឹង​បាន​ជួប​ម្ដាយ​របស់​ខ្លួន​កាល​ពី​ពេល​ថ្មីៗ​នេះ បន្ទាប់​ពី​បាន​បែកបាក់​គ្នា​អស់​រយៈ​ពេល​៣៥​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​នោះ។
ដោយ ហង្ស សាវយុត
2009-12-31
Share
ចាន់សូផាត៣០៥ លោក ប្រាក់ ចាន់សូផាត (ស្ដាំ)
RFA/Hang Savyouth

ស្រមោល​អតីត​កាល​ក្នុង​អំឡុង​នៃ​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​កាន់​កាប់​អំណាច​ក្នុង​ប្រទេស​ខ្មែរ​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​១៩៧៥ ដល់​ឆ្នាំ​១៩៧៩ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​ជាង​១០​លាន​នាក់ បាន​ទទួល​រង​ការ​ប៉ះពាល់​ខាង​សតិ​អារម្មណ៍ ដោយ​ដក់​ជាប់​និង​បន្សល់​ទុក​នូវ​ការ​ឈឺ​ចាប់ ការ​ព្រាត់​ប្រាស់​បែក​បាក់​គ្រួសារ​រហូត​មក​ដល់​បច្ចុប្បន្ន​​នៅ​ឡើយ។

ប្រាក់ ចាន់សូផាត ជា​ជនជាតិ​ខ្មែរ​ម្នាក់​ដែល​ចាត់​ទុក​ខ្លួន​គាត់​ថា ជា​អ្នក​មាន​សំណាង​ខ្ពស់​បំផុត​បន្ទាប់​ពី​បែក​ម្តាយ​និង​ក្រុម​គ្រួសារ​តាំង​ពី​កុមារភាព​អស់​រយៈ​ពេល​៣៥​ឆ្នាំ ហើយ​ទើប​តែ​រក​ម្តាយ​​ឃើញ​វិញ​នៅ​៣​ឆ្នាំ​ចុង​ក្រោយ​នេះ។

ប្រាក់ ចាន់សូផាត បច្ចុប្បន្ន​អាយុ​៣៨​ឆ្នាំ រស់​នៅ​ប្រទេស​ប៊ែលហ្ស៊ិក ដែល​ឈប់​ចេះ​និយាយ​ភាសា​ខ្មែរ​ទៅ​ហើយ​ក្តី ក៏​ប៉ុន្តែ​គាត់​នៅ​តែ​អះអាង​ថា គាត់​គឺ​ជា​ជន​ជាតិ​ខ្មែរ​និង​ស្រឡាញ់​មាតុ​ភូមិ​ខ្មែរ។

សូផាត ឲ្យ​ដឹង​ថា គាត់​បាន​បែក​ចេញ​ពី​ម្តាយ​និង​ក្រុម​គ្រួសារ​ដោយសារ​សង្រ្គាម​ខ្មែរ​ក្រហម​ដោយ​មិន​បាន​ស្គាល់​មុខ​ឪពុក​ជា​រៀង​រហូត​មួយ​ជីវិត​នេះ បន្ទាប់​ពី​ឪពុក​របស់​គាត់​ត្រូវ​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​យក​ទៅ​សម្លាប់​អំឡុង​ពេល​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​កាន់កាប់​អំណាច​នោះ ហើយ​ការ​បែកបាក់​គ្រួសារ​របស់​គាត់ ថ្វី​បើ​គាត់​នៅ​តូច​មិន​ដឹង​ក្តី ពុំ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់ ប៉ុន្តែ​គាត់​ដឹង​ថា ម្តាយ​របស់​គាត់​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​ខ្លាំង​ណាស់ ហើយ​គាត់​មិន​បាន​ដឹង​ថា គ្រួសារ​ខ្មែរ​ប៉ុន្មាន​នាក់​ដែល​រង​ការ​ឈឺ​ចាប់​ដូច​គាត់​នេះ​ដែរ។

ប្រាក់ ចាន់សូផាត បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់​បាន​បែក​ពី​ឪពុក​ម្តាយ​តាំង​ពី​អាយុ​៣​ឆ្នាំ គឺ​នៅ​ចុង​ឆ្នាំ​១៩៧៤ ដែល​កាល​ណោះ​គាត់​មាន​ជំងឺ​ជើង ត្រូវ​ម្តាយ​យក​ទៅ​ព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ ប៉ុន្តែ​ស្ថានភាព​ជំងឺ​របស់​គាត់​កាល​ណោះ​​គ្រូពេទ្យ​ស្រុក​ខ្មែរ​អស់​សមត្ថភាព​ព្យាបាល ហើយ​ត្រូវ​ដឹក​តាម​យន្តហោះ​ទៅ​ព្យាបាល​នៅ​ប្រទេសស្វ៊ីស។ បន្ទាប់​ពី​ព្យាបាល​ជា​សះ​ស្បើយ​នៅ​ប្រទេស​ស្វ៊ីស យន្តហោះ​ពេទ្យ​បាន​ដឹក​គាត់​ត្រឡប់​មក​រក​ម្តាយ​នៅ​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​វិញ ប៉ុន្តែ​ជា​អកុសល​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ចូល​កាន់​កាប់​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​និង​ព្រលាន​យន្តហោះ​ពោធិ៍ចិនតុង ធ្វើ​ឲ្យ​យន្តហោះ​មិន​អាច​ចុះ​ចត​បាន​ត្រូវ​បង្ខំ​ចិត្ត​ហោះ​ត្រឡប់​នាំ​គាត់​ទៅ​កាន់​មន្ទីរពេទ្យ​នៃ​ប្រទេស​ស្វ៊ីស​វិញ។ កាល​ណោះ​គាត់​ជា​កុមារភាព​មិន​បាន​ដឹង​ការ​ឈឺ​ចាប់​ទេ ប៉ុន្តែ​គាត់​ដឹង​ថា ម្តាយ​របស់​គាត់​ដែល​បាត់​បង់​កូន​នៅ​តូច​ម្នាក់​គឺ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​ខ្លាំង​ណាស់។

លោក ប្រាក់ ចាន់សូផាត បាន​ឲ្យ​ដឹង​ដូច្នេះ ៖ "ដោយសារ​តែ​សង្គ្រាម​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា បន្ទាប់​ពី​ខ្ញុំ​វិល​ត្រឡប់​ពី​ការ​ព្យាបាល​​តាម​ជើង​យន្តហោះ​ពី​ប្រទេស​ស្វ៊ីស ហើយ​នៅ​ពេល​សង្រ្គាម​កើត​ឡើង​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ធ្វើ​ឲ្យ​យន្តហោះ​មិន​អាច​ចុះ​ចត​បាន គេ​ក៏​ដឹក​ខ្ញុំ​ទៅ​កាន់​មន្ទីរពេទ្យ​វិញ តាំង​ពី​ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​បាន​បែក​ពី​ម្តាយ​ខ្ញុំ ដែល​កាល​ណោះ​ខ្ញុំ​នៅ​តូច​មិន​ដឹង​ពី​ការ​ឈឺ​ចាប់​ទេ"

ប្រាក់ ចាន់សូផាត បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ចាប់​ពី​ពេល​ដែល​គាត់​ត្រូវ​បាន​យន្តហោះ​ដឹក​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​មន្ទីរពេទ្យ​ឯ​ប្រទេស​ស្វ៊ីស​វិញ គឺ​គាត់​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​កុមារ​កំព្រា​ដែល​គេ​បាន​យក​ទៅ​ដាក់​ក្នុង​មណ្ឌល​កុមារ​កំព្រា​មួយ ហើយ​ក្រោយ​មក​ត្រូវ​បាន​ជនជាតិ​ប៊ែលហ្ស៊ិក​មក​សុំ​យក​ទៅ​ធ្វើ​ជា​កូន​ចិញ្ចឹម​ ដោយ​រស់​នៅ​ឯ​ប្រទេស​ប៊ែលហ្ស៊ិក​រហូត។

ថ្វី​ត្បិត​តែ សូផាត រស់​នៅ​ប្រទេស​ប៊ែលហ្ស៊ិក​និង​រៀន​ភាសារ​ប៊ែលហ្ស៊ិក ឈប់​ចេះ​ភាសា​ខ្មែរ​ហើយ​ក៏​ដោយ ប៉ុន្តែ សូផាត នៅ​តែ​រក្សា​ទុក​ឯកសារ​របស់​មន្ទីរ​ពេទ្យ​ដែល​ជា​ភស្តុតាង​បញ្ជាក់​ថា គាត់​គឺ​ជា​កូន​ខ្មែរ។

សូផាត បាន​ឲ្យ​ដឹង​ដូច្នេះ​ថា ៖ "គ្រប់​រឿង​រ៉ាវ​ទាំង​អស់​ដែល​បាន​កើត​ឡើង នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ធំ​ដឹង​ក្តី​ឡើង ខ្ញុំ​មិន​ដែល​មាន​អារម្មណ៍​ថា ខ្ញុំ​ជា​ជនជាតិ​ប៊ែលហ្ស៊ិក​ទេ ហើយ​ខ្ញុំ​តែង​តែ​សង្ឃឹម​ថា ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ខ្ញុំ​នឹង​វិល​ត្រឡប់​មក​ប្រទេស​ខ្មែរ​វិញ"

អ្នកស្រី ប៉ុក សំអាន អាយុ​៦៩​ឆ្នាំ ដែល​បច្ចុប្បន្ន​រស់​នៅ​ទី​ជនបទ​ដាច់​ស្រយាល​ក្នុង​ភូមិ​កន្ទៃ២ ឃុំ​កក់ ស្រុក​ពញាក្រែក ខេត្ត​កំពង់ចាម បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា គាត់​មាន​កូន​ទាំង​អស់​៧​នាក់ ហើយ ប្រាក់ ចាន់សូផាត ជា​កូន​ទី​៤។ អ្នកស្រី​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា សូផាត បាន​បែក​ពី​គាត់​នៅ​ពេល​ដែល​កូន​នោះ​​​បាន​កើត​ជំងឺ​ហាក់​ចង់​ស្វិត​ជើង​ដោយ​ដើរ​មិន​រួច ហើយ​គាត់​បាន​យក​ទៅ​ព្យាបាល​នៅ​មន្ទីរពេទ្យ​ក្រុង​តាខ្មៅ នៅ​ចុង​ឆ្នាំ​១៩៧៤ បន្ទាប់​មក​គ្រូពេទ្យ​ស្វ៊ីស​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ដឹក​តាម​យន្តហោះ​​យក សូផាត និង​កូន​ខ្មែរ​ខ្លះ​ទៀត​ទៅ​ព្យាបាល​នៅ​ប្រទេស​ស្វ៊ីស បន្តិច​ក្រោយ​មក​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​កាន់​កាប់​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​បែក​កូន​របស់​គាត់​រហូត។

អ្នកស្រី ប៉ុក សំអាន មាន​ប្រសាសន៍​ឲ្យ​ដឹង​ថា ៖ «កាល​ពី​សង្គម ឆ្នាំ​១៩៧៤ កូន​ខ្ញុំ​វា​ឈឺ វា​ដូច​រាង​មិន​សូវ​ដើរ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​យក​ទៅ​ពេទ្យ​តាខ្មៅ។ លោក សាលើន អឿន គាត់​មាន​ប្រពន្ធ​បារាំង ដល់​នេះ​ទៅ​គាត់​សុំ​កូន​ហ្នឹង​ទៅ​មើល​នៅ​ស្វ៊ីស។ យក​ទៅ​៣​ខែ ទទួល​ស្រុក​មាន​សង្រ្គាម​ប៉ុលពត​ទៅ​ហ្នឹង ក៏​បែក​រហូត»

អ្នកស្រី ប៉ុក សំអាន បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា បន្ទាប់​ពី​ពេល​បែក​កូន​គាត់​ជា​ម្តាយ​ឈឺ​ចាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​នៅ​ក្រោយ​របប​ប៉ុលពត​ដួល​រលំ​ទៅ គាត់​បាន​ស្វែង​រក​កូន​គ្រប់​ពេល​វេលា ដោយ​ពេល​ខ្លះ​ស្វែង​រក​តាម​ការ​ទស្សន៍​ទាយ​របស់​ហោរា​ផង​ក៏​មាន។

អ្នកស្រី ប៉ុក សំអាន មាន​ប្រសាសន៍​បន្ត​ដូច្នេះ ៖ «រៀប​ទៅ គេ​ឲ្យ​ធ្វើ​បញ្ជី​ជាតិ​មួយ គេ​ឲ្យ​ថត​រូប​បិទ​បញ្ជី​ជាតិ ហើយ​ដល់​នេះ មក​ដល់​សម័យ​ប៉ុល​ពត ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​លាក់​រូប​ថត​កូន លាក់​ទុក​រហូត។ តែ​ស្រណោះ​ខ្ញុំ​កាត់​រក ទៅ​តាខ្មៅ​ទៅ​ណា​ណី។ ចេះ​តែ​រក​គ្រូ​ទាយ។ កាល​បែក​នោះ​អាឡោះ​អាល័យ​រាល់​យប់​ហ្នឹង ដេក​នឹក​ឃើញ​ថ្មើរ​មាណ​ទឹក​ភ្នែក​ថ្មើរ​ហ្នឹង។ វា​បែក​បាក់​ឈឺ​ចាប់​ណាស់ មិន​ដឹង​ធ្វើ​ម៉េច? អរ រំភើប សប្បាយ​ណាស់​ជួប​កូន»

ការ​ជួប​ជុំ​គ្នា​រវាង​គ្រួសារ​ខ្មែរ​ដែល​បែក​បាក់​ចំនួន​៣៥​ឆ្នាំ​នេះ បាន​ចាប់​ផ្តើម​ជួប​គ្នា​វិញ​បន្ទាប់​ពី​ទាំង​ម្តាយ​និង​កូន​បាន​ប្រឹងប្រែង​យ៉ាង​ខ្លាំង​បំផុត​ក្នុង​ការ​ស្រាវជ្រាវ​រក​គ្នា។

លោក គូរ៉ូហ្ស អាហ្កាស្ស៊ី (Kourosh Aghassi) ជា​អ្នក​កំពុង​ធ្វើការ​នៅ​មណ្ឌល​កុមារ​កំព្រា​មួយ​ក្នុង​សហគមន៍​ជន​ក្រីក្រ​ខេត្ត​សៀមរាប បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ការ​ដែល​កូន​បែក​ម្តាយ​តាំង​ពី​តូច​អាយុ​៣​ឆ្នាំ​អាច​រក​ឃើញ​ម្តាយ​វិញ​នេះ គឺ​កើត​ឡើង​តាម​រយៈ​ការ​ស្រាវជ្រាវ​រក​គ្នា​តាម​រយៈ​សំបុត្រ និង​ក្រោយ​មក​សំបុត្រ​មួយ​សរសេរ​ជា​ភាសា​បារាំង និង​រូប​ថត​របស់​សូផាត កាល​នៅ​ពី​តូច​បាន​ធ្លាក់​ដល់​ដៃ​របស់​លោក ហើយ​លោក​ក៏​បាន​ដាក់​ផ្សព្វផ្សាយ​នៅ​ក្នុង​គេហទំព័រ​ឈ្មោះ Face Book ហើយ​ក្រោយ​មក​ប្អូន​ចិញ្ចឹម​របស់​សូផាត ជា​ជន​ជាតិ​ប៊ែលហ្ស៊ិក​បាន​មើល​ឃើញ ក៏​យក​រឿង​នេះ​ទៅ​ប្រាប់​សូផាត។ បន្ទាប់​មក សូផាត បាន​ចាប់​ផ្តើម​ទៅ​យក​សំបុត្រ​មន្ទីរពេទ្យ ទើប​ដឹង​ថា ជា​រឿង​របស់​គាត់។

បុរស​ដដែល​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ទោះ​យ៉ាង​ណា​ក្រោយ​ពី​ការ​ខិតខំ​ប្រឹង​ប្រែង​ជា​ច្រើន​ខែ ការ​ព្យាយាម​របស់​សូផាត បាន​ក្លាយ​ជា​ការ​ពិត​មួយ ដោយ​ទី​បំផុត​គេ​បាន​ជួប​ម្តាយ​របស់​គេ​នៅ​ក្នុង​វ័យ​ចាស់​ជរា។

សូផាន បាន​ឲ្យ​ដឹង​ថា ៖ "ថ្ងៃ​មួយ​នោះ ស្ត្រី​ម្នាក់​និង​ស្ត្រី​ចំណាស់​ម្នាក់ បាន​ឲ្យ​លិខិត​មក​ខ្ញុំ​មួយ​ច្បាប់​ជា​ភាសា​បារាំង ដោយ​ខ្ញុំ​រវល់​ការងារ​ផង ខ្ញុំ​មិន​សូវ​មាន​ពេល​បក​ប្រែ​ទេ ប៉ុន្តែ​លិខិត​នោះ​បាន​ជំរុញ​ចិត្ត​ខ្ញុំ​ខ្លាំង​ណាស់ ពីព្រោះ​តែ​កុមារ​ម្នាក់​កំពុង​ស្វែង​រក​ម្តាយ ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​សួរ​ស្ត្រី​នោះ​ថា តើ​កុមារ​នោះ​នៅ​ឯ​ណា? ស្រ្តី​នោះ​បាន​ឆ្លើយ​ថា ក្មេង​នោះ​ប្រហែល​ជា​មិន​អាច​ជួប​ម្តាយ​របស់​គេ​ទេ​ក្នុង​ជីវិត​នេះ"

ប្រាក់ ចាន់សូផាត គឺ​ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដែល​មាន​សំណាង​បាន​ជួប​ម្តាយ​វិញ បន្ទាប់​ពី​បែក​បាក់​គ្រួសារ​៣៥​ឆ្នាំ ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្មែរ​រាប់​លាន​នាក់​ដែល​បាន​បែក​បាក់​គ្រួសារ​នៅ​ក្នុង​របប​ខ្មែរ​ក្រហម​កាន់​អំណាច ហើយ​គ្រួសារ​ខ្មែរ​​រាប់​លាន​នាក់​ត្រូវ​បាន​គេ​សម្លាប់​គ្មាន​ថ្ងៃ​បាន​វិល​ជួប​ជុំ​គ្នា​វិញ​នោះ។

សូផាត បាន​បញ្ជាក់​ថា គាត់​មាន​ការ​ពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​សាលាក្តី​កាត់​ទោស​អតីត​មេ​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​ដែល​ជា​អ្នក​បង្កើត​ឡើង​ឲ្យ​មាន​អំពើ​ឃោរឃៅ​និង​ការ​បែក​បាក់​នោះ៕

ព័ត៌មាន (19)

មើល​មតិ​ទាំង​អស់.

Anonymous says:
Dec 31, 2009 12:54 PM

I'm proud of Mr. Sophath keeps his identity and recognize himself as a khmer man while a few of khmer in Cambodia try to choose western name that doesn't fit with the khmer face. Not to mention khmer living abroad.

Anonymous says:
Dec 31, 2009 02:10 PM

My tears fall down,When I read this story because my dad and my relatives was kill by POL POT too,But I am very happy for you .

Anonymous says:
Jan 03, 2010 06:58 PM

Sophan, you are the luckiest person in this world. However, it takes 35 years that you could reunion with your family.
Your parent is ...

Anonymous says:
Jan 03, 2010 11:42 PM

Nothing more important than this mericle!!! have you ever though of this? I dont have a chance like your. well done

Anonymous says:
Jan 02, 2010 09:32 PM

I am so happy for you and your biological family. You are one of the very few lucky kids out there to have escaped the Pol Pot regime.May happiness be yours as always.

Anonymous says:
Jan 01, 2010 12:59 PM

Lucky, Sophat. Congratulations on your reuion.

Anonymous says:
Jan 04, 2010 04:51 PM

What a happy ending! But, why did it take so long? Cambodia was open to the whole world in late 80s.

Anonymous says:
Jan 01, 2010 01:28 PM

Congradtulation SOphat that you found your lovely mother.You are lucky than me that I havn't seen or known my father till now.It really hurt that son or daughter didn't know how their parents look like.

Anonymous says:
Dec 31, 2009 01:58 AM

Congratulation for Chan Sophat to rejoint with your family after 35 years. You are luckier than me. I had my father and two brothers who died in Mr. lovely Pol Pot regime. I have no hope that I will see them again for the rest all my life. I hope I'll see them in the next generation if it's exist. It's 33yrs up until now.

Anonymous says:
Jan 04, 2010 08:14 AM

I'm very happy after read this article. I can't almost keep my tear. Great that you are the best son who tried hardly to find your lovable mother. Wish you happiness with your whole family.

Anonymous says:
Jan 01, 2010 04:02 PM

I feel happy to read Sophat story. I dropped my tear.....

Anonymous says:
Jan 02, 2010 10:23 AM

Dear Sophat,
I am very excited that heard your history.
Congratulation and enjoy with your dream come true..
I wish you and your family has good luck, good health and happinese forever...

See you,

Kosal (Ouk),
ouk.kosal@camgsm.com.kh
ks_ouk@yahoo.com

Anonymous says:
Jan 02, 2010 05:54 AM

i am cryin to hear this. i am so happy for Sophat

Anonymous says:
Jan 03, 2010 11:40 AM

Congratulation! Sophat
I wish you live happily with your new family

Anonymous says:
Jan 05, 2010 11:55 AM

I'm very happy, you are lucky men.not like me I can't find my mum.I escaped from mum on age 4 year old not remuber her face too,since 1975.when Pol Pot victory.I wish you happiness with your whole family.

Anonymous says:
Dec 31, 2009 03:36 PM

Blood finds blood. I wish many more Khmer families are lucky like Sophat.

Anonymous says:
Dec 31, 2009 03:19 AM

congratulation man!. i am very excited to read this acticle. You recognized yourself as Khmer while you can't speak Khmer, it is amazing. You're quite more better than some khmer in the states who are really khmer but said they don't want to be a khmer.

Anonymous says:
Jan 04, 2010 02:15 PM

I cried when I red the story. សូមជូនពរអោយអ្នកជួបតែសំណាងល្អ។

Anonymous says:
Dec 31, 2009 01:23 PM

Congratulation Sophat ! You are the realy lucky and very proud cambodian man!Good Luck to you and your family!

បញ្ចេញ​មតិយោបល់៖

បញ្ចូលមតិរបស់អ្នកដោយបំពេញទម្រង់ខាងក្រោមជាអក្សរសុទ្ធ។ មតិនឹងត្រូវសម្រេចដោយអ្នកសម្របសម្រួល និងអាចពិនិត្យកែប្រែឲ្យស្របតាម លក្ខខណ្ឌនៃការប្រើប្រាស់ របស់វិទ្យុអាស៊ីសេរី។ មតិនឹងមិនអាចមើលឃើញភ្លាមៗទេ។ វិទ្យុអាស៊ីសេរី មិនទទួលខុសត្រូវចំពោះខ្លឹមសារនៃមតិដែលបានចុះផ្សាយឡើយ។ សូមគោរពមតិរបស់អ្នកដទៃ ហើយប្រកាន់ខ្ជាប់នូវការពិត។

គេហទំព័រ​ទាំងមូល