ជន​ជាតិ​ដើម​កួយ​ខេត្តកំពង់ធំ​ជាង ៣០គ្រួសារ​ខ្វះ​ដី​ធ្វើ​កសិកម្ម​ឆ្នាំ​នេះ ដោយសារ​អ្នក​មាន​អំណាច​រំលោភ​យក​

ដោយ ជាតិ ចំណាន
2022.04.08
Share on WhatsApp
Share on WhatsApp
ជន​ជាតិ​ដើម​កួយ​ខេត្តកំពង់ធំ​ជាង ៣០គ្រួសារ​ខ្វះ​ដី​ធ្វើ​កសិកម្ម​ឆ្នាំ​នេះ ដោយសារ​អ្នក​មាន​អំណាច​រំលោភ​យក​ រូបសំណាក​ដំរីជាន់ខ្លា តំណាងខេត្តកំពង់ធំ
រូបឯកសារ RFA 2016.04.06

ជន​ជាតិ​ដើម​ភាគ​តិច​កួយ​ជាច្រើន​គ្រួសារ រស់​នៅ​ខេត្ត​កំពង់ធំ​ជាប់​ព្រំដែន​ខេត្ត​ព្រះវិហារ​ត្អូញត្អែរ​ ខ្វះ​ដី​កសិកម្ម​ដាំដុះ​បង្ក​បង្កើន​ផល ចិញ្ចឹម​ជីវិត​នៅ​ឆ្នាំ​នេះ ដោយសារ​អ្នក​មាន​អំណាច​ម្នាក់​បាន​រំលោភ​យក​ដីស្រែ ដី​ចម្ការ​វិល​ជុំ និង​ដី​ព្រៃ​អាស្រ័យ​ផល​ របស់​ពួកគាត់​អស់​ទាំង​ស្រុង។ អ្នកភូមិ​ថា ពួក​គាត់​បាន​ស្វះ​ស្វែង​រក​កិច្ច​អន្តរាគមន៍ ពី​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​ព្រះវិហារ​ ដល់​ថ្នាក់​ជាតិ​ ប៉ុន្តែ​មិន​ត្រឹមតែ​គ្មាន​ដំណោះ​ស្រាយ​ទេ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​អ្នកភូមិ​ ២​នាក់​ ក្លាយ​ជា​ជន​រង​គ្រោះ ​ជាប់​បណ្ដឹង​នៅ​តុលាការ​ ព្រោះ​តែ​តវ៉ា​ទាមទារ​ដីធ្លី​របស់​ខ្លួន។

ពលរដ្ឋ​ជនជាតិ​ដើម​ភាគ​តិច​កួយ ៣៣គ្រួសារ រស់នៅ​ភូមិ តា​ឡែក ឃុំ​សាលា​វិស័យ ស្រុក​​ប្រាសាទ​បល្ល័ង្គ ខេត្ត​កំពង់ធំ ជាប់​ព្រំ​ដែន​ខេត្ត​ព្រះវិហារ បង្ហាញ​ពី​ភាព​អយុត្តិធម៌ និង​ការ​ធ្វើ​ទុក្ខ​បុក​ម្នេញ​គ្រប់​រូបភាព​ពី​សំណាក់​អ្នក​មាន​ឥទ្ធិពល​ម្នាក់ គឺ​លោក​ស្រី កែវ លក្ខិណា ត្រូវ​ជា​ភរិយា​ឧកញ៉ា ហាក់ ប៊ុនថា (បច្ចុប្បន្ន​ឧកញ៉ា​រូប​នេះ​បាន​ស្លាប់​ហើយ)

អ្នកភូមិ​ចោទ​ថា លោកស្រី កែវ លក្ខិណា បាន​បញ្ជា​ឱ្យ​គេ​ឈូស​ឆាយ​រំលោភ​ដី​ស្រែ​ចម្ការ ផលដំណាំ ដី​ចម្ការ​វិល​ជុំ និង​ដី​ព្រៃ​របោះ​សល់​ចុង​ក្រោយ ៧១,៩០ហិកតារ របស់​អ្នកភូមិ​អស់​ទាំង​ស្រុង នៅ​រយៈ​ពេល​ជាង ១ឆ្នាំ​ចុង​ក្រោយ​នេះ។

តំណាង​ពលរដ្ឋ លោកស្រី ងួន ហៀង ប្រាប់​វិទ្យុ​អាស៊ី​សេរី នៅ​ថ្ងៃ​ទី៨ មេសា​ថា មក​ទល់​ពេល​នេះ​ អ្នកភូមិ​ជាង ៣០គ្រួសារ បាន​បាត់បង់​ដី​ស្រែចម្ការ​ដែល​បង្ក​បង្កើន​ផល តាំង​ពី​ដូនតា​អស់​រលីង​ហើយ ហើយ​បច្ចុប្បន្ន​អ្នកភូមិ​គ្មាន​ដី​ដាំដុះ ធ្វើ​កសិកម្ម​ចិញ្ចឹម​ជីវិត​ទៀត​ទេ ព្រោះ​ដី​ដែល​ធ្លាប់​ធ្វើ​កន្លង​ទៅ ​ត្រូវ​គេ​ឈូស​ឆាយ​កម្ទេច​អស់។ លោកស្រី​ថា គ្រួសារ​លោក​ស្រី​មាន​ដី ៥ហិកតារ មាន​ដំណាំ ស្រូវ ស្វាយ​ចន្ទី ស្វាយ និង​ពោត​ ជាដើម ​ក៏​ត្រូវ​លោកស្រី កែវ លក្ខិណា បញ្ជា​ឱ្យ​កម្មករ​ឈូស​ឆាយ​កម្ទេច​អស់​ដែរ៖ «ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ស្រូវ​ជិត​អាស្រ័យផល គាត់​ឈូស​ឆាយ​លុប​ហើយ មកដល់ពេលនេះ ​អត់​មាន​ស្រូវ ​អង្ក​ហូប ​គាត់​អត់​មាន​ស្រូវ អង្ក​ហូប ​អត់​មាន​ដី​បង្ក​បង្កើន​ផល។ គាត់​កំពុង​ព្រួយ​ខ្លាំង អត់​មាន​ទី​កន្លែង​អាស្រ័យផល សូម្បី​ដី ដែល​គាត់​ធ្លាប់​ប្រមូល​ផល​ក៏​បាត់បង់​ដែរ។ គាត់​កំពុង​ព្រួយ​បារម្ភ​ម្ហូប​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​របស់​គាត់»

តំណាង​ពលរដ្ឋ​រូប​នេះ​បន្ថែម​ថា ដីធ្លី​អាស្រ័យ​ផល​រួម ដែល​អ្នក​មាន​អំណាច​រំលោភ​យក មាន​ត្រពាំង​ ទី​ទួល​បុរាណ ទឹក​អូរ​ធម្មជាតិ ព្រៃ​របោះ សត្វព្រៃ ដី​ចម្ការ​វិល​ជុំ និង​ដី​កសិកម្ម​របស់​អ្នក​ភូមិ ហើយ​បច្ចុប្បន្ន​ដី​តំបន់​នោះ ​ត្រូវ​បាន​អ្នកស្រី កែវ លក្ខិណា គ្រប់គ្រង​ស្ទើរ​ទាំង​ស្រុង​ហើយ។ លោកស្រី​បន្ថែម​ថា ​គ្រួសារ​លោកស្រី បាន​ស្រែក​តវ៉ា​ទាមទារ​ដីធ្លី តែ​ត្រូវ​អ្នក​មាន​អំណាច​រូប​នេះ ប្ដឹង​ផ្តល់​ទៅ​តុលាការ​ខេត្ត​ព្រះវិហារ ដើម្បី​គំរាម​កំហែង​បណ្ដាល​ឱ្យ​អ្នកភូមិ​ខ្លះ​ខ្លាច​រអា ​រត់​ចោល​ស្រុក ហើយ​បច្ចុប្បន្ន​នៅ​សល់​ពលរដ្ឋ​តែ ៣០គ្រួសារ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ក្រាញ​ននៀល​ទាមទារ​ដីធ្លី។

កាល​ពី​ចុង​ឆ្នាំ២០២១ អ្នក​ភូមិ​បាន​សំពះ​អង្វរ និង​ស្រែក​ទ្រហោយំ​ដោយ​ស្នើ​ឱ្យ​កម្មករ​របស់​លោក​ស្រី កែវ លក្ខិណា បញ្ឈប់​សកម្មភាព​ឈូស​ឆាយ​ស្រូវ​កសិកម្ម និង​ច្បារ​ដំណាំ​របស់​ពលរដ្ឋ​អស់​ជា​ច្រើន​ហិកតារ ប៉ុន្តែ​កម្មករ​របស់​ក្រុមហ៊ុន​នេះ ពុំ​បាន​បញ្ឈប់​នោះ​ទេ៖ «ខ្ញុំ​សូម​អង្វរ​ឈប់​ឈូស​ចម្ការ​ខ្ញុំ​ទៅ។ ខ្ញុំ​សូម​អង្វរ​យ៉ាង​ណា​ក៏​គេ​មិន​ឈប់​ដែរ»

វិទ្យុ​អាស៊ី​សេរី​មិន​ទាន់​អាច​ទាក់ទង​សុំ​ការ​បំភ្លឺ​រឿង​នេះ ពី លោកស្រី កែវ លក្ខិណា បាន​នៅ​ឡើយ​ទេ នៅ​ថ្ងៃ​ទី៨ មេសា ដោយ​ទូរស័ព្ទ​ហៅ​ចូល​ច្រើន​ដង តែ​គ្មាន​អ្នក​លើក។ ចំណែក​អភិបាល​ខេត្ត​ព្រះវិហារ លោក ប្រាក់ សុវណ្ណ និង​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​សាលា​ខេត្ត​​នេះ​លោក យង់ គឹមហឿង ក៏​មិន​អាច​សុំ​ការ​បំភ្លឺ​បាន​ដែរ នៅ​ថ្ងៃ​ដដែល​នេះ។

ចំណែក​ឯ ​ក្រុម​យុវជន​ជនជាតិ​ដើម​ភាគ​តិច​កួយ ដែល​ចុះ​អង្កេត​រឿង គឺ​លោក ហុក ឡេង ប្រាប់​វិទ្យុ​អាស៊ី​សេរី​ថា អ្នកភូមិ​កាន់​តែ​លំបាក​វេទនា​មួយ​កម្រិត​ទៀត ដោយ​គ្មាន​ដី​ដាំ​ដុះ​ចិញ្ចឹម​ក្រពះ​នៅ​ឆ្នាំ​នេះ​ ដោយសារ​ក្រុមហ៊ុន​រំលោភ​យក​ដី​ទាំង​ស្រុង។ លោក​ថា ពលរដ្ឋ​សោក​ស្ដាយ​ព្រៃ​អាស្រ័យ​ផល និង​ ដី​ស្រែ​ចម្ការ ដែល​ធ្លាប់​អាស្រ័យផល​ជា​ច្រើន​ឆ្នាំ​មក​ហើយ បាន​បាត់បង់ បូក​រួម​ទាំង​តំបន់​សន្លុង​ស្លដែក ដែល​ជា​កន្លែង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​ដូនតា​កួយ​ផង​ដែរ៖ «ខ្វះ​ហ្នឹង​ហើយ ​គាត់​អត់​បាន​ធ្វើ​តែ​ម្ដង គាត់​ធ្វើ​បាន​ដុះ​ស្រូវ​ហើយ គាត់​ឈូស​ខ្ទេច។ គាត់​ដាំ​ស្រូវ​អស់​ហើយ គេ​ឈូស​ខ្ទេច ដល់​ឥលូវ​នេះ​អត់​បាន​ច្រូត​ណា ​គេ​ឈូស​ហើយ»

កាល​ពី​ខែ​មីនា​កន្លង​ទៅ អ្នកភូមិ​បាន​ដាក់​ញត្តិ​សុំ​កិច្ច​អន្តរាគមន៍ ពី​ក្រសួង​ដែនដី​នៅ​រាជធានី​ភ្នំពេញ​ ហើយ​ក្រសួង​សាមី​មួយ​នេះ បាន​រុញ​ឱ្យ​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​ព្រះវិហារ​ដោះ​ស្រាយ​ជម្លោះ​ដីធ្លី​នេះ ប៉ុន្តែ​មក​ទល់​ពេល​នេះ ពុំ​ឃើញ​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​នេះ ដោះស្រាយ​នៅ​ឡើយ​ទេ។

ជុំវិញ​រឿង​នេះ ​នាយក​ប្រតិបត្តិ​អង្គការ​ពន្លក​ខ្មែរ លោក ប៉ឹក សោភ័ណ មើល​ឃើញ​ថា ចំណាត់​ការ​របស់​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​ព្រះវិហារ​ ហាក់​គ្មាន​ប្រសិទ្ធភាព​ទាល់​តែ​សោះ ហើយ​វិវាទ​នៅ​តែ​អូស​បន្លាយ បង្ក​ឱ្យ​ប៉ះពាល់​ជីវភាព​រស់​នៅ​របស់​អ្នកភូមិ៖ «ខាង​ក្រសួង​បាន​ចារ​លិខិត​ផ្ទេរ​មក​ អភិបាលខេត្ត​ព្រះវិហារ​ ដើម្បី​ឱ្យ​ដោះស្រាយ​បញ្ហា​ទំនាស់ ​នៅ​តំបន់​ហ្នឹង។ ចំណាត់​ការ​របស់​អាជ្ញាធរ​ខេត្ត​ព្រះវិហារ ​ហាក់​ពុំ​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​ ជា​ការ​មិន​ឱ្យ​តម្លៃ​លើ​ចំណាត់​ការ​របស់​ក្រសួង​ទៅ​វិញ​ទេ»

តំបន់​សន្លុង​ស្ល​ដែក ឬ​ហៅ​ម្យ៉ាង​ទៀត​ថា សន្លុង​ត្នោត ជា​កន្លែង​គោរព​បូជា​យ៉ាង​សំខាន់​របស់​អ្នក​ស្រុក​តាំង​ពី​ដើម​មក។ លើស​ពី​នេះ​តំបន់​នោះ មាន​ទឹក​ផុស​ខួប​ប្រាំង និង​វស្សា អំណោយ​ផល​គាប់​ប្រសើរ​ឱ្យ​អ្នក​ស្រុក​ធ្វើ​ស្រែ​ចម្ការ​គ្រប់​រដូវ​កាល​បាន។ ទន្ទឹម​នឹង​នេះ មាន​ស្រះ​ទឹក​បុរាណ ដែល​ដូន​តា​កួយ​កសាង ដើម្បី​ចម្រាញ់​ថ្ម​ឱ្យ​ក្លាយ​ជា​ដែក អម​ដោយ​ចង្ក្រាន បំពង់​បង្ហូរ​ដែក​ជា​ដើម។

ពលរដ្ឋ​ជន​ជាតិ​ដើម​ភាគ​តិច​កួយ​បញ្ជាក់​ថា សំណល់​វប្បធម៌​របស់​ជន​ជាតិ​ដើម​កួយ​ទាំង​នេះ ត្រូវ​បាន​ក្រុមហ៊ុន​​ឈូស​កម្ទេច​ចោល​ទាំង​ស្រុង។ បន្ថែម​ពី​នេះ តំបន់​នោះ​មាន​ដើម​ឈើ​ធំៗ ទួល​បុរាណ ​សត្វ​ព្រៃ វល្លិ និង​កន្លែង​ឃ្វាល​គោ​ក្របី ដែល​អ្នក​ស្រុក​ចាត់​ទុក​ថា ជា​របស់​ជន​ជាតិ​ដើម​កួយ ត្រូវ​បាន​បាត់​បង់​ទាំង​ស្រុង​ដែរ ហើយ​បច្ចុប្បន្ន​តំបន់​នោះ គ្រប់គ្រង​ដោយ​ក្រុមហ៊ុន ហាក់ ប៊ុនថា៕

កំណត់​ចំណាំ​ចំពោះ​អ្នក​បញ្ចូល​មតិ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​នេះ៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។

បញ្ចេញ​មតិយោបល់៖

បញ្ចូលមតិរបស់អ្នកដោយបំពេញទម្រង់ខាងក្រោមជាអក្សរសុទ្ធ។ មតិនឹងត្រូវសម្រេចដោយអ្នកសម្របសម្រួល និងអាចពិនិត្យកែប្រែឲ្យស្របតាម លក្ខខណ្ឌនៃការប្រើប្រាស់ របស់វិទ្យុអាស៊ីសេរី។ មតិនឹងមិនអាចមើលឃើញភ្លាមៗទេ។ វិទ្យុអាស៊ីសេរី មិនទទួលខុសត្រូវចំពោះខ្លឹមសារនៃមតិដែលបានចុះផ្សាយឡើយ។ សូមគោរពមតិរបស់អ្នកដទៃ ហើយប្រកាន់ខ្ជាប់នូវការពិត។

គេហទំព័រ​ទាំងមូល