លោកស្រីវេជ្ជបណ្ឌិត ពុង ឈីវកេក ប្រធានអង្គការសិទ្ធិមនុស្ស លីកាដូ បានមានប្រសាសន៍រៀបរាប់អំពីផលវិបាករបស់កូនៗ ដែលឃើញឪពុកវាយធ្វើបាបម្តាយយ៉ាងនេះថា ៖ «ពេលណាមានអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ ម្តាយរងគ្រោះ តែកូនរងគ្រោះច្រើនជាងនេះទៅទៀត។ ហើយបើលែងលះគ្នា កូនរងគ្រោះមែនទែន ជួនកាលម្ដាយអត់មានថវិកាគ្រប់គ្រាន់ កូនឈប់ទៅរៀន ត្រូវឲ្យកូនចេញទៅរកការងារធ្វើដើម្បីយកមកចិញ្ចឹមក្នុងគ្រួសារ គឺថាកូនហ្នឹងរងគ្រោះមែនទែន។ ដូច្នេះអារម្មណ៍របស់កូនមិនល្អទេ ធ្វើឲ្យកូនហ្នឹងខូចខាតអនាគត ធ្វើឲ្យសង្គមយើងមានការលំបាក»។
លោកស្រីវេជ្ជបណ្ឌិត ពុង ឈីវកេក មានប្រសាសន៍បន្តថា កូនប្រុសនិងកូនស្រីទទួលរងផលវិបាកទៅថ្ងៃអនាគតខុសៗពីគ្នា។ លោកស្រីថា បើកូនប្រុសឃើញឪពុកវាយធ្វើបាបម្តាយ ពេលកូននោះធំឡើងវានឹងមានចរិតឫកពាចូលចិត្តប្រព្រឹត្តអំពើហិង្សានិងបំពានធ្វើបាបអ្នកដទៃ។
លោកស្រីវេជ្ជបណ្ឌិត ពុង ឈីវកេក មានប្រសាសន៍ដូច្នេះ ៖ «សឹងទាំងអស់គ្នា កូនដែលនៅក្នុងបន្ទុកជាមួយឪពុកម្ដាយដែលមានអំពើហិង្សា គឺអារម្មណ៍ក្មេងអត់ល្អ។ ក្មេងភាគច្រើនបំផុតលែងទៅរៀនទៅសូត្រ ចេញទៅក្រៅចូលក្រុមបងធំបងតូច ធ្វើសកម្មភាពមិនល្អ ហ្នឹងជាផលអវិជ្ជមានបច្ចុប្បន្នហ្នឹង នៅផលអវិជ្ជមានទៅអនាគតទៀត។ កូនប្រុសពេលណាដែលនៅជាមួយឪពុកម្ដាយ ឃើញអំពើហិង្សាអ៊ីចឹងស្អប់ណាស់ ប៉ុន្តែដល់កូនហ្នឹងធំទៅ ពេលណាខ្លួនឯងមានប្រពន្ធកូនទៅ កូនប្រុសហ្នឹងនឹងធ្វើអំពើហិង្សាលើប្រពន្ធកូនខ្លួនឯង ដូចពេលដែលខ្លួនឯងនៅក្នុងបន្ទុកឪពុកម្ដាយអ៊ីចឹង មិនដឹងយ៉ាងម៉េច ដូចជាមានខួរក្បាលឲ្យធ្វើអ៊ីចឹង។ ម្ល៉ោះហើយគេខ្លាចណាស់ៗ ដូច្នេះយើងឃើញថាអំពើអវិជ្ជមាននេះមិនមែនកើតឡើងត្រឹមបច្ចុប្បន្នទេ គឺទៅអនាគតទៅទៀត»។
ចំណែកឯកូនស្រីវិញ លោកស្រីវេជ្ជបណ្ឌិត ពុង ឈីវកេក បានពន្យល់ថា អាចមានពីរជំពូក ខ្លះមិនចង់រៀបការតែម្តង តែខ្លះទៀតដែលសុខចិត្តរៀបការហើយ តែស្ត្រីនោះអាចធ្លាក់ខ្លួនយ៉ាងងាយជាជនរងគ្រោះ ៖ «បើសិនណាជានៅជាមួយឪពុកម្ដាយ ឃើញអំពើហិង្សា កូនស្រីមួយភាគគិតថា បុរសក្នុងពិភពលោកមិនល្អទេ ដូច្នេះកូនស្រីធំឡើងមិនចង់យកប្តីទេ។ តែមួយភាគទៀតថា មិនអីទេ សម្រេចរៀបការខ្លួនឯង ដែលរកស្វាមីកសាងគ្រួសារតទៅទៀត ទៅរើសស្វាមីណាដែលមិនធ្វើអំពើហិង្សាទៅលើនាង ដូចដែលនាងនៅក្នុងឪពុកម្ដាយ មិនដឹងយ៉ាងម៉េច គេឃើញភាគច្រើនមែនទែន។ ទៅអនាគតទៅអំពើហិង្សាហ្នឹងតកូនតចៅទៅទៀត»។
លោកស្រី លឹម មុន្នី ប្រធានកម្មវិធីស្ត្រីនិងកុមារនៃសមាគម អាដហុក បានទទួលស្គាល់ថា មានបញ្ហាកើតឡើងច្រើនមែនចំពោះកូនក្នុងគ្រួសារដែលលែងលះគ្នាដោយសារអំពើហិង្សា ក៏ប៉ុន្តែលោកស្រីអះអាងថា តាមបទពិសោធន៍ដែលអង្គការរបស់លោកស្រីផ្តល់សេវាផ្ទាល់ដល់ក្រុមគ្រួសាររងគ្រោះ បែរជាឃើញមានកូនៗខ្លះទទួលផលវិជ្ជមានទៅវិញក្រោយពីឪពុកម្តាយលែងលះគ្នា។
លោកស្រី លឹម មុន្នី មានប្រសាសន៍ថា ៖ «ភាគច្រើនកូនបានរៀនសូត្រស្រួលទៅវិញ ហើយយើងសម្ភាសជាមួយកូនៗ គេថាគេសប្បាយចិត្ត មានតែម្យ៉ាងទេ គឺបាត់បង់ឪពុករបស់គេ ដែលគេមិនចង់ទេ គេចង់តែជួបជុំគ្នាទាំងសងខាង ប៉ុន្តែនៅពេលនៅទាំងសងខាង គេទទួលរងការឃើញ ដូចជាទទួលរងការឈឺចាប់ធ្ងន់ធ្ងរ។ ហើយពេលបែកបាក់គេមានការឈឺចាប់ម្យ៉ាងទេ គឺថាអត់មានឪពុក ក៏ប៉ុន្តែគេអាចទៅរៀនបាន។ បើជីវភាពស្រីនោះក្រីក្រ កូនៗអាចជួយលក់ដូររកស៊ីម្តាយដែរ ក៏ប៉ុន្តែបើម្តាយធូរធារអាចផ្គត់ផ្គង់បាន កូននោះអាចរៀនសូត្របានស្រួលជាងអំឡុងពេលដែលគេរស់នៅដោយឃើញឪពុកប្រព្រឹត្តអំពើហិង្សារៀងរាល់ថ្ងៃ»។
បន្ថែមពីការអះអាងខាងលើនេះ លោកស្រី លឹម មុន្នី នៃសមាគមអាដហុក ក៏បានមានប្រសាសន៍ទទួលស្គាល់នូវបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរមួយចំនួន ជាពិសេសចំពោះកូនស្រីដែលអាចក្លាយជាជនរងគ្រោះពីការជួញដូរផ្លូវភេទ ៖ «មានករណីខ្លះដែរដែលយើងគួរតែធ្វើការចាប់អារម្មណ៍ចំពោះករណីទាំងនោះ គឺស្ត្រីគ្មានជម្រើស បើមិនលែងគ្នា ប្តីធ្វើបាបក្លាយខ្លួនពិការ បំផ្លិចបំផ្លាញទ្រព្យក្នុងផ្ទះ។ នៅពេលដែលលែងគ្នា នាងមិនមានថវិកាដើម្បីផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ ឬក៏អ្នកខ្លះគ្មានចំណេះដឹង គ្មានដើមទុនរកស៊ី ព្រោះគ្មានអ្នកឧបត្ថម្ភ វាអាចឲ្យកូនចេញទៅរកស៊ីនៅក្មេងៗពេក ជាពិសេសកូនស្រី ឬកុមារីអាចងាយទទួលរងគ្រោះដោយសារការជួញដូរ ឬក៏ការបោកបញ្ឆោត នេះយើងឃើញស្ដែងចេញអំពីការបែកបាក់គ្នានៅក្នុងគ្រួសារ»។
សូមជម្រាបជូនថា ទាំងលោកស្រីវេជ្ជបណ្ឌិត ពុង ឈីវកេក នៃអង្គការលីកាដូ និងលោកស្រី លឹម មុន្នី នៃសមាគមអាដហុក បានយល់ស្របជាមួយគ្នាថា ភាគច្រើនស្វាមីភរិយាលែងលះគ្នានៅកម្ពុជា គឺបណ្តាលមកពីអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ។
លោកស្រីវេជ្ជបណ្ឌិត ពុង ឈីវកេក មានប្រសាសន៍បន្ថែមអំពីមូលហេតុមួយចំនួនយ៉ាងដូចនេះថា ៖ «បញ្ហាឥឡូវនេះ គឺអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ ហ្នឹងជាមូលហេតុធំណាស់។ ព្រោះអំពើហិង្សា មិនមែនតែអំពើហិង្សាផ្លូវកាយទេ មានផ្លូវចិត្ត មានផ្លូវភេទ និងផ្លូវសេដ្ឋកិច្ច។ ម្ល៉ោះហើយអំពើហិង្សាណាមួយធ្វើឲ្យផ្លូវចិត្តហ្នឹងមានអារម្មណ៍មិនស្រួល នេះគឺជាមូលហេតុ ដោយសារស្វាមីវ៉ៃធ្វើបាបប្រពន្ធ ចេញទៅក្រៅមានស្រី ដើរបាត់ ធ្វើឲ្យបញ្ហាក្នុងគ្រួសារ។ ប៉ុន្តែស្ត្រីទ្រាំណាស់មុនសម្រេចថាលែងលះជាមួយស្វាមី ទាល់តែទ្រាំលែងបាន»។
ទំព័រវ៉ឹបសៃថ៍ www.childadvocate.net/divorce បានបង្ហាញនូវការស្រាវជ្រាវមួយថា ការលែងលះគ្នាពុំមែនចាត់ទុកជាភាពតានតឹងយ៉ាងខ្លាំង ឬជាវិបត្តិធ្ងន់ធ្ងររបស់កូនៗនោះទេ ក៏ប៉ុន្តែគឺជាព្រឹត្តិការណ៍មួយដែលជះឥទ្ធិពលអាក្រក់រយៈពេលយូរខាងផ្លូវចិត្ត សម្រាប់ការរស់នៅរបស់ពួកគេក្នុងសង្គម និងការគិតគូររបស់ពួកគេ ក្នុងវ័យជាកុមារភាពនិងនៅពេលគេធំពេញវ័យ។
ទោះជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ វ៉ឹបសៃថ៍ដដែលនេះក៏បានសង្កត់ធ្ងន់ផងដែរថា លទ្ធផលរយៈពេលយូរ គឺអាស្រ័យទៅលើគុណភាពការរស់នៅរបស់កូនៗ ដែលអាចសម្រួលបត់បែនបាន ឬក៏មិនបាននៅក្នុងស្ថានភាពគ្រួសារមុន ឬក្រោយការលែងលះគ្នា ជាពិសេសគឺទំនាក់ទំនងរវាងកូនៗនិងឪពុកម្តាយចុងរបស់គេ ក្រោយដែលឪពុកម្ដាយគេបានរៀបការឡើងវិញ៕