អតីតពលករខ្មែរនៅប្រទេសកូរ៉េ ដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ជីវិតនឿយហត់ខ្លាំងក្នុងចម្ការបន្លែនៅស្រុកគេអស់រយៈពេល ៦ឆ្នាំ បានសម្រេចចិត្តមកស្រុកកំណើតរៀបចំជីវិតគ្រួសារមួយដែលមានសុភមង្គល និងមានជីវភាពមធ្យម តាមរយៈការចិញ្ចឹមកន្ធាយ និងដាំដំណាំជាច្រើនមុខនៅក្បែរផ្ទះរបស់ខ្លួន។ កសិករនៅខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ម្នាក់នេះ កំពុងកាក់កបនឹងមុខរបរចិញ្ចឹមកន្ធាយ ដ្បិតជួបបញ្ហាទីផ្សារខ្លះក្ដី។
ផ្ទះតៀមប្រក់ស័ង្កសី បាំងជញ្ជាំងស័ង្កសីតូចល្មមមួយខ្នងដែលនៅជុំវិញផ្ទះមានដំណាំអំពៅ ដូង ខ្នុរ និងស្រះចិញ្ចឹមកន្ធាយចំនួនពីរនៅក្បែរនោះផង គឺជាទីលំនៅរបស់កសិករឈ្មោះ ពៅ សម្បត្តិ និងប្រពន្ធ ព្រមទាំងកូនតូចម្នាក់រស់នៅជុំគ្នា។
ផ្ទះនេះឋិតនៅឆ្ងាយបន្តិចពីផ្ទះអ្នកស្រុក នៃភូមិស្ដុកកប្បាស ប៉ុន្តែវាមានខ្យល់អាកាសល្អ និងអំណោយផលដល់ការងារកសិកម្ម ជាពិសេសការចិញ្ចឹមកន្ធាយ។
កាលពីឆ្នាំ២០១៣ ដែលលោក ពៅ សម្បត្តិ ត្រឡប់ពីប្រទេសកូរ៉េ ភ្លាម លោកបានសម្រេចចិត្តទិញកូនកន្ធាយ ១ម៉ឺន ៥ពាន់ក្បាលពីអាជីវករនៅស្រុកពញាឮ ខេត្តកណ្ដាល ដែលនាំចូលពូជកន្ធាយធម្មជាតិពីប្រទេសវៀតណាម ដើម្បីយកមកចិញ្ចឹម។ ដើមឡើយ លោកពុំមានជំនាញចិញ្ចឹមកន្ធាយអ្វីសោះ ក្រៅពីការណែនាំខ្លះៗពីអ្នកមានបទពិសោធន៍ចិញ្ចឹម ប៉ុន្តែលោកប្ដេជ្ញាថានឹងធ្វើវាឲ្យបានជោគជ័យ៖ « ការពិតខ្ញុំគិតថា យើងទៅធ្វើការងារនៅក្រៅរយៈពេលយូរដែរ ហើយហត់ដែរ ទើបចង់រកអ្វីមួយដោយចេញពីចិត្ដពីកម្លាំង ពីប្រាជ្ញាខ្លួនឯង។ ស្រឡាញ់វិស័យកសិកម្ម ហើយឃើញគេចិញ្ចឹមអ៊ីចឹង ដូចមានចំណាប់អារម្មណ៍។ លោក ជិន ជេដ្ឋា៖ ជាទូទៅចិញ្ចឹមប៉ុន្មានខែ ហើយចាប់ពីទម្ងន់ប៉ុន្មានដែលយើងអាចប្រមូលផលបាន ? បើតាមទីផ្សារ ឬយកដាក់ស្តង់ គេច្រើនយកចាប់ពី ៦ខាំឡើងទៅ ឬកន្លែងខ្លះត្រូវការកន្លះគីឡូ យើងត្រូវយកតាមហ្នឹងឲ្យគេ »។
អ្វីដែលលោកបានត្រៀមដើម្បីប្រឈមមុខនឹងហានិភ័យផ្សេងៗនោះ គឺកញ្ចប់ថវិកាដែលសន្សំបានពីប្រទេសកូរ៉េ ជីកស្រះក្បែរផ្ទះដែលមានជម្រៅជ្រៅអាចមានទឹកខួបប្រាំងខួបវស្សា ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់ដល់ស្រះចិញ្ចឹមកន្ធាយ និងស្រោចស្រពដំណាំផ្សេងៗនៅក្បែរផ្ទះ។ ក្រៅពីនេះ លោកក៏ស្វែងរកទីផ្សារត្រៀមលក់កន្ធាយចេញ និងអាសយដ្ឋានអ្នកជំនាញសម្រាប់ហៅមកជួយក្នុងករណីកន្ធាយមានបញ្ហា។
លោក ពៅ សម្បត្តិ បានបង្ហាញបទពិសោធន៍ផ្ទាល់ខ្លួនក្នុងការចិញ្ចឹមកន្ធាយថា ដំបូងគេត្រូវជីកស្រះបី គឺស្រះមួយសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់ទឹក និងពីរស្រះទៀតសម្រាប់ដាក់ចិញ្ចឹមកន្ធាយ។ ស្រះចិញ្ចឹមកន្ធាយនីមួយៗត្រូវមានទំហំទទឹង ២៥ម៉ែត្របណ្ដោយ ៣៥ម៉ែត្រ និងមានជម្រៅពីរម៉ែត្រកន្លះ។ ស្រះមួយអាចដាក់កូនកន្ធាយបាន ៥ពាន់ក្បាល ហើយនៅជុំវិញស្រះត្រូវបាំងស័ង្កសីកុំឲ្យកន្ធាយវារចេញ៖ « វាយស័ង្កសីផ្ដេកកម្ពស់កន្លះម៉ែត្រឡើងលើព័ទ្ធជុំវិញបានហើយ។ ការពិតទំហំស្រះទទឹង ២៥ បណ្ដោយ ៣៥ម៉ែត្រ ដាក់ ៥ . ០០០ក្បាលល្មម គឺវាអត់ធំធាត់ចង់ស្មើគ្នាទាំងអស់។ លោក ជិន ជេដ្ឋា៖ ចុះលោកធ្លាប់បរាជ័យយ៉ាងម៉េចដែរទាក់ទងនឹងដាក់កន្ធាយច្រើន ? បទពិសោធន៍បរាជ័យហ្នឹង គឺស្រះទំហំ ២៥ គុណ ៣៥ម៉ែត្រ យើងដាក់ដល់មួយម៉ឺនក្បាល។ អ៊ីចឹងទេវាក្រិន ក្ដៀន ព្រោះវាដាក់ខុសបច្ចេកទេស »។
លោកបញ្ជាក់ថា ទឹកត្រូវដាក់យ៉ាងតិចមួយម៉ែត្រ ឬមួយម៉ែត្រកន្លះពីបាតស្រះ ហើយត្រូវរកកំប្លោកដាក់បណ្ដែតលើផ្ទៃទឹកនោះផង ដើម្បីឲ្យទឹកថ្លាត្រជាក់ និងអាចឲ្យកូនកន្ធាយហែលតោងលេងបាន។
កូនកន្ធាយ ១ក្បាលប៉ុនមេដៃ ឬប៉ុនមេជើងមានតម្លៃជិត ១ដុល្លារ (០,៨ដុល្លារ) ឬជិត ៤ពាន់រៀល ដែលលោកទិញពីគេយកមកចិញ្ចឹមនោះ គឺត្រូវយកចិត្តទុកដាក់មើលថែខ្ពស់ក្នុងរយៈពេល ៣ខែដំបូង ព្រោះវាទើបរៀនស៊ីចំណី និងទើបបន្សំក្នុងស្រះថ្មី។ រយៈពេល ៣ខែនេះ កូនកន្ធាយស៊ីចំណីតែមួយមុខគត់ គឺសាច់ត្រីដែលវះយកឆ្អឹងចេញ ប៉ុន្តែក្រោយពីនោះ គេអាចលាយសាច់ត្រីជាមួយកន្ទក់ ឬត្រកួន ដើម្បីឲ្យវាស៊ីបានរហូតដល់ធំ៖ « លះយកឆ្អឹងវាចេញទៅ យើងដាក់វាចងដូចត្រីងៀតអ៊ីចឹង ទម្លាក់វាចូលក្នុងទឹកឲ្យវាស៊ីចំណីហ្នឹងស៊ាំរយៈពេលចាប់ពីបីខែឡើងទៅ។ យើងចាប់ផ្ដើមកិនវាមិនចាំបាច់ស្អាតទេ។ យើងកិនទាំងស្រកា ទាំងអាចម៍ដាក់ចូលគ្នាម៉ង ហើយចាប់ពីបីខែឡើងទៅ វារាងធំចេះស៊ីចំណីទៅមានលាយត្រកួត លាយកន្ទក់កិនចូលគ្នាដាក់ស្នូកអែបមាត់ទឹកឲ្យវាស៊ី »។
លោក សម្បត្តិ ថាកសិករអាចប្រមូលផលកន្ធាយ ឬចាប់កន្ធាយលក់បានក្រោយចិញ្ចឹមរយៈពេល ១២ខែ ដែលកន្ធាយមួយក្បាលអាចមានទម្ងន់ចន្លោះពីប្រាំមួយខាំទៅមួយគីឡូក្រាមកន្លះ។ រយៈពេល ១២ខែនៃការចិញ្ចឹមនេះ កសិករត្រូវផ្លាស់ប្ដូរទឹកឲ្យបានទៀងទាត់ក្នុងរយៈពេលមួយខែ ឬពីរខែម្ដង ដើម្បីកុំឲ្យទឹកស្អុយ និងមានជាតិពុលដែលអាចធ្វើឲ្យកូនកន្ធាយមានជំងឺដំបៅខ្នងពិបាកនឹងព្យាបាល។
ក្រៅពីផ្លាស់ប្ដូរទឹកក្នុងស្រះដើម្បីបញ្ចៀសជំងឺប្រភេទនេះ កសិករក៏ត្រូវរៀបចំទីធ្លាអមមាត់ស្រះ ដោយដាំបន្លែ និងស្លឹកគ្រៃនៅអែបស័ង្កសីផ្នែកខាងក្នុងនៃស្រះទឹក ដើម្បីឲ្យកន្ធាយឡើងពីទឹកទៅពងកូន ឬសំដិលថ្ងៃ។ កសិករត្រូវផ្ដល់ចំណីទៀងទាត់ គឺក្នុងមួយថ្ងៃម្ដង ហើយត្រូវផ្ដល់ក្នុងបរិមាណសមល្មមដែលកូនកន្ធាយស៊ីអស់ មិនសល់ចំណីក្នុងទឹកបង្កឲ្យខូចគុណភាពទឹកនៅតាមស្រះចិញ្ចឹមនីមួយៗ។
កសិកររូបនេះថាមុននឹងលោកទទួលភាពជោគជ័យ ឬទទួលបានផលកន្ធាយល្អនៅឆ្នាំដំបូង ដែលលោកចាប់ផ្ដើមមុខរបរនេះ លោកចំណាយលុយអស់ជាងមួយម៉ឺនដុល្លារ ដែលផាត់ទៅលើថ្លៃទិញត្រីធ្វើចំណី និងជួលគ្រឿងចក្រជីកស្រះ ព្រមទាំងចំណាយកម្លាំងពលកម្មផ្ទាល់ខ្លួនខ្លាំងដែរ។ នៅវគ្គដំបូងនេះ លោកមិនចំណេញប្រាក់ច្រើនទេ ប៉ុន្តែបានផាត់រួចថ្លៃដើម និងផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារ៖ « ឥឡូវនិយាយពីសេដ្ឋកិច្ចនៅកម្ពុជា យើងមិនទាន់ទូលំទូលាយ ហើយទីផ្សារក៏មិនទូលំទូលាយដែរ។ លោក ជិន ជេដ្ឋា៖ ប៉ុន្តែមុខរបរចិញ្ចឹមកន្ធាយហ្នឹងអាចនឹងធ្វើឲ្យជីវភាពបងរីកចម្រើនទេ ? បាទ ! ទៅថ្ងៃអនាគត បើយើងអាចដាក់បន្តទៀត យើងអាចបាន ព្រោះមុនអ្វីយើងបានចំណាយទៅលើវាអស់ហើយ ដល់យើងដាក់លើកក្រោយអាចចំណេញបាន »។
កន្ធាយជាពពួកសត្វល្មូនដែលមានរូបរាងស្រដៀងនឹងសត្វអណ្ដើកដែរ ប៉ុន្តែកន្ធាយមានសាច់ច្រើនជាងអណ្ដើក ដោយនៅខាងខ្នង និងពោះវាមានស្បែកទន់គ្របដណ្ដប់ស្នូក។ បន្ទាប់ពីភាពខ្សត់ទៅនៃសត្វកន្ធាយ និងអណ្ដើកតាមព្រៃលិចទឹកមាត់ទន្លេ ស្ទឹង បឹងបួ បច្ចុប្បន្នកន្ធាយចិញ្ចឹមមានទីផ្សារគួរសម។ ប៉ុន្តែកសិករចិញ្ចឹមកន្ធាយត្រូវចំណាយដើមទុនច្រើន និងយកចិត្តទុកដាក់ចិញ្ចឹមខ្ពស់ជាងសត្វដទៃ។
បច្ចុប្បន្ន លោក ពៅ សម្បត្តិ មានម៉ូយរង់ចាំទិញកន្ធាយរបស់លោកទៅធ្វើជាម្ហូបប្រចាំអាហារដ្ឋាន និងហាងផឹកស៊ីល្បីៗមួយចំនួននៅក្រុងកំពង់ឆ្នាំង។ កន្ធាយមួយគីឡូក្រាមតម្លៃ ១០ដុល្លារ ឬអាចថ្លៃជាងនេះទៅតាមកន្ធាយធំ ឬតូច និងការចង់បានរបស់ម៉ូយ។ លោកគ្រោងទិញកូនកន្ធាយមកដាក់ចិញ្ចឹមមួយវគ្គទៀតក្នុងពេលឆាប់ៗ បើទោះបីជាលោកនៅអាចប្រមូលផលកន្ធាយខ្លះៗនៅតាមបាតស្រះក្ដី៕
កំណត់ចំណាំចំពោះអ្នកបញ្ចូលមតិនៅក្នុងអត្ថបទនេះ៖
ដើម្បីរក្សាសេចក្ដីថ្លៃថ្នូរ យើងខ្ញុំនឹងផ្សាយតែមតិណា ដែលមិនជេរប្រមាថដល់អ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។