អត្ថន័យ​​នៃ​ការ​បួស ឬ​តម​ចំណី​អាហារ​នៅ​ក្នុង​ខែ​រ៉ម៉ាដន (Ramadan) ​ក្នុង​សាសនា​ឥស្លាម

ដោយ ទីន ហ្សាការីយ៉ា
2018-06-01
អ៊ីម៉ែល
មតិ
Share
បោះពុម្ព
ខ្មែរ​អ៊ិស្លាម​ប្រមូល​ផ្ដុំ​គ្នា​នៅ​វិហារ​មួយ​កន្លែង​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ កាលពី​ថ្ងៃ​ទី​២៧ វិច្ឆិកា ២០០៨។
ខ្មែរ​អ៊ិស្លាម​ប្រមូល​ផ្ដុំ​គ្នា​នៅ​វិហារ​មួយ​កន្លែង​ក្នុង​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ កាលពី​ថ្ងៃ​ទី​២៧ វិច្ឆិកា ២០០៨។
RFA Photo/Zakariya

គ្រប់ជាតិ​សាសន៍​នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​ដែល​បាន​កាន់​សាសនា​ឥស្លាម​បាន​បំពេញ​កាតព្វកិច្ច​បួស​នៅ​ក្នុង​ខែ​ដ៏​ពិសិដ្ឋ គឺ​ខែ​រ៉ាម៉ាដន (Ramadan) ដែល​ជា​ខែ​តម​ចំណី​អាហារ ឬ​បួស ដែល​មាន​រយៈ​ពេល​មួយ​ខែ។ ក្នុង​ខែ​នេះ​ដែរ សាសនិក​ឥស្លាម​ទាំង​អស់​ក្រៅ​ពី​បំពេញ​កាតព្វកិច្ច​បួស​នេះ​ហើយ ពួក​គាត់​បាន​បំពេញ​កាតព្វកិច្ច និង​ភារកិច្ច​ជា​ច្រើន​ទៀត ដូចជា ការ​សូត្រធម៌ ឬ​គួរអាន ការ​បរិច្ឆាគ​ទាន​ដល់​ជន​ក្រីក្រ និង​ការ​ផ្ដល់​ចំណី​អាហារ​ឲ្យ​អ្នក​បួស​ជា​ដើម។

តើខែបួស ឬរ៉មាដននេះ មានអត្ថន័យដូចម្ដេច?

ពី​រដ្ឋធានី​វ៉ាស៊ីនតោន លោក ទីន ហ្សាការីយ៉ា សូម​ជូន​សេចក្ដី​រាយការណ៍​នេះ៖

ការ​តម​ចំណី​អាហារ​របស់​សាសនិក​ឥស្លាម ឬ​បួស គឺ​ធ្វើ​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ​ក្នុង​រយៈពេល​មួយ​ខែ។ ជនជាតិ​ចាម ឬ​អ្នក​កាន់​សាសនា​ឥស្លាម​នៅ​កម្ពុជា បាន​ចាប់​ផ្ដើម​បួស​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ ទី​១៧ ខែឧសភា​មក។

ការ​បួស​នេះ គឺ​ជា​កាតព្វកិច្ច​របស់​សាសនិក​ឥស្លាម នៅ​ទូទាំង​ពិភពលោក​ដែល​បួស​មាន​លក្ខណៈ​ដូច​គ្នា​ទាំងអស់ ពីព្រោះ​ថា ការ​បួស​នេះ​ជា​កាតព្វកិច្ច​ទី៤ នៅ​ក្នុង​មូលដ្ឋាន​គ្រឹះ​ទាំង​៥ របស់​សាសនា​ឥស្លាម។

រ៉ម៉ាដន ឬ​ខែ​បួស​ អ្នក​កាន់​សាសនា​ឥស្លាមទាំងឡាយ ​មិន​ត្រឹម​តែ​បួស​មួយ​មុខ​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ពួកគាត់​បាន​បំពេញ​ភារកិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត ដោយ​មាន​ជំនឿ​ថា ការអនុវត្ត​តាម​ការ​ចង្អុល​បង្ហាញ​តាម​ក្បួនច្បាប់ ដែល​មាន​ចែង​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​អាល់គួរអាន AlQuran ឬ ទង្វើ​ល្អ​នៅ​ក្នុង​ខែ​នេះ នឹង​ទទួល​បាន​នូវ​ការ​តប​ស្នង​ផល​បុណ្យ​ដ៏​ធំ​ធេង​ពី​ អល់ឡោះ​ជា​ម្ចាស់។

ជា​ការ​ពិត​ណាស់ មនុស្ស​ទូទៅ នៅ​ពេល​ឮ​ថា​បួស ឬ​អត់​អាហារ ​តាម​ក្បួន​ច្បាប់​ឥស្លាម ប្រាកដ​ជា​ពោល​ពាក្យ​ថា លំបាក ឬ​មិន​អាច​ធ្វើ​បាន​ចំពោះ​ការ​តមចំណី​អាហារ​ពេល​ថ្ងៃ​សូម្បី​តែ​ទឹក។ ក៏ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​អ្នក​ប្រកាន់​សាសនា​ឥស្លាម​វិញ ពួកគាត់​មាន​ក្ដី​រំភើប​ទទួល​ស្វាគមន៍​ខែ​នេះ​មក​ដល់​ យ៉ាង​សប្បាយ​រីករាយ​ឥត​រួញរា​ទៅ​វិញ ដោយសារ​តែ​គេ​មាន​ជំនឿ​ថា ខែ​នេះ​ជា​ខែ​ដ៏​ពិសិដ្ឋ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ​មាន​តែ​ម្ដង​គត់ គឺ​រយៈ​ពេល​មួយ​ខែ ដែល​ជា​ខែ​ទី​៩ នៃ​មហាម៉ាត់​សករាជ។

ការ​តម​អាហារ​ក្នុង​ខែ​រ៉ាម៉ាដន ត្រូវ​បាន​ច្បាប់​ឥស្លាម ចែងនៅក្នុងគម្ពីរអាល់គួរអាន និង​បង្គាប់​ដល់​អ្នក​កាន់​សាសនា​ឥស្លាម​ទាំង​អស់ គ្រប់​ស្រទាប់​វណ្ណៈ ត្រូវ​តែ​អនុវត្ត​មិន​គិត​អំពី​អ្នក​មាន ​អ្នកក្រ​ ឬ​អ្នក​មាន​អំណាច​បុណ្យស័ក្ដិ​នោះ​ទេ។

មូស្លីមទាំងឡាយ​តម​ចំណី​អាហារ ឬ ​បួស​នេះ ដើម្បី​បង្ហាញ​ពី​ភាព​ស្មោះស្ម័គ្រ​របស់​ខ្លួន ទៅ​ចំពោះ​​អល់ឡោះ​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់ ហើយ​​អល់ឡោះ បាន​ដាក់​កាតព្វកិច្ច​បួស​ដល់​អ្នក​កាន់​សាសនា​ឥស្លាម​ទាំង​អស់ ដើម្បី​ជា​ការ​ដាស់តឿន​ដល់​មនុស្ស​គ្រប់​រូប​ឲ្យ​ដឹង​អំពី​រសជាតិ ​នៃ​ការ​អត់ឃ្លាន និង​ជា​ការ​ផ្សារ​ភ្ជាប់​សុខ​ទុក្ខ​គ្នា​រវាង​អ្នក​មាន និង​អ្នក​ក្រ

របៀប​របប​នៃ​ការ​តម​ចំណី​អាហារ​របស់​សាសនិក​ឥស្លាម ក្នុង​ខែ​រ៉ាម៉ាដន នេះ គឺ​តម​អាហារ​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ ចាប់​ពី​ពេល​សេតារុណ​រះ​រហូត​ទល់​ថ្ងៃ​លិច

អល់ឡោះ បាន​ដាក់​លក្ខខណ្ឌ​មួយ​ចំនួន​ចំពោះ​អ្នក​ដែល​បួស​នោះ គឺ​ទី​១ អ្នក​កាន់​សាសនា​ឥស្លាម ហើយ​បើ​សិន​ជា​អ្នក​មិន​មែន​ឥស្លាម​ទេ សូម្បី​គាត់​សុំ​បួស​ក៏​សាសនា​មិន​ទទួល​ស្គាល់​ដែរ។ ទី​២ អ្នក​ដែល​មាន​កម្លាំង​ពេញ ពិសេស​អ្នក​ដែល​មាន​អាយុ​ចាប់​ពី ១៥​ឆ្នាំ​ឡើង។ ទី​៣ មាន​បញ្ញាញាណ​គ្រប់គ្រាន់​គេ​ហៅ​ថា មិន​មែន​អ្នក​វិកលចរិត ឬ​ក៏​អ្នក​ឆ្កួត​ទេ និង​ទី​៤ អ្នក​ដែល​មាន​លទ្ធភាព។ លទ្ធភាព​មាន​ន័យ​ថា មិន​មែន​អ្នក​ឈឺ មិន​មែន​អ្នក​របួស មិន​មែន​អ្នក​កំពុង​មាន​ឈាមរដូវ មិន​មែន​អ្នក​ឆ្លង​ទន្លេ មិន​មែន​អ្នក​បំបៅ​កូន ពោល​គឺ​អ្នក​ដែល​អាច​អត់ទ្រាំ ឬ​បួស​បាន​ដល់​ល្ងាច ឬ​ថ្ងៃ​លិច។ ចំពោះ​អ្នក​នោះ​ធ្វើ​ដំណើរ​ឆ្ងាយ​មិន​អាច​បួស​បាន​ទេ អល់ឡោះ ​អនុគ្រោះ​ឲ្យ​ដាច់​បួស​បាន តែ​ត្រូវ​បំពេញ​វិញ​នៅ​ខែ​បន្ទាប់ ឬ​នៅ​ពេល​មាន​លទ្ធភាព។

ព្យាការី ឬ​អ្នក​នាំ​សារ ​មហាម៉ាត់ ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា “នរណា​បួស​ខែ​រ៉ាម៉ាដន ដោយ​យក​ចិត្ត មាន​ជំនឿ​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​ផល​បុណ្យ គឺ​អល់ឡោះ នឹង​អភ័យទោស​ដល់​អ្នក​នោះ​នូវ​ទោស​កំហុស​ដែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​កន្លង​មក​ហួស”។

ម្យ៉ាង​វិញ​ទៀត ​អល់ឡោះ មាន​បន្ទូល​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​អាល់គួរអាន​នៅ​ក្នុង​សូរ៉សអាល់ហ្គាករ៉ោះ Albakroh ក្នុងវាក្យខណ្ឌទី១៨៣ថា (Al Quran) (សំឡេង​សូត្រ គួរ​អាន...) មាន​ន័យ​ថា “! បណ្ដា​អ្នក​ដែល​មាន​ជំនឿ​ទាំង​ឡាយ អល់ឡោះ បាន​ដាក់​កាតព្វកិច្ច​បួស​ទៅ​លើ​ពួក​អ្នក ដូច​ដែល​ ទ្រង់​បាន​ដាក់​កាតព្វកិច្ច​បួស​នេះ​ទៅ​លើ​មនុស្ស​ជំនាន់​មុន​ដែរ។ សង្ឃឹម​ថា ពួក​អ្នក​នឹង​កោត​ខ្លាច អល់ឡោះ”

នៅ​ក្នុង​ខែ​រ៉ាម៉ាដន​នេះ ឋានសួគ៌​ទាំង​ឡាយ​ត្រូវ​បាន​បើកចំហ និង​ឋាននរក​ត្រូវ​បាន​បិទ​ជិត ថែមទាំង​ព្រាយ​បិសាច​ត្រូវ​បាន​ឃុំឃាំង​ទាំង​អស់។ រី​ឯ​អំពើ​ល្អ​ដែល​គេ​បាន​សាង​នៅ​ក្នុង​ខែ​នេះ​វិញ ត្រូវ​បាន​ អល់ឡោះ ប្រទាន​ជូន​ទ្វេដង បាបកម្ម​ទាំង​ឡាយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​លើកលែង​ដែរ​។ លើស​ពី​នេះ​ទៀត រាល់​ទង្វើ​ល្អ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​សាសនិក​ឥស្លាម​បាន​ធ្វើ គេ​នឹង​ទទួល​បាន​ផលប្រយោជន៍​ក្រោយ​ពី​ពួកគេ​ស្លាប់ និង​នៅ​ថ្ងៃ​បរលោក ដែល​ជា​ថ្ងៃ​ជំនុំជម្រះ​ក្ដី។ ចំពោះ​អ្នក​ដែល​បដិសេធ​ក្នុង​ការ​បួស​នោះ ក្នុង​ច្បាប់​ឥស្លាម គឺ​ជា​ប្រការ​ដែល​ខុស​ឆ្គង​ជា​ទី​បំផុត។

លើស​ពី​នេះ​ទៀត សាសនិក​ឥស្លាម​តាំង​ពី​ជំនាន់​មិត្ត​ភក្ដិ​ របស់​អ្នក​នាំ​សារ​របស់ អល់ឡោះ គឺ​មហាំម៉ាត់ (Mohamad) និង​អ្នក​ដែល​បន្ទាប់​ពី​មិត្តភ័ក្ដិ​របស់​មហាម៉ាត់​នោះ ពួកគេ​ទាំង​អស់​គ្នា​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​បំផុត​ចំពោះ​ខែ​រ៉ាម៉ាដន និង​សប្បាយ​រីករាយ​នៅ​ពេល​ដែល​ខែ​នេះ​បាន​ចូល​មក​ដល់។ ពួកគេ​ទាំង​នោះ​បាន​បួងសួង​ចំពោះ ​អល់ឡោះ សុំ​ទ្រង់​ប្រទាន​នូវ​ពរជ័យ និងសុំ​ឲ្យ​ពួក​គេ​បាន​ជួប​ខែ​ដ៏​ប្រពៃ​នេះ​នៅ​ឆ្នាំៗ ខាង​មុខ​ទៀត។ ម្យ៉ាង​ទៀត​ពួកគេ​ក៏​បួងសួង​សុំ​ចំពោះ​ អល់ឡោះ សូម​ឲ្យ​ទ្រង់​ទទួល​យក​នូវ​អំពើ​ល្អ​របស់​ពួក​គេ ដែល​បាន​សាង​នៅ​ក្នុង​ខែ​នេះ។ ពួកគេ​បាន​បំពេញ​កាតព្វកិច្ច​បួស​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​ក្នុង​ខែរ៉ម៉ាដន និង​ខំ​រក្សា​អំណត់​បួស​ដោយ​ចៀសវាង​ពី​ប្រការ​ដែល​នាំ​ឲ្យ​ខូច​បួស ដែល​ច្បាប់​ឥស្លាម​ហាម​ឃាត់ ដូចជា​ការ​និយាយ​ដើម​គេ ការ​ចាក់​រុក ការ​ភូត​កុហក ការ​កេងប្រវ័ញ្ច​គេ ការ​រួម​មេត្រី​ភាព​រវាង​ប្ដី​ប្រពន្ធ​ក្នុង​ពេល​ថ្ងៃ និង​ហាម​មិន​ឲ្យ​បង្កជម្លោះ​ជាមួយ​អ្នក​ដទៃ​ជា​ដាច់​ខាត។ បើសិនជា​អ្នកណា​មិន​អាច​ហាម​ខ្លួន​ឯង​បាន​នូវ​រាល់​ប្រការ ដែល​បាន​ហាម​ឃាត់​ទាំង​នេះ​ទេ ការ​តម​អាហារ​ ឬ​បួស​នោះ​ ត្រូវ​បាន​ចាត់​ទុក​ជា​អសារបង់ ឬ​មិន​បាន​ផល​បុណ្យ​អ្វី​ពី​ព្រះ​ អល់ឡោះ ឡើយ។

ព្យាការី​ មហាំម៉ាត់ ឬ​អ្នក​នាំ​សារ​របស់​​ អល់ឡោះ បញ្ជាក់​ថា បួស​គឺ​ជា​របាំង​មួយ​ដែល​ការពារ​អំពី​ភ្លើង​នរក ដូចជា​របាំង​របស់​ពួក​អ្នក​ដែល​ការពារ​ពួក​អ្នក​អំពី​សង្គ្រាម ហើយ​នៅ​ក្នុង​ឋានសួគ៌​មាន​ទ្វារ​មួយ​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា រ៉យ្យ៉ាន នា​ថ្ងៃ​បរលោក ​ពួក​អ្នក​ដែល​បាន​បួស​គឺ​ចូល​ឋានសួគ៌​តាម​ច្រក​ទ្វារ​នោះ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ក្រៅ​ពី​ពួក​អ្នក​បួស​ចូល​ឡើយ។ ពេល​នោះ​គេ​បាន​អំពាវនាវ​រក​អ្នក​ដែល​បាន​បួស ហើយ​អ្នក​ដែល​បាន​បួស​នាំ​គ្នា​ក្រោក​ឈរ​ឡើង​នៅ​ពេល​ដែល​ពួកគេ​បាន​ចូល​រួច គេ​បាន​បិទ​ទ្វារ​នោះ​ជិត គេ​មិន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ក្រៅ​ពី​ពួក​អ្នកបួស​ចូល​ទេ​នៅ​ទ្វារ​នោះ។

នៅ​ក្នុង​ខែរ៉មាដន​នេះ​ដែរ អល់ឡោះ បាន​បញ្ចុះ​គម្ពីរ​អាល់គួរអាន ដែល​ជា​ក្បួន​ច្បាប់​ឥស្លាម ដើម្បី​ណែនាំ​ដល់​មនុស្ស​លោក និង​បង្ហាញ​ពី​មាគ៌ា​ដែល​ត្រឹមត្រូវ ព្រម​ទាំង​វិនិច្ឆ័យ​រវាង​ខុស និង​ត្រូវ។ ហេតុនេះ អ្នក​ណា​ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​អ្នក​មាន​វត្តមាន​នៅ​ក្នុង​ខែ​នេះ ត្រូវ​បំពេញ​កាតព្វកិច្ច​បួស។

ក្រៅពី​បួស​នេះ ព្រះ​អល់ឡោះ បាន​តម្រូវ​ឲ្យ​អ្នក​មាន​លទ្ធភាព​បរិច្ចាគ​ទាន ឬ​ការ​ផ្ដល់​ចំណី​អាហារ​ឲ្យ​បួស ឬ​អ្នក​ក្រីក្រ​ជាដើម ព្រោះ​អំពើ​ល្អ​ទាំង​ឡាយ​ដែល​បាន​ធ្វើ​នៅ​ក្នុង​ខែ​នេះ មាន​ផល​បុណ្យ​ច្រើន​ជាង​ខែ​ដទៃ​ទៀត។ ក្រៅ​ពី​ការ​បរិច្ចាគ​ទាន​គឺ អ្នក​បួស​ទាំង​ឡាយ ត្រូវ​ថ្វាយ​បង្គំ​នៅ​ពេល​យប់ ដែល​គេ​ហៅ​ថា សឡាតតារ៉វែ៖ «»

នៅ​ក្នុង​ខែ​រ៉ាម៉ាដន សាសនិក​ឥស្លាម​ក្រៅ​ពី​បួស​នោះ គឺ​ត្រូវ​តែ​សូត្រ​គម្ពីរ​អាល់គួរអាន និង​ឲ្យ​បាន​កាន់​តែ​ច្រើន​ថែម​ទៀត ព្រោះ​អ្នក​ដែល​សូត្រ​អាល់គួរអាន អ្នក​នោះ​នឹង​មិន​វង្វេង​ទេ​នៅ​ថ្ងៃ​បរលោក។ ការ​សូត្រ​គួរអាន គឺ​ជា​ការ​ផ្ដល់​នូវ​ពន្លឺ​រស្មី​មួយ​នៅ​លើ​ពិភព​ផែនដី​នេះ ហើយ​គេ​នឹង​រក្សា​ទុក​ឲ្យ​អ្នក​សូត្រ​គួរអានទាំងនោះ នូវ​ផល​បុណ្យ​ទៅ​ថ្ងៃ​ក្រោយ (បរលោក) មាន​ន័យ​ថា អ្នក​ចងចាំ​គួរ​អាន អ្នក​សូត្រ​គួរ​អាន គឺ​នឹង​ទទួល​ពន្លឺ​រស្មី​ពី​ អល់ឡោះ​ ជា​ម្ចាស់»

ចំពោះ​ការ​សឡាត ឬ​ថ្វាយ​បង្គំ​តារ៉វែស នៅ​ពេល​យប់​រយៈពេល​ពេញ​មួយ​ខែ​បួស​នេះ​វិញ គឺ​អ្នក​កាន់​សាសនា​ឥស្លាម​គ្រប់​រួប បួងសួង​ប្រាថ្នា​ចង់​ជួប​យប់​មួយ​ឈ្មោះ​ថា Layla Tul-Qadar ជា​យប់​មួយ​ដ៏​វិសេសវិសាល​បំផុត គ្មាន​យប់​ណា​ល្អ​ដូច​យប់​នេះ​ទេ ព្រោះ​ អល់ឡោះ បាន​បញ្ជាក់​ថា នរណា​ហើយ​បាន​គោរព​សក្ការ​ទៅ​ចំពោះ​ទ្រង់ ចំ​នឹង​យប់ Layla Tul-Qadar។ ការ​ថ្វាយបង្គំ​មួយ​យប់​នេះ គឺ​មាន​ផលបុណ្យ ស្មើ​នឹង​ការ​គោរព​សក្ការ​ចំនួន ១​ពាន់​ខែ បើ​គិត​ជា​ឆ្នាំ គឺ​ជាង ៨៣​ឆ្នាំ ហើយ​យប់​នេះ​ជា​យប់​ដែល​ អល់ឡោះ បាន​បញ្ចុះ​គម្ពីរ​អាល់គួរអាន នៅ​ក្នុង​ខែ​បួស​នេះ​ដែរ៖ «សំឡេង​សូត្រ​គួរអាន មាន​ន័យ​ថា ពិតប្រាកដ​ណាស់​យើង​បាន​បញ្ចុះ​គម្ពីរ​អាល់គួរអាន នៅ​ក្នុង​យប់​អាល់កឌើរ៍, ហើយ​តើ​អ្វី​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ដឹង​ថា អាល់កឌើរ៍​ជា​អ្វី​នោះ?, យប់​អាល់កឌើរ៍​នោះ គឺ​ប្រសើរ​ជាង ១​ពាន់​ខែ, ម៉ាឡាអ៊ីកាត់​ជា​ច្រើន និង​ជី​ព្រអេល ចុះ​មក​ក្នុង​យប់​នោះ​ដែល​មាន​ការ​អនុញ្ញាត​ពី​ម្ចាស់​របស់​ពួកគេ​ ដើម្បី​អនុវត្ត​រាល់​បទបញ្ជា​នៅ​ក្នុង​យប់​នោះ​ដែរ, ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​សេចក្ដី​សុខ​សន្តិភាព​រហូត​ដល់​ហ្វាជើរ​លិច​ឡើង»

សាសនិក​ឥស្លាម​នៅ​កម្ពុជា បានចាប់ផ្ដើមពីថ្ងៃទី១៧ខែឧសភាមក គិត​ត្រឹម​ថ្ងៃ​ទី​១ ខែមិថុថា​នេះ មាន​រយៈ​ពេល ១៦ថ្ងៃ​ហើយ។ ហើយ​ការ​បញ្ចប់​ខែ​បួស ឬRamadan អាច​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​ទី១៥ ឬ​ថ្ងៃ​ទី១៦ ខែមិថុនា​ខាង​មុខ គឺ​អាស្រ័យ​លើ​មើល​ឃើញ​ខ្នើត​ខែ​ថ្មី៕

កំណត់​ចំណាំ​ចំពោះ​អ្នក​បញ្ចូល​មតិ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​នេះ៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។

ព័ត៌មាន (0)
Share
គេហទំព័រ​ទាំងមូល