ពលរដ្ឋ​បាត់ដំបង​ថា អាជ្ញាធរ​មិន​អើពើ​ចំពោះ​បទល្មើស​នេសាទ​ខុសច្បាប់​នៅ​តំបន់​ទន្លេសាប

ថន ថារ៉ូ
2018-09-21
អ៊ីម៉ែល
មតិ
Share
បោះពុម្ព
បទ​ល្មើស​នេសាទ​នៅ​ភូមិ​ព្រែកត្រប់ ឃុំ​ព្រែកនរិន្ទ ស្រុក​ឯកភ្នំ ខេត្ត​បាត់ដំបង កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី១៥ ខែ​តុលា ឆ្នាំ​២០១៧។
បទ​ល្មើស​នេសាទ​នៅ​ភូមិ​ព្រែកត្រប់ ឃុំ​ព្រែកនរិន្ទ ស្រុក​ឯកភ្នំ ខេត្ត​បាត់ដំបង កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី១៥ ខែ​តុលា ឆ្នាំ​២០១៧។
Photo Provided

ប្រជា​នេសាទ​នៅ​ស្រុក​ឯក​ភ្នំ​ ខេត្ត​បាត់ដំបង លើកឡើង​ថា ការ​ធ្វើ​នេសាទ​ខុសច្បាប់​បាន​ផ្ទុះឡើង​កាន់តែ​ខ្លាំង​នៅ​តំបន់​ព្រៃ​លិច​ទឹក​បឹង​ទន្លេសាប ហើយ​គ្មាន​អាជ្ញាធរ​ណា អើពើ​មាន​វិធានការ​ទប់ស្កាត់​នៅឡើយ​ទេ។ អភិបាលស្រុក​ឯក​ភ្នំ​ទទួលស្គាល់​ថា ពិត​ជា​មាន​បទល្មើស​នេសាទ​ខ្លះ​មែន តែ​អាជ្ញាធរ​មិនទាន់​អាច​ចុះ​បង្ក្រាប​បានទេ ដោយ​រង់ចាំ​ប្រជាពលរដ្ឋ​រាយការណ៍​ជា​មុន​សិន។

តំណាង​ប្រជា​នេសាទ​នៅ​ខេត្ត​បាត់ដំបង លោក ហ៊ុត ហាន ឲ្យ​ដឹង​នៅ​ថ្ងៃ​សុក្រ ទី​២១​កញ្ញា​ថា ការ​ធ្វើ​នេសាទ​ដោយ​ប្រើ​ឧបករណ៍​មង​ក្រឡា​ញឹក ចាប់​ត្រី​ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ កំពុង​ធ្វើ​សកម្មភាព​ជាច្រើន​កន្លែង​នៅ​តំបន់​ព្រៃ​លិច​ទឹក ក្នុងស្រុក​ឯក​ភ្នំ មាន​ដូចជា​នៅ​តំបន់​ឡូត៍​នេសាទ​លេខ​៨ និង​ឡូត៍​លេខ​៩ ក្នុង​ឃុំ​ព្រែកនរិន្ទ និង​ជាច្រើន​កន្លែង​ទៀត​នៅ​ឃុំ​ព្រៃ​ចាស់។ លោក ហ៊ុត ហាន បន្ថែម​ទៀត​ថា ការ​ធ្វើ​នេសាទ​នេះ ដោយសារ​អាជ្ញាធរ​បើក​ដៃ​ទើប​ពួកគេ​ហ៊ាន​នេសាទ​ដោយ​មិន​ខ្លាច​សមត្ថកិច្ច​នោះ ព្រោះ​សមត្ថកិច្ច​ភាគច្រើន​សុទ្ធតែ​បាន​ដឹង​អំពី​ការ​ធ្វើ​នេសាទ​ខុសច្បាប់​ដែរ ប៉ុន្តែ​មួយ​រយៈ​នេះ គ្មាន​អាជ្ញាធរ​ណា​ចុះ​បង្ក្រាប​នោះ​ទេ៖ «ឧបករណ៍​ធ្វើ​នេសាទ​នឹង​អស់​ធំ ត្រឹម​មួយ​ហ៊ុន​កន្លះ ហើយ​មាន​ដល់​ទៅ​ក្រោយ​មួយ​ហ៊ុន​ផង។ ចំណែក​ប្រជាពលរដ្ឋ​មាន​ការ​ព្រួយបារម្ភ​ហិនហោច​ត្រី​ណាស់ ចំពោះ​ការ​នេសាទ​នេះ ព្រោះ​ឧបករណ៍​ទាំងនេះ​ចាប់​បាន​ត្រី​គ្រប់​ប្រភេទ​ទាំងអស់ ហើយ​ត្រី​ក៏​ក្រ​ទៅ ព្រោះ​ត្រី​តូចៗ​គេ​យក​ឲ្យ​ត្រី​ស៊ី សម្រាប់​អ្នក​ចិញ្ចឹម​ត្រី ហើយ​ត្រី​ធំៗ គេ​យក​ទៅ​លក់​ឈ្មួញ»

ប្រជា​នេសាទ​រូប​នេះ​បន្ថែម​ទៀត​ថា ពួកគាត់​គ្មាន​ជំនឿ​ទៅលើ​អាជ្ញាធរ​មូលដ្ឋាន​ក្នុង​ការ​បង្ក្រាប​បទល្មើស​នេសាទ​នេះ​ទេ ហើយ​ថ្មី​នេះ សហគមន៍​នេសាទ​ក៏​ចង់​ទៅ​ចាត់​វិធានការ​ដោយ​ខ្លួនឯង​ដែរ តែ​ជួប​ការ​លំបាក ដោយសារ​អាជ្ញាធរ​ស្រុក​បាន​រារាំង​មិន​ឲ្យ​ពួកគាត់​ចុះទៅ​តំបន់​ព្រៃ​លិច​ទឹក​នោះ។

អភិបាលស្រុក​ឯកភ្នំ លោក ម៉ិល សុផល មាន​ប្រសាសន៍​ថា អ្នក​ធ្វើ​នេសាទ​នេះ​សុទ្ធតែ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ក្រីក្រ​ទេ ដោយ​ពួកគាត់​រស់នៅ​ពឹងផ្អែក​ទៅលើ​របរ​នេសាទ​ត្រី ដើម្បី​រក​ប្រាក់​ដោះស្រាយ​ជីវភាព​គ្រួសារ។ អភិបាលស្រុក​រូប​នេះ​អះអាង​ទៀត​ថា អាជ្ញាធរ​ស្រុក​ក៏​មិន​បាន​ព្រងើយកន្តើយ​ក្នុង​ការ​ថែរក្សា​ធនធាន​មច្ឆា​ជាតិ​នេះ​ដែរ ប៉ុន្តែ​មូលហេតុ​ដែល​មិន​ទាន់​បាន​ចុះ​បង្ក្រាប​ដោយសារ​ចាប់​តាំង​ពី​រដូវ​ទឹក​ឡើង​មក មិនទាន់​មាន​សហគមន៍ ឬ​ពលរដ្ឋ​ណា រាយការណ៍​មក​ឲ្យ​សាលាស្រុក​នៅឡើយ៖ «តាំងពី​ខ្ញុំ​បម្រើការ​នៅ​ទីនេះ​មិនទាន់​ដែល​សហគមន៍​ណា​រាយការណ៍​មក​ជា​លាយលក្ខណ៍​អក្សរ​ស្នើសុំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទៅ​បង្ក្រាប​បទល្មើស​ទេ តែ​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ថ្មី​នេះ ខ្ញុំ​បាន​រៀបចំ​កម្លាំង​គណៈបញ្ជាការ​​រួច​អស់​ហើយ ចាំតែ​ការ​ស្នើសុំ​ពី​សហគមន៍​មក យើង​នឹង​ចុះទៅ​បង្ក្រាប​ភ្លាម»

មន្ត្រី​សម្របសម្រួល​សមាគម​ការពារ​សិទ្ធិមនុស្ស​អាដហុក (Adhoc) ខេត្ត​បាត់ដំបង លោក យិន ម៉េងលី លើក​ឡើង​ថា បទល្មើស​នេសាទ​នៅ​តំបន់​បឹង​ទន្លេសាប ក្នុង​ខេត្ត​មួយ​នេះ បាន​កើត​មាន​ជា​រៀងរាល់​ឆ្នាំ ហើយ​កន្លងមក កម្រ​មាន​អាជ្ញាធរ​ចាត់​វិធានការ​ណាស់។ មន្ត្រី​សង្គម​ស៊ីវិល​រូប​នេះ​កត់សំគាល់​ទៀត​ថា អ្នកធ្វើ​នេសាទ​ខុសច្បាប់​នេះ ភាគច្រើន​មិនមែន​ប្រជាពលរដ្ឋ​ក្រីក្រ​នោះ​ទេ ព្រោះ​អ្នកនេសាទ​មួយ​កន្លែងៗ ត្រូវ​ចំណាយ​អស់​ដើមទុន មិន​តិច​ជាង ៥​ពាន់​ដុល្លារ​អាមេរិក​នោះ​ឡើយ៖ «ក៏ប៉ុន្តែ នៅ​ពេល​សហគមន៍​ចុះទៅ​ល្បាត​ស្វែង​រក​មើល​បទល្មើស ដែល​កើតឡើង​នោះ​បែរជា​អាជ្ញាធរ​មិន​ឲ្យ​ទៅវិញ ហើយ​បើ​និយាយ​ពី​ការ​ទទួលខុសត្រូវ ជំនាញ​ជលផល និង​អាជ្ញាធរ​ដែនដី​នេះឯង ត្រូវតែ​ទទួលខុសត្រូវ​ចំពោះ​រដ្ឋ​អំណាច ទៅលើ​ការ​វិនាស​ហិនហោច​មច្ឆា​ជាតិ នៅ​ដែន​សមត្ថកិច្ច​របស់​ខ្លួន។ ខ្ញុំ​គិត​ថា សហគមន៍​ត្រូវតែ​ប្រើប្រាស់​ចុងក្រោយ​នៃ​ការ​តស៊ូ​មតិ​ដោយ​ការ​ទទួលខុសត្រូវ គឺ​ប្ដឹង​ឲ្យ​អាជ្ញាធរ​ទទួលខុសត្រូវ​ចំពោះ​តួនាទី​និង​មុខងារ​របស់​ខ្លួន»

ប្រជា​នេសាទ និង​មន្ត្រី​សង្គម​ស៊ីវិល សម្ដែង​ការ​ព្រួយបារម្ភ​ថា ពី​មួយ​ឆ្នាំទៅ​មួយ​ឆ្នាំ ចំនួន​ត្រី​កាន់​ថយ​ចុះ​បន្តិច​ម្ដងៗ ហើយ​ប្រសិនបើ​រដ្ឋអំណាច​របប​លោក ហ៊ុន សែន នៅតែ​បណ្ដោយ​ឲ្យ​អាជ្ញាធរ​មូលដ្ឋាន​មើល​ការខុសត្រូវ ដោយ​មិន​មាន​ការ​ទប់ស្កាត់​ឲ្យ​បាន​ឆាប់​ទេ គឺ​ត្រី​ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ នឹង​ហិនហោច​ពី​តំបន់​បឹង​ទន្លេសាប​ក្នុង​ពេល​ដ៏​ឆាប់​ខាងមុខនេះ។ តំណាង​ប្រជា​នេសាទ​លើកឡើង​ថា នៅ​ពេល​ដែល​អស់​ត្រី​ពី​តំបន់​នោះ នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​ដល់​ពលរដ្ឋ​រាប់ពាន់​គ្រួសារ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​ឯកភ្នំ ដោយសារ​ពួកគាត់​រស់នៅ​លើទឹក​គ្មាន​ដី​ដាំ​ដុះ ដូច​ពលរដ្ឋ​នៅ​តំបន់​ផ្សេង​ទេ ហើយ​ពួកគាត់​ពឹងផ្អែក​ទាំង​ស្រុក​ទៅលើ​របរ​នេសាទ ដូច្នេះ​ពួកគាត់​នឹង​ត្រូវ​ធ្វើ​ចំណាកស្រុក​នៅ​តំបន់​ផ្សេង និង​ទៅ​ប្រទេស​ថៃ កាន់​តែ​ច្រើន​ដើម្បី​រក​ប្រាក់​ដោះស្រាយ​ជីវភាព​គ្រួសារ។ ចំណែក​កុមារ​តូចៗ​ប្រឈម​ជួប​គ្រោះ​មិន​ចេះ​អក្សរ ដោយសារ​ពួកគេ​មិន​បាន​ចូល​សាលារៀន ពីព្រោះ​ត្រូវ​ទៅ​តាម​ឪពុកម្ដាយ​នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស៕

កំណត់​ចំណាំ​ចំពោះ​អ្នក​បញ្ចូល​មតិ​នៅ​ក្នុង​អត្ថបទ​នេះ៖ ដើម្បី​រក្សា​សេចក្ដី​ថ្លៃថ្នូរ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ផ្សាយ​តែ​មតិ​ណា ដែល​មិន​ជេរ​ប្រមាថ​ដល់​អ្នក​ដទៃ​ប៉ុណ្ណោះ។

ព័ត៌មាន (0)
Share
គេហទំព័រ​ទាំងមូល